Abime Mektuplar

80.Mektup

2012-01-31T22:46:00.004+02:00

Ne mutlu bana, ne mutlu,

ışıklı rüyalarla dolu bir bahar uykusu gibiyim,

akar su gibi umutlu

ve bir buğday tanesi gibi cesurum.

(Nazım Hikmet / Yatar Bursa Kalesinde)

Can Yoldaşım,

Kar başladı bugün. Yolların boşluğu, insanların seyrekliği , yaşamın sessizliği, durağanlığı karla birlikte gelip günün içine usulca yerleşti sanki. Gün boyu seni düşündüm. O karlı gün ve üzerindeki ceketle tipiye dönüşen yağışın altında sıtmalı gibi titreyen bedenin gözümün önüne geldi. Babam için aylarını vermiş, yaşamının o dönemini bir kalemde silip onun için feda etmiştin. Bizi sonucu belli olmayan bir geleceğin dönüm noktasında bırakıp babamla o uzun, iç burkan umut yolculuğuna çıkmıştın.

Akşamları saat 6 ile 7 arasında telefonun karşısında oturuşurduk suspus, arayıp iyi haberler vereceğin beklentisi ile. Seni görmeye geldiğimizde anlamıştım halinden, her geçen gün eriyip giden babamın başucunda sen de eriyordun gün gün. Gülmeye, umut aşılamaya, güçlü görünmeye çalıştığının ayrımındaydım. Babam seni daha iyi tanıdı o birkaç ayda. Hepimizden farklı ve güçlü olduğunu, insancıllığını, duyarlılığını, bilgini, birikimini, özverini, hepsinden de önemlisi sevgini öğrendi. Kendini güvende hissetti senin yanında. Kaç kez ellerini avucuna alarak onu yatıştırmış, o uzun ve acı veren hastalık nöbetlerinde sıkıntılarının üstesinden gelmesine yardım etmiştin. Kaç kez babam gözlerinden yaşlar boşanırken “Oğlum!” diyerek ellerini tutmuş, sana sıkı sıkı sarılmıştı. Sanki gizli bir güç akıtıyordun ona ellerinle, sakinleşiyor ve rahatlıyordu. Film gibi geçen ayların ardından onunla vedalaştık yağmurlu bir aralık gecesinde. Gece yarısından sonra başlayan yağmur o ilk şiddetini yitirmiş, sonra belli hızda bir süre daha yağıp, sabaha karşı kara dönüşmüştü. Babamı toprağa verip mezardan çıktığındaki titreyişin kardan, soğuktan değil, duyduğun acıdandı biliyorum.

O geceden sonra birkaç gün daha yağan karın sessizliği, yaşamımızın ortasına bir çığ gibi düşen o büyük acının üzerimizdeki ağırlığının, şaşkınlığının, derin üzüntüsünün doğadaki bir görüntüsüydü sanki. Biz de sessizce her şeyi kabullenmiş susuyor, anılarımızla, geçmişle avunuyorduk. Bu nedenle kar yokluğu, özleyişi çağrıştırıyor hep bende.
Bugün kar yağıyor, ellerin gibi saçlarımı okşayan; sessiz, sakin, huzur veren, sabırlı ve gitgide çoğalarak büyüyen bir sevgi gibi. Gidişin gibi hüzünlü, hiç gürültü yapmadan ama derin izler bırakarak bugün kar yağıyor....

79.Mektup

2011-12-31T23:55:00.001+02:00

Gelmek isterdim günler sonra

Eğer dayanabileceğime dair

En küçük bir emare bile taşısam

Oğlunun fotoğrafına bakarak

Ağlayan bir ana karşısında

(Abdülkadir Bulut / Gözyaşları da Çiçek Açar / Sulanırken Vurulan Kuşlar)

Can Yoldaşım,

Geçen uzun zamanın ardından, resimlerine bakmaktan; sözlerini, gülüşlerini anımsamaktan, gönül çalıp iç burkan hallerine yanmaktan da öte varlığını hep yanımda kılan o sıcaklığı sana anlatmakta güçlük çekiyorum. Uzun bir sessizliğin ortasında, yorgunluk uykularını ikiye bölen, sıçratıp kaldıran, titreten, bağıra bağıra ağlama güdüsüyle insanın içini kavuran bir sıcaklık bu, hatta kızgın bir ateş. Sigarayı bıraktıktan yıllar sonra bile, ikram edilen sigaranın o büyülü paketiyle burun buruna gelip uzanıp almakla almamak arasında gidip gelen istenç yitiminin benliğimi yıkıntıya çevirdiği bir özleyiş gibi bu: düşündükçe etkisi artan...Çalışırken, okurken, uyurken, yürürken, gülerken, ağlarken, her solukta seni duyumsamak, yokluğuna sessiz bir ağıt yazıp içimde bir yerlere akıtmak bu duygunun diğer adı.

Gelen yeni yılın yaşantımızdaki yansıması nasıl olur bilmiyorum. Sonuçta başı sonu belirli bir zamana ait dönüm noktaları değil midir yıllar; birbirini izleyen, savaşları, düşüp kalkmaları, yeniden doğuşları, yitişleri, bitip tükenişleri, duyguları bir sonraki döneme devreden?Acın sürecek demek, özleyişimiz hiç dinmeyecek, içimize akacak bir şeyler, gülerken bile ağlayacağız, toprak, su, yağmur, güneş, kuşlar ve ağaçlarda bile seni bulacağız, seni anacağız. Bir yerleri yıkacağız, bir şeyleri kırıp bir şeyleri onaracağız, öleceğiz hep beraber senin için, sonra doğup büyüyeceğiz yine senin için. Kimsenin bilemeyeceği, ayırdına varamayacağı bu sevdanın yolculuğu nerede sonlanır ben de bilmiyorum. İçimi kıpır kıpır eden, coşturup estiren bu duygu fırtınasının ardından dinginliğin ortasında durup, "tamam" dediğimde galiba, senin yanında olacağım. Çok uzadı bu ayrılık, bir yanım topal, aksıyor bir yanım, umutsuz bir yanım ve çok mutsuz. Direniyor öbür yanım, sana göstermek için umutlarının yüceliğini ve elini uzatıp tutamadığın güzelliklerini yaşamanın. Çok uzadı bu ayrılık, bir yerlerde bulmalıyım seni; bir yerlerde yüzünü görmeli, sesini işitmeliyim, kokunu duymalıyım, sana sarılmalıyım bir yerlerde. Senin çok sevdiğin bir yerde ben de seni çok sevmeliyim. O yerde beklemeliyim, beklerken gül dikmeliyim, nasır tutmalı ellerim, gözlerim yaşarmalı içi boş kuş yuvalarını görünce ve her gün ölmeliyim seni beklerken. Bağ budarken o çok sevdiğin kuşun sesini işittiğimde, çocuk cesaretinle anneme kol kanat gerdiğin tütün çardaklarını anımsamalıyım, daha çok sevmeliyim seni.

Biz ömrümüzün masumiyet yıllarını yaşamışız seninle. Güzel kitaplar okumuş, iyi filmler seyretmişiz, şarkıların en dokunaklı, en inandırıcı olanlarını, aşkı ve insanı en yalansız anlatanlarını dinlemişiz, yüreğimize küçük küçük çizikler atan akıllı ve duygulu insanlar tanımışız. Yokluğunda anladım, aslında ne denli yalnız olduğumuzu ve hep birbirimize tutunduğumuzu.

sadece ben farklıyım

biraz dalgın ve uzak

bir hayli karamsar

biliyorsun

içimde kirli bir balon gibi büyüyen boşluğun

tek bir sebebi var

senin yokluğun

(Attila İlhan / Ayrılık Sevdaya Dahil / O Plajda Onsuz)

78.Mektup

2011-12-31T23:22:00.002+02:00

Baba!

her yılbaşında

sana söyleyecek

bir tek

sözüm var:

"Seni ne kadar çok seversem

o kadar

çok olsun ömründen geçen yıllar..."

Baba!

Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım!

Ne zulüm, ne ölüm, ne korku

başımı eğemez!

Yalnız senin elini öpmek için

eğilir başım.

Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım...

(Nazım Hikmet / Yatar Bursa Kalesinde)

Can Yoldaşım,

Su işi bittikten sonra, yeni bağ damına geldi sıra. Eski damın göçürülmesine usul usul başladık. Kırık dökük ne varsa, yeni yapılacak damın temeline attık. Bir tür dolgu malzemesi olarak kullandık geçmişin izlerini taşıyan, hurdayı, çer çöpü. Sonra da bir kepçeyle ne varsa kazıdık attık yerden. Eskiye ait kalıntılar toprağa karışırken, içimizdeki tarihin temel taşları da yerinden oynadı, yıllar dizilip karşımıza bütün anılarıyla, acı tatlı bütün yaşanmışlıklarıyla belleğimize dokunup anımsamaya çalıştığımız hüzünlü bir şiir gibi vurmaya başladılar bizi yüreğimizin can evinden. Annem temelini kendi elleriyle kazdığı eski damın yıkık haline, büyük depremlerde varını yoğunu yitirip o büyük acının umarsızlığında kahrolan insanlar gibi bakarken gözyaşlarını tutamadı. Yıllarca emeğiyle biçimlendirip güzelleştirdiği, yeşertip bereketlendirdiği bahçesine, çiçeklerine, güllerine son kez baktı. Onu avutmak kolay mıydı?

Uzaklara dalıp dalıp gitti ağlamaktan kuruyan gözleri; bunun gerekli olduğunu anlatmaya çalıştım ona, duvarların çatlayıp yarıldığını, su aldığını, artık içinde kalınmayacak kadar sağlıksız olduğunu söyledim. "Abim de buraya yeni bir dam istiyordu, onu dileğini gerçekleştiriyoruz, ne mutlu bize!" dedim. Seni düşünmeye başladı sonra, yüzü bir bulutlandı, bir güneş açtı, bir güldü, bin ağladı. O en çok seni sevdi can yoldaşım, en çok seni özledi. Yıllarca hastayken ona içirdiğin çayın tadını anlattı, sana döktü yıllarca gözyaşını. Senden sonra hiç kıyamadık Ona, seni sayıklar gibi yaşadı hep, attığı adımda, yediği lokmada, içtiği suda bile seni gördü. Seni özleyerek avunmayı öğrendi sonra. Sana ait düşleri, umutları diriltmek; senin dileklerini gerçekleştirmek olunca yaşamının gayesi; gülebilmeyi de, mutlu olmayı da kabullendi seksen yılın yorgunluğunu taşıyan sevecen yüreği.

77. Mektup

2011-11-30T23:50:00.004+02:00

Can Yoldaşım,

Hiç önünü ardını düşünmeden kalkıştım bu işlere. Aniden evdeki herkesi şaşırtan bir tezcanlılıkla derin kuyu sondajı arama ruhsatını çıkartıp ramazan ayını bağda geçirdim nerdeyse. Sondajcılarla, sucularla gele gide atmışaltı metre derine değin inip suyla sarhoş olduk. Çok güçlü bir damar olmasa da, seninle yıllardır düşünü kurduğumuz bolluk ve bereketin önü açılmış oldu bir anlamda. Şaban Amca ile ( yıllarını sondaj işinde tüketmiş, Konyalı usta) armut ağacının dibine masayı kurup domates, soğan, ekmek yedik, suya baka baka. Üstüne çay demledik bir güzel. Bir ara gözü, göçük halde duran ekmek fırınına takılan Şaban Amca: "Anan ömrünü tüketmiştir bu ocağın karşısında, kim bilir ne ekmekler pişirmiştir sıcağın alnında?" deyince soğuk terler birikti alnımda, zaman geçip giderken ağır kaldığım duygusuyla fırlayıp kalkmak ve herşeyi bitirip oraya kondurmak düşüncesi rüzgar gibi yalayıp geçti bütün benliğimi. Yeni bağ damı, ekmek fırını, çevre çitleri, giriş kapısı ve meyve fidanlarının yeşil yeşil gülümseyen hayalleri çevremde fırdönüp dans ederken galiba kafayı bozdum. Bundan sonrası yıkıp yeniden yapmanın coşkusu olup sanırım bir Sait Faik öyküsüne dönüşecek; insan kokan, sevgi ve özlemle dillendirilmiş bir türkü tadında epey sürecek. (Deli Oğlan diye mırıldandığını işitir gibiyim, için için de sevindiğini, mutluluk duyduğunu biliyorum aslında. Başını sallaya sallaya yanıma koşup sevecen azarlarınla yardımıma geleceksin eminim. Sen bana hiç kızamadın çünkü.)

Sekiz dönüm bir tarla

İki göz bir dam arasında

Geçti ömrün

Tanıkım kadının gibi sevdin

Damını toprağını

Kollarının gücünü

Bölüştün çapan tırmığınla.

Tanıkım ne kadar az

Pay ayırdık sana

Hakkını kıt ödedik

Gününde yağan yağmur

Sevinmen için yetti

Mutlu olmasını bildin

Tanıkım göz tokluğuna.

(Necati Cumalı / Tufandan Önce/Urla'lılar/Nuri)

76.mektup

2011-10-31T22:03:00.002+02:00

Can Yoldaşım,

Ne bir şiir geldi aklıma, ne de bir şarkı dilimin ucuna. Sadece ağustos böceklerinin sesini işitebileyim diye, görebileyim, içimin derinlerinde duyayım, kana kana, sindire sindire koklayabileyim diye sustum. Sessizliği alıp karşıma, uzaklara daldım:

Son nefesini verdi, diye Gülden abla çağırınca, gelip yüzünü ellerimin arasına aldım. O, benim çok iyi bildiğim tebessümün duruyordu yine yüzünde. “Bir şey yok, sadece öldüm, o kadar, üzülmeyin” der gibi...
O tebessümünü aldım abi, bende... Bizimkiler üzülmesin diye herkesten önce toplayıp içine attığın acıların, üzüntülerin üzerine çektiğin o tebessüm. Sana bakan herkesi rahatlatan o malum tebessümün. Ölümle pençeleşip yoğun bakımda gözümü ilk açtığımda tepemde gördüğüm o sımsıcak tebessüm. “Hikmet Bila” denilince herkesin gözünün önünde beliren o olgun tebessümün. “Nasıl olacak Fikret” diye sorduğunda, “iyi olacak abi” yalanımı yüzüme vurur gibi beliren o tebessümünü aldım yanıma. Biliyorum ona çok ihtiyacım olacak.
Biliyor musun, endişelendiğin gibi olmadı. Bir yıldır planladığın gibi kimseyi üzmeden ölmeyi başardın. Mehmet abim epilepsi nöbeti geçirmedi, ablam ve Sevinç çığlıklar atmadı. Dursun abim uzun uzun sarıldı sana. Hepsi istediğin gibi davrandı. Üzülmesin diye hep uzakta tuttuğun Baran koydu mezara seni, Dursun amcasıyla birlikte. Hiç korktuğun gibi olmadı. Babasının oğlu gibiydi, dimdik, ayakta...
Gözlerim çok sık doldu ama söz verdiğim gibi ağlamadım. Hani derdin ya “Fikret sen ağlama ki bizimkiler korkmasın, sonra ağlarsın”, aynen öyle yaptım. Ben sonra ağlarım abi... Öğrettiğin gibi kimseyi üzmeden.
Sen, mahallede bana efelenenlere “küçük abime söylersem gününü görürsün” dediğim abimdin. Beni pataklamaya kalkan büyük çocuklara “erkeksen abime çıksana” dediğim abim. Sana “küçük abi” derdim, biliyorsun. Küçük dediysem abilerimin en küçüğü olduğun içindi. Küçük dediğime bakma; sen, benim için kocaman bir abiydin her zaman.
Küçük abi;
Yatağının başucunda, yüzün ellerimdeyken, çocukluğumuz geçti gözümün önünden. Aklıma önce o Afrikalı aç kız çocuğu geldi. Hani kolunda mika bilezik olan var ya; işte o! Gazetede o açlıktan iskelete dönmüş küçük kıza bakarken, “bana açlığından daha çok şu kolundaki mika bilezik koyuyor” demiştin. Anlamamıştım. “Yani şöyle” diye izah etmiştin; “Aç olmasına aç da, kız çocuğu ya bir de güzel olmak zorunda ya, işte o koyuyor, süslenmiş kendine göre yavrum...”
Nedendir bilmem ama yüzüne bakarken bu geldi aklıma. Hiç unutmamıştım o bakış açını. Kız çocuklarına neden daha çok üzüldüğünü, neden önce onları koruyup kolladığını, ablama aldığın ilk hediyenin neden pudra olduğunu o zaman anlamıştım. Belki o yüzden, yüzüne bakınca ilk o küçük kız geldi aklıma.
Sonra, Zonguldak belirdi. Sana hayıflandığım, küstüğüm arı savaşı geldi aklıma. Hani, ağaç kovuğundan bölük bölük çıkıp bize saldıran eşek arılarına karşı elindeki dalla tek başına savaşırken, beni ikide bir kovduğun, o heyecanlı macera. Elimde dal her hamle yaptığımda kovalamıştın beni. Beni niye ekibe almıyor, Melih’ten ne farkım var diye gönül koyduğum o arı savaşı. Ağzın gözün şiş içinde arıları uzaklaştırdığında bile anlamamıştım beni niye savaşa sokmadığını. Avuçlarımdaki tebessümünden şimdi anladım.
Sonra 1969’a takıldım. Amstrong Ay’a ayak basmış, biz niye bir füze yapmıyoruz, deyişin geldi aklıma. Dursun abimin tehlikeli diye söz verip de ocak ambarından bir türlü getirmediği karpiti, maden işçilerine yalvarıp nasıl aldığımızı, gizlice kömürlüğe nasıl heyecanla sakladığımızı. Beşlik zeytinyağı tenekesinden yaptığın füzeyi, evin arka bahçesine özenle açtığımız küçük kuyunun üzerine nasıl heyecanla yerleştirdiğimizi; ince oluktan gönderdiğimiz su karpite değdiğinde çıkan o gaz sesini ve ip gibi çektiğimiz barutla gönderdiğimiz ateşi alınca, teneke füzemizin yukarı doğru fırladığını, o anda birbirimize sarılıp nasıl da “biz Ay’a da gideriz” havasına girdiğimizi, hatırladım. Tebessümün de vardı, yine...
Daha 12 yaşında nasıl koca bir abi olduğunu hatırladım. Kulağım ağrıyor diye sabahın 3’ünde küçük sobamızı nasıl nar gibi yaktığını; havlu ısıtıp kulağıma koyduğunu, havlu çabuk soğuyor diye kızarttığın sıcak ekmekleri havluya nasıl sardığını hatırladım. Kulağımın ağrısını hissetmeyeyim diye nasıl sabaha kadar susmadan konuştuğunu; daha o yaşta, kutupların keşfinden gezegenlerin sıralanışına, Edison’un kim olduğuna; sabunun zeytinyağından yapıldığından, Uzun Hasan’ın kömürü nasıl bulduğuna kadar ne çok şey öğretmiştin. O geceyi hatırladım; tebessüm ediyordun yine...
Ayakkabı alınma sırası sana geldiği halde; naylon ayakkabılarını telle nasıl diktiğin geldi gözlerimin önüne. Sonra anneme gidip, “benim ayakkabım sağlam, Mehmet abime alalım, daha dün bayıldı ya, iyi gelir” diye büyük büyük konuştuğunu, hatırladım. Hatırladın mı, gibisinden baktım tebessümüne...
Rahat uyu küçük abi;
İnsanların sana nasıl sevgiyle koştuklarını dün gördüm. Seni neden sevdiklerini anlattılar.
Anlamışlar seni. O insanlığın, inceliğin, dürüstlüğün, sevgi dolu yüreğin bulmuş yerini; rahat uyu!
En çok Baran’ı merak ettiğini biliyorum.
Baran’ı merak etme abi...
Artık iki oğlum var:
Büyüğü Baran,
Küçüğü Cem...
Hele beni hiç merak etme...
Herkes bir toparlansın...
Ben sonra ağlarım abi...

Fikret Bila

75.Mektup

2011-09-30T21:57:00.000+03:00

Can Yoldaşım,

Her şeyin bir sonu var biliyorum. Bitip tükenen yılların önünde güçlü bir fırtınaya yakalanmış gibi sürüklenen yaşam çizgimizin, emeğimizle, sabrımızla, sevgimiz ve umudumuzla biçimlendirdiği bütün anılar, eserler kırılıp dökülmeye başlıyor bir zaman sonra.Yarın sessiz bir vedalaşma gibi geçecek. Yirmi yılın acısını biriktiren, umudunu törpüleyip her fırsatta sevgimizi yeşerten, zamana değgin her şeyimizi içine yığıp biriktirdiğimiz eski bağ damımız artık olmayacak. Yerinden alacağız onu. Her karışında babamla emeğinizi,göz nurunuzu helal ettiğiniz duvarlar yıkılacak yarın. Kiremitler sökülecek, döşeme taşları yerinden kalkacak, yeni bir çocuk doğacak, o eski damın yanıbaşında.

Hem hüzünlüyüm sana ait olan bir şeyi yıktığım için, hem de sevinçli ve coşkuluyum düşlerini gerçekleştirme yolunda güzel ve mutlu adımlar atabildiğim için. Bilmiyorum sabah ne olacak; ağlar mıyım, elinin değdiği her köşede durup? İçimde çığlık çığlığa yüreğimi tırmalayan o sesi duyup elim gitmez mi senden kalanları yerinden kaldırmaya? Bana güç ver, yarım kalmasın bu rüya, dağları devireyim, acılara göğüs gereyim de hakettiğin güzellikleri yaşatayım sana. Bir yerlerden çık gel, çünkü sana adandı bu türkü.

74.Mektup

2011-08-31T13:37:00.002+03:00

"O üzüntü birden bire gelir. Hava yağmurludur. Bir sonu gelmeyecek başlangıç. Böyle sürüp gidecek gibidir her şey. Öyle ki, çocuklar bile çirkindir. Sokağın çamuru, bu her tarafı kaplayan ; gökyüzünden ağaca, ağaçtan duvara, duvardan denize, denizden vapura, vapurdan çımacıya, çımacıdan kaptana, ondan tekrar denize, yine karaya, yine ağaca ve duvara, duvardan yoldan geçene vuran bir rengin en koyusudur. Ah! Gündüz, bu pis ışık bir bitsede kararıverse ortalık, ışıklar bir yansa..."
(Şehrin Sabahları ve Adamlarından Biri / Havuz Başı / Sait Faik Abasıyanık)

Can Yoldaşım,

Coşkuyla bir oraya bir buraya seğirtirken gözlerin parlıyordu. Ellerinle su için sondaj kuyusu açılacak yeri gösteriyordun. Sonsuz bir mutlukla pır pır eden yüreğin ateşini nerden almıştı? Kim yakmıştı o ışığı, zifiri karanlıkta yolunu bulmaya çalışırken sana çok uzakları gösterip aydınlık umutları kuşandırarak? Düşe kalka o uzaklara vardım ben. Yanındayım tam da, içindeyim düşlerinin, öyle duyumsadım, fırlayıp kalkacak gibiydin toprağın koynundan; kazmayı küreği kapıp koluma girecek gibiydin yeni savaşlara , aydınlık ufuklara doğru yürümek için benimle. O tatlı heyecanların koynunda bırakıyorum seni, gülümsemen yayılsın, çamları uğultusuna karışıp yüzyıllık bir ninni gibi yorgun ruhunu dinlendirsin. Sonra ellerinden tutup alacağım seni bir güz ikindisinde. Saçlarımı okşayacaksın nasırlı ellerinle, sevineceksin gördüklerine, unutup her şeyi ve her acıyı çağlayacaksın dereler gibi. Kışları zor edip baharı karşılayacağız yeniden ve inanacağız yaşamın mucizelerine..

Kardeşlerim,

ölmeğe niyetim yok.

Kardeşlerim,

biliyorum,

yine de yaşamakta devam edeceğim yanı başınızda:

Aragon'un mısraında olacağım

-gelecek güzel günleri anlatan her mısraında-

ve beyaz güvercininde Picasso'nun

ve Robeson'un türkülerinde

ve asıl

ve en güzeli :

Marsilya dok işçilerinden yoldaşımın muzaffer gülüşünde olacağım

Kardeşlerim,

dolu dizgin bahtiyarım doğrusu.

(Yatar Bursa Kalesinde / Açlık Grevinin Beşinci Gününde / Nazım Hikmet)

73. Mektup

2011-07-31T21:24:00.002+03:00

yüceydi

çağın insanıydı

ve tüm aydın ufuklarla bağı vardı

ne kadar iyi anlıyordu topağın, suyun dilini

sesi

perişan hüzünlü haliydi gerçeğin

gözkapakları

seyrediş nabzının esaslarını gösterdi bize

elleri

cömertliğin saf havasının sayfalarını çeviriyordu

ve şefkati sürdü semtimize

yalnızlığın ta kendisiydi

hayatının en aşıkane eğrisini

aynaya tefsir etti

o bir tür nem yüklü yağmurun devamıydı

ve ağaç gibi

yayılırdı ışığın afiyeti arasından

çocukluk rüzgarını çağırırdı her zaman

sohbetin konusunu

su mandalı ile düğümlerdi daima

bir gece bizler için

muhabbetin yeşil secdesini öyle anlaşılır eda etti ki

toprağın merhametli yüzüne el sürdük

ve bir su kovası dili misali tazelendik

bir müjde salkımını koparmak için birçok sepetle gittiğini

gördük defalarca

ama olmadı

güvercinlerin aydınlığında

oturamadı...

ve gitti ta hiçliğin kıyısına

uzandı sabırlı ışıkların ardında

hiç düşünmedi

biz

darmadağınık telaffuzlu kapıların arasında

bir elmayı yemek için

ne kadar yalnız kaldık

(Dost / Sohrab Sepehri)

72. Mektup

2011-06-30T23:17:00.000+03:00

Beni çocuklar kanatır,

Babaları götürülmüş evlerde.

Asılı salkımlardır

Analarının eteklerinde.

(Metin Demirtaş)

Can Yoldaşım,

(Düşlerin kıyısında güneşlenirken varlığımızın solgun imgesi; o zavallı bilinç, gidip gelen, tükenişlerin eşiğinde eskiyip yıpranan akıl ve ağlayan yürek, göğe yükselen kızıl alevlerin ateşi başında toplanmış ısınır gibi durur zamanın karşısında titreyerek.

Yaşamak... Hani o derin bıçak kesiği gibi durmadan kanayan iç sızısıyla yaşamak. Yarım kalıp adamın boğazına koca bir yumruk gibi düğümlenen gülüşlerin bile avutamadığı sancılarla yaşamak. Umutsa çalıp kapıyı eşikte beklerken büzülüp kalmıştır kendi içinin çıplaklığında, yarını olmayan sevinçlere sarılarak geçer dünyasından.)

Toprağımız suya kavuşacak sonunda. Emeğin can damarından, hayatın derinlerinden süzülüp gelen o gizli güçle kendine gelecek kuruyup dökülen, biten, tükenen, yitip gitmeye yüz tutmuş her şey. Can bulacak yaşamaya, sevmeye, umut etmeye, üretip çoğaltmaya, yarınlara bırakmaya dair her şey.

Sevip düşlediklerin gerçeğe dönünce cennetimize geleceksin. Gül kokularından bileceğiz aslında bizi hiç bırakmadığını; belki bir bulutta, belki bir asma dalında, belki bir tütün yaprağında göreceğiz yaralı gülüşünü, boynu bükük o delikanlı yüzünü.

(Rüyalarımıza giriyorsunuz babamla, yarım kalmış bağ damının temeline taş çekiyorsunuz sırtınızda. "Babaları, abileri gitmemiş" evler anlayamaz bu yarım kalmış bir şeylerin devamını görmüş olmanın coşkusunu. Emeğinize sağlık, can yoldaşım, o güçlü temelin üstünde yükselecek sana verdiğim sözler.)

Günün dolar, bir gün sen de

Özgürlüğü bir gelin gibi takarak koluna,

Çıkarsın.

Başlar yeni bir maceran güneşte.

(Metin Demirtaş)

71.Mektup

2011-05-31T23:53:00.006+03:00

Önce sesin gelir aklıma

Çaresiz kaldıkça hep seni düşünürüm

Güzel olan, dolgun başaklardaki sarışın sevinçli

Sonra cumartesi günleri gelir

Sonra gökyüzü gelir hemen kurtulurum

Bir yağmur yağsa da, beraber ıslansak.

Kırk kere söyledim bir daha söylerim

Savaşta ve barışta, karada ve denizde,

Düşkünlükte ve esenlikte

Zamanımız apayrı bize göre

Yanyana olduk mu elele

Aç kalsak ağlamayız biliyorum.

İçim güvercinleri okşamış gibi rahat

Sen yanımdayken ister istemez

Geniş meydanlarda akşam üstleri

Üstüste üç kere deniz, üç kere çınarlar.

Sen yanımdayken ister istemez

Uzak ırmakları hatırlıyorum.

(Turgut Uyar / Senfoni)

Can Yoldaşım,

1. O kitabı aradım, gece seni düşünürken düştü aklıma. Çok basit, karton kapağı olan, sarı sayfaları sanki bahar yağmurlarının yeşertip boy attırdığı yeşil otların kokusunu taşıyan bir kitaptı, hüzünlü resimleri vardı. Ne olur bulayım onu, galiba yaşam karşısındaki ilkeli ve ödünsüz duruşunun izleri gizli onda.

2. Annemin sesi hiç bu denli iç burkucu gelmemişti bana. Bir düş, bir şaka sanmıştı gidişini. O inanmazlık duygusuyla seni sayıklamış, hep aynı sözleri dolamıştı diline: "De gidi Mustafam, de gidi oğlum!".. Uyuyup uyanıyor sesi o tatlı, o büyülü, o isyankar, o acılı tonuyla yüreklerimizi dağlıyordu. Kendi iç yangınımızı, ateşi ve alevleri yaşantımızın bir kıyısında bırakıp ona üzülüp onun umarsızlığına yanar olmuştuk.Akşamları balkona çıkıp dönüş yolunu gözlüyordu. Kendini hasta edip, yatağa düşünceye kadar sürdü bekleyişi. "Yalnızız, senden başka kimsemiz yok, bizi anasız bırakma" dedik, göğsünde ağladık. Acısını derinlere gömüp tuttu ellerimizden. Ortağı olduğun, seninle bağdaştırdığımız bir yaşam harmanında savrulurlen, ışığımız oluyor anam, gözyaşı hiç kurumuyor, kol kanat gerip dermanı oluyor yokluğunun..

3. Ayın son günlerine sıkıştırılmış,zorlama satırlara dönüşecek diye korkar oldum yazdıklarımdan. Oysa her an seni düşünüp biriktirirken içimde, yitip giden zamanın hızına yetişemez oldum, hep o aynı dert; geçip giden günlerin ardında yürüyorum, artık hayat benden çok hızlı, kaplumbağa adımlarıyla tutuyorum yokluğunun ve kara zamanların güncesini.

4. "Gideceği günü kendi seçti".. Böyle diyor 6 Mayıs'ta "3 Fidan'ın" yanına giden Halit Çelenk'in eşi Şekibe Hanım. "Öyle çok seviyordu ki onları, kendi gideceği günü aynı tarihe denk getirdi." Çok mu seviyordun sen de onu, gidişini onun gidişiyle denk düşürdün can yoldaşım? Hani hasta yatağında ona öyküler okuduğun, hani "Dünyayı değiştirem 100 Büyük Olay" kitabında insanlığın aya çıkışını okurken sana inanmayıp "Hadi oğlum onlara aya maya gitmemiştir, yalan bunlar" diyen dedem miydi özlemle içinde yaşattığın:

- Niye gitmesinler dede?

- Sıcaktır orası oğlum, adamı yakar...

5. bir sinemanın önündeyim

siyah beyaz bir film varmış
annem babam beni çok severmiş
ankara'dan abim gelmiş
evde bir bayram havası
annem babam beni çok severmiş

Evet hep açık gidip gelen ağzın içindi;
Gökyüzünün o huysuz maviliği içindi;
Elma kokan bir Türkçeyle konuştuğun içindi;
Ölümün sefil, kötü belleği içindi;
Her gün Pazar kurulan o sokaklar içindi;
Saçında uykusu kaçmış çiçekler ıslattığın içindi;
Çocuklar okuldan dönüyormuş gibi sesin içindi;

İşte bütün ama bütün bunlar için sana teşekkür ederim.

(İlhan Berk / Teşekkür)

70.Mektup

2011-04-30T23:46:00.001+03:00

pencereyi kapama
gök dolabilir içeri
sen neyi görebilirsin
ıslak bir bulutun ağışını mı

pencereyi kapama
kuş dolabilir içeri
sen neyi taşıyabilirsin
kırık bir dalın yükünü mü

pencereyi aç

soluğun çıksın dışarı
sen büyütmedin mi ciğerinde onu
kokusu hayatı yıkasın diye

pencereyi aç
sesin sarsın dünyayı
duyulur elbet ta ötelerden
yürek kendini tanır

(Arkadaş Zekai Özger – Pencere)

Can Yoldaşım,

Aniden bastıran yağmurun altında çırpıları toplarken sesini işitir gibi oldum, "gelin buraya ıslanıyorsunuz!".. Battaniyenin altında yorgun ve hasta sesinin uzanabildiği kadar yakındık sana..

Yağmurun içinden geçtim, seni aradım, merhametli yüreğini, karanfil kokunu, üzüm gözlerini ve boynu bükük yalnızlığını. Yine dinlemedim, tıpkı o zaman olduğu gibi. Yağmurun içine daldım, yeşil otların ıslaklığını duydum ta dizlerime değin.

Yağmuru tuttum, o kadar deli yani sana susuzluğum, sırılsıklam oldum, aydı kırk yaşım yine sensizliğe. Bağıra bağıra ağlayacak kadar özlemişim seni, bahar geliyor yeniden ve yeniden o büyük meydan savaşının eşiğinde direniyorum yokluğuna. Kazansam da, yitirsem de dönmüyorum geri, düşlerimizin peşinde koşarken gerçekleşmelerinden de korkmuyor değilim. Onların eteğine tutunup da çıkmışım yola, izini sürüyorum o güzel ruhunun.

Temiz şeyler düşündük, tertemiz;
Uzun yollar boyunca, beraber;
Eli elimde, yan yana, sessiz;
Çevremizde karanlık çiçekler.

Yapayalnız, kırda, yeşil gecede;
Yürüyorduk, nişanlılar gibi;
Gökte ay, masaldaki bir meyve;
Bölüştük o sihirli meyveyi.

Ve öldük yosunlar üzerinde,
Uzakta, yalnız, o mırıltılı,
O dost ormanın gölgelerinde.

Sonra gökte, nurlarla sarılı,
Buldum seni, yaş dolu gözlerim,
Sevgili sükut yoldaşım benim..

(PAUL VALERY / DOST ORMAN)

69.Mektup

2011-03-31T22:29:00.002+03:00

AYRILIK ŞİİRİ

Her satırı

mendireğe dizili karabataklara benzeyen

bir mektup bırakarak

balıkçı koyundan

sisler içinden uzaklaşan kayık gibi

bir sabah usulca ayrıldın

koynumdan

Bütün yolcularını

boğaz köprüsünün çaldığı

araba vapurunun

boş seferleri

gibi yalnızca rüzgar

gezinir sensiz

yüreğimde

Durgun bir sudur aslında deniz

ki çocukların

acemi oltalarını denedikleri

kuytu bir iskelenin

tahtaları altına yazdığım

ayrılık şiirini okudukça

dalgalanır.

(Sunay Akın)

68. Mektup

2011-02-27T23:21:00.000+02:00

Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen
Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu
Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen
Kum taneleri var ya onlardan birindeyim
Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor
Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte

Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum

Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun
Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum
Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup
Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için

Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar
Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa
Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun
Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların
Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar
Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa

Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan

Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit
Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık
Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık
Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada

Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak
Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin
Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen
Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun
Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada
Esirgeyensin bağışlayansın, biad ediyorum.

Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil

(Ahmet Telli / Çocuksun Sen)

Can Yoldaşım,

Seni bilirim istemezdin; duyguların tükendiği, sevilenlere, özlenenlere, geçmişte kalmasına karşın bütün tazeliğiyle yaşayan anılara olan bağlılığın yok denecek denli azaldığı ve klasik bir deyimle "insanlığın öldüğü" böyle bir yaşamın parçası olarak var olmayı.

Hesabı kitabı sevmezdin insan ilişkilerinde, yalan dolanla örülmüş birlikteliklerin dışında kalıp ali cengiz oyunlarına hiç ermeyen aklın ve mantığınla sessizce çekildiğin köşende kozalarını dokurdun sabırla. Sınır tanımayan yaratıcılığınla ürettiğin düşlerin ıssızlığında, ele avuca sığmayan sevinçlerle donattığın küçük ve korunmasız yüreğime doğru uzanıp kavrayıverirdi anlattıkların. Eskilerin emeği ile biçimlenen küçük, özverili yaşamları kutsayan sesinin derinlerinde duran bir şeyler hareketlenip yüceltirdi iyi ve güzel olan her şeyi. Şimdi ben bile durduğum yerde eskiyip zamana yenik düşerken, sesim ve sözümle yabancılaşırken kendi çağıma, kulağımdan gitmeyen kısık sesinle anlattığın o iyi zamanlar bir masal tadıyla canlanıyor gözümde.

Belli etmesen de mutlaka dokunurdu sana, çünkü artık o eski öğrenciler de yok; kızara bozara yanına gelerek "Merhaba Öğretmenim, beni tanıdınız mı?" diye sorup adını ve okul numarasını, gözlerinin içine içine bakarak, yalvarırcasına, sana anımsatmaya çalışan. Belki daha da içine kapanırdın kırılıp. Okullarda yaşama sanatı öğretilmiyor; insanları sevmek diye bir ders konusu yok, toplumsal duyarlığın, nezaketin, incelik ve saygının kitabı da yazılmadı henüz, ki zaten artık kitap da okunmuyor. Öğretmenlerin büyük çoğunluğunun evrimini tamamlayıp "Hocaya" dönüştüğü bu zamanda, tez elden diploma alıp köşe dönmenin ezberini yapıyor gençlik. Çünkü "okuyup adam olmak" hemen herkesin gözünde yitirmiş albenisini.

Bir şeyler kırılıp dökülüyor ya da yıkılıyor, yerine yenisini yapmak için ve sanki o zaman yitip gidiyor alışıp kopamadığımız, içimizde tuttuğumuz hüzünlü güzellikler ve belli bir yaştan sonra insan hep geçmişi özlüyor: Eski baharları, eski dostlukları, eski şarkıları...Galiba geçmişte kalan yaşamlar içinde barındırdıkları kişiliklerle bütünleşiyor;sevdiklerimizi, yitirdiklerimizi özledikçe onları anımsatıp duyumsatan eski günlerin sandıklarını eşeliyor belleğimiz. Gelişigüzel atılıp biriktirilmiş kırık döküğün arasında, bir köşede, bir kıyıda duran ayrıntıları arıyor acılı yüreklerimiz.

Yıllardır içimden gelmiyordu, pazar sabahları TRT 1 kanalındaki western kuşağını izlemek. Hemen hepsini izlediğin ama yine de bıkmadan, sıkılmadan yeniden içine kendini katıp da maceranın, iyi-kötü savaşlarının ortasında derdini tasanı unuttuğun o filmlerin hala gösterildiğini bilmeme karşın sahiplenemiyordum onları, senden kalan diğer anıları benimsediğim gibi. Hüzünlü bir yanı vardı onların seni anımsatan, içimi burkan ve gözlerimi dolu dolu yapan. İzlersem koca bir yaşam canlanacaktı gözümde ve hep yarım kalan bir şeyler hedefini şaşmadan bulan ok gibi saplanacaktı yüreğime.

Yalnız kovboy hiç istemeden de olsa ve ardına bakmadan giderken, akşamın kızıllığı çökmüştür dağlara, bilinmezliklere doğru atını sürerken, büyüyünce ona benzemek isteyen küçük çocuk gözyaşları içinde adını haykırır "Gitme!" diye. Ama o gidecektir hiç istemese de, doğru olanın bu olduğuna inanmıştır bir kere, arkasında kendini seven bir kadın ve çocuk bırakarak kaçar kendinden ve hayattan.

67.Mektup

2011-01-30T14:45:00.009+02:00

Su başında durmuşuz

çınar, ben, kedi, güneş, bir de ömrümüz.

Suda suretimiz çıkıyor,

çınarın, benim, kedinin, güneşin, bir de ömrümüzün.

Suyun şavkı vuruyor bize

çınara,bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze.

(Masalların Masalı / Nazım Hikmet)

Can Yoldaşım,

Şehrin kendine özgü gürültüsünün, tozunun ve dumanının birbirine kattığı günlerimizin duldasında yatan bir düştü ancak uzakların içimizi burkan imgesi. Başımızı kaldırıp gözlerimizi diktiğimiz o uzakları aydınlatıp belirgin kılan güneşın sarı ışığı altında parıldayan tarlalar, göğe uzanan köy minareleri, uzayıp giden yollar içimizi kıpır kıpır yapar, herşeyi bırakıp kaçıp gitme isteğini uyandırırdı. Sanki yürüsek, koşup gitsek o yeşil dünyalara kavuşacakmış gibi sandığımızdan dellenen yüreğimizi, yel olup giden çocuk aklımızı uçarcasına sıklaştırdığımız adımların tutsağı yapardık. Trenlere karşıcı duran istasyon kahvesinde yatışırdı heyecanımız, coşkumuz yorulur, ateşimiz sönmeye yüz tutardı. Zamanından çok sonra gelen nazlı tren vagonlarının hüznü gölgelerdi nedensiz sevincimizi.

Gelecek günlerin sisine gömerdik yaşam düşlerimizi, umudumuz törpülenirdi biraz; direncimiz kırılır, içimiz ezilirdi belki ama aşkımız hiç yara almazdı; nine dede yadigarı ve baba hatıralarını yaşatan toprağa duyduğumuz.

Şimdi yine gözümü diktiğim o uzaklara bir kanadı kırık bakıyorum, ağır aksak uçuyor düşlerim, gözlerim seni arıyor dalıp gittiği maviliklerde, içimde hep o aynı inanmazlık duygusunun tırmaladığı yokluğunla sonsuz bir çaresizliğin ve yalnızlığın kapı eşiğindeyim.

Bana yardım et, düşlerimize ulaşayım, tek başıma gözümde büyüyor hayat, ellerimden tut güç ver bana, yorgunum çünkü senin adına yaşamaktan. Sen de benimle yaşa, yeniden göreyim o kısık bakan gözlerini, acılı sesini yeniden duyayım, ekmeği tuz ve naneye banıp "nane ana kokusudur" diyen güzel yüreğinde gülsün kimsesizliğim. Gülüşümü bilirdin, hüznümü, acımı da. Ellerini özledim saçlarımı okşayan, yeniden avut beni, umudum kırık, teselli ver bana, kendime geleyim.

Yaşamak ne güzel şey

TARANTA - BABU

Yaşamak ne güzel şey

Anlıyarak bir usta kitap gibi

bir sevda şarkısı gibi duyup

bir çocuk gibi şaşarak

YAŞAMAK

Yaşamak

birer birer

ve hep beraber

ipekli bir kumaş dokur gibi

Hep bir ağızdan

sevinçli bir destan

okur gibi

YAŞAMAK

(Taranta - Babu'ya Beşinci Mektup / Nazım Hikmet)

66. Mektup

2010-12-31T23:55:00.005+02:00

Can Yoldaşım,

Yorgunum, gözlerim kapanıyor usul usul. Zamana direnmeye çalışırken ruhum ve bedenim, uzun yolları yürüyor gözlerim, yüreğim o güçlü ışıklarını özlüyor yaşamın. Neye benziyor bu yalnızlık, nasıl anlatmalı geçen zamanın koynunda yitip giden öksüz günleri? Yorgunum, gözlerim kapanıyor usul usul, uyusam biraz; dalıp gitsem tanımsız duyguların, yeri yurdu olmayan, ucu bucağı belirsiz ülkelerin atlasında kendimi arasam ve bulsam kimi kimsesi olmayan düşlerin yamacında. Ve sen gibi, sen gibi aynı, o sonsuz uykunun kollarında yeniden doğsam, büyüsem sevdiklerimin göz bebeğinde. Yorgunum, hep yorgunum sen gibi. Ölüp ölüp dirilerek süren bir yaşam bu, seni özleyerek sürüklenen acının girdabında ve sonra kök salan seni sevmeyi hiç ertelemeden dal budak salan, çiçeklenen, meyveye duran ve bir güz yangınında kuruyarak boynunu büken. Bahar bir kansız bir devrimdir kuruyan, duran, susan pusan her şeyin yeniden ayaklanıp meydan okurcasına kendini gösterdiği.

Yorgunum, gözlerim kapanıyor, satırlarım arasına uzun bir suskunluk giriyor, gün ola harman ola, yarın seni daha çok özleyeceğim, yarın seni daha çok seveceğim. Avutmuyorum seni, yarın sana uyanacağım.

65.Mektup

2010-11-30T22:24:00.002+02:00

Can Yoldaşım,

Suskun geçen bir özleyişin kollarındayım. Belki yolumu gözlemiş, beklemişsindir o uzak yalnızlığın kucağında. Mektuplarıma adını koyup etiket yaptığım "Dünyanın halleri" miydi beni esir alan? Çok mu kaptırdım kendimi içi boş sevdaların alımına, görkemine? Başucunda durup gözyaşı döktüğüm toprağının kokusunu hiç mi özlemedim, hiç mi düşünmedim senle geçen günleri? O yaz sıcağının alnında buram buram terliyorken bütün dünya, "çok üşüyorum" demiştin, "çok üşüyorum"...Sarıp sarmaladı yüreğim her yanını, bütün acılarını dilemiştim, bütün yükünü sırtıma alıp seni yeni doğan bir bebek gibi yeniden yaşama döndürmeyi dilemiştim.Yine de ısıtamadım içinin gün gün soğuyup kutuplara dönen ıssızlığını, o gizemli yolun burgacına kaptırmıştın bir kere kendini usul usul kopuyordun, sönüyordu ışığın, sen gidiyordun, ben haykırıyordum bırakma diye.

Şimdi ben çok üşüyorum.

Sevdiği olmazsa insanın yanında, yoksulluğun pençesindedir ömrü aslında. O yoksullukla kaptırır kendini tutku dolu bir dünyanın boş güzelliklerine. Alabildiğine bir sonsuzluktur ve çıplaklık; herkes gibi olma hırsı. Zenginliğin ve gücün adresi sahip olduklarında yazılı değildir, verdiğin emekte, tükettiğin ömürde, ürettiğin özveride gizlidir sonsuz sevgi. Gösteriş değildir yaşamak, bir şiir yazmak gibi örneğin, bir resim çizmek, bir film çekmek gibi sanattır; içinde kendin olduğun, kendinden bir şeyler katıp kendini anlattığın ve seni anlayanlara sunduğun. Bir kerecik incitmedin yüreğimizi, kendin incindin de bize hiç kıyamadın. Kaç zaman geçti bak, ne ben unuttum, ne anam, ne de ablam. Yaralı gülüşünü, kısık sesini, sevmekten, koruyup gözetmekten, acı çekip mutluluk üretmekten yorgun düşen yüreğini öptük her gün. Boynunu bükme, hüzünlenme hiç, biz seninle yaşıyoruz her günü ve sana koşuyoruz her gün..

O IŞIK

Ben yoksam, biliyorum, ben sende yokuz..

Sen yoksan, biliyorum, sen bende yokuz..

Ve de gözlerimizde bir o ışık..ki..

O yoksa, biliyorum, biz bizde yokuz..

(Özdemir Asaf)

64.Mektup

2010-10-30T18:03:00.001+03:00

Can Yoldaşım,

Her yitirişimizde sevdiklerimizi, kendimizi avutmak için yollara vururduk kendimizi. Onları arardık; bulutta, çiçekte, ağaçta, kuşta, yağmurda, gökte ve yerde. Çiçeklerin açışında arardık yaralı gülüşleri, kuşların uçuşunda umudu, yağmurun yağışında bereketi bulurduk. Yokluğunu yazdığım her satırda sana ait olan, sana dair olan, içinde sen olan, seni soluyup seni anlatan bambaşka bir hayatın izini sürüyordu geçip giden zaman. Belki döktüğümüz onca gözyaşı, belki içimizi burkan o onulmaz acı harekete geçirdi bütün iyi ruhlarını evrenin, yaşamın özü adaleti sundu seni özleyen acılı yüreklerimize: Onu gönderdi bize..

Hoş geldin bebek! Her parçanda özlediğim güzelliklerini bulayım can yoldaşımın. Yeniden yaşamı sun bana, yalnızlığımı avut, adın gibi bereketli ol, üretken ol, derinlerinde seninle birlikte büyüsün sevgi, yağmurlar yeşertsin içinde duran gizilgücü. Hemen büyüsün Toprak: onda seni bulayım, sende onu..

63.Mektup

2010-09-30T14:00:00.006+03:00

Sessizce çalışırım çocukluğuma.Yüreğinde

masmavi ayazları taşımaya hükümlüyüm

Ne kadar firari de olsam son canlı tanığıyım orkidelerin

Başka hayatlardan geçer hayatım.

(Özkan Mert)

Can Yoldaşım,

Yüzü, rengi, bulutu, yağmuru ve hüznü sana benzeyen günlerin eşiğinde, sevdiğin mevsimdeyim. "Ben düşüncelerimle başbaşa kalmamalıyım, kafamı sürekli bir şeylerle meşgul etmeli, ruhumu oyalamalıyım. Kendimi dinlersem bütün muzırlıklar, başıboş, ipe sapa gelmez şeyler bana musallat olur..." derdin. Kendimi yaşamla oyaladığımın ayrımına vardım, zamanın dizginlerini ele alıp ruhumu deli bir atın sırtında bozkır yalnızlıklarına salmış gibi koştururken; arkama bakmamayı, hep ileriye doğru atılmayı keşfetti yüreğim. Ama yoruluyor o deli at, bir ağaç gölgesinde, sessiz akan su başlarında, günsonu esmerliğinin bir saatinde durup soluklanıyor ve o zaman sesin yankılanıyor içimde, yokluğunla baş başa kalıp daralmaya başlıyorum. Ansızın sarsılıyor bedenim, bağıra çağıra ağlamak isteği esir alıyor umarsızlığımı, seni haykırmak istiyorum..Hani o şiiri ciğeri yana yana söyleyen "adamın" dediği gibi "Yani sen şimdi gittin, yani yoksun," inanmazlığıyla dağlara çarptığını, göğü delip bulutlarda dolaştığını duyumsuyorum acılı başkaldırısının sana susuzluğumun.

2.

Bir göç telaşındayız. Yerimizi değiştirip yeni ufuklara doğru kanatlandırırken öksüz ömrümüzü; buruk sevinçlerimizi, yürek çarpıntılarımızı, hüzünlerimizi ve sonsuz bir belirsizliği de sarıp sarmalayarak çıktık yola. Pencere önü çiçeklerimiz, kuşumuz, kırık dökük eşyalarımız ve umudumuz yeni yerine alışma kaygısıyla uzaklara dalıp dalıp giderken; sen gözlerinde ışık ve coşkulu bir sevinç ile girdin düşlerimize. Bizden önce seviverdin mi yoksa yeni evimizi? Yüreğime su serpildi biraz, içim rahatladı, sanki onayını almış gibi mutluluk duydum. Galiba terasımızda güzel çiçeklerimiz, ağaçcıklarımız olacak, dilinin söylediği, yüreğinin istediği güzellikleri yaşatacağız senin için. Belki hünerli ellerinin değip de cennete çevirdiği harikalar gibi olmayacak yaptıklarımız. Ama hep seni çağırıp, seni söyleyecekler. İçimizde yaşayıp canını, ruhunu vereceksin mutluluğumuza.

Gövdemi okumayı öğrendim

yeryüzüne dokunmayı

Merak ettim her şeyi: Yıldızlar ölünce

nereye gömülür? Titicaca Gölü

bir uçurtma mıdır dağlara takılı kalmış?

Peru kimin kalbidir?

Belki de sihirbazım ben: Bir okyanus yetmez

ama üç okyanusla boyarsınız ceketimi

kuşlar bile fışkırtırım astarından.

(Özkan Mert)

62.Mektup

2010-08-31T23:22:00.003+03:00

Seni yağmurlar getirir odama

üşümüş bir kumru çalar kapımı

bakışın var senin yokluğun var

geçip gider zamanda

Gülücüklerin bende durur

eski mavilikte hep aynı yıldızlar

sensizliğim büyür odalarda

sensizliğim ölüm kadar

Gözlerimdir gözlerimden kaçan gözlerim

sevildiğim günler aynanın arkasında

yaklaş ölmeden önce çabuk

içimde can çekişir seni bekleyen çocuk.

(Suat Taşer)

Can Yoldaşım,

Tıknefes bir yaşamın izini sürer gibi, bitip tükenmeyen bir iç darlığıyla geçerken günler, derinlerinde duruyorsun zamanın. Buram buram toprak kokan bir Nazım şiirine benziyordu gözlerin, susuyordun, duruyordun orada yüzyıllık bir halk türküsünü söyler gibi yürüyordun, değip geçiyordun tepeden tırnağa çiçek kokan bir yalnızlığa. Beni sende arıyorlardı, bir masalın kuytusunda buluyorlardı asmaların yeşiline sinmiş küçük çocuk korkusuyla titrerken. Hep sıradışı öykülerin kucağında pışpışlanan, her şeye meydana okuyan sevgilerin duldasında avunuyordum adını uçsuz bucaksız ıssızlıklara kazırken. Kimsenin okumadığı ya da anlayamadığı dipnotlarıydılar acının, sahipsiz ve yalnız büyüyorlardı, susuzluğa direnen kıuru gövdeleri gibi ulu ağaçların eğmeden dallarını göğe uzanıyorlardı:

Gitgide ona yaklaşıyorum galiba. Bilmiyorum ben nasıl kabul edecek? Umarım iyi karşılar. Yaşarken taşınması ağırdı. Yaşadıktan sonra o adın taşınması daha da ağırlaştı. Bu ağırlık nereden geliyordu? Başka türlü bir yaşam modeli örneğiydi bizim yaşamımız. Günlük yaşamın değerleri bizim için önemli değildi. Hiç arabamız olmadı ya da hiç kaloriferli evde oturmadık... Doğanın içinde yaşamayı istedik. Buraya da Datçalılarla birlikte olmak için geldik.

Can Yücel'in ardından eşi Güler böyle yazar. İçimi ürpertip beni bir yerlere götüren ayrılık öykülerinin duyarlı kahramanlarından biri o da. duygularını çok iyi dillendirip söze ve yazıya döken yaşam ustalarının ayrılığa, özleme, acı ve ölüme yüklediği derin anlam; nükseden bir hastalık gibi her yanımı kavrayan, çepeçevre sarıp sarmalayan ruhsal yalnızlığın altını çizip belirginleştirirken, aradığımı o güzel insanların satırlarında buluyorum. Kolları kanatları kırılmış, özleyerek yaşayabilmenin zehir zemberek tadını duya duya ayakta durmayı ne pahasına başardıklarını öğrenirken bir yanım, yitirmenin ve beklemenin; hep özleyerek anımsayarak günleri tüketmenin, her ayrıntıda geçmişe dönüp geride kalan güzel anları yeniden bütün tazeliğiyle gül koklar gibi içe çekmenin burukluğuyla başı dik durmayı başarıyor öbür yanım. Demek direnmek bu, karşı koyup güçlendiğini duyumsarken, bütün görkemiyle insan yüreğinin sarsıla sarsıla ağlayarak onur savaşına girmesi ve onu kazanması, olgunlaşıp büyümesi, yenilip çökerken bile bir yanıyla kazanması, kendi kendini iyileştirmesi bu demek ki!

Pazara giderdik birlikte. Ara sıra da kaybolurdum ben. Aradan bir süre geçince, pazarın öbür ucundan bana o davudi sesiyle seslenirdi "Güleeeeeer" diye... "Yine nereye kayboldun sen " diye çıkışırdı bana... Sonra da "Seni bir an kaybetmek istemiyorum" der elimden öper ve elimi olanca kuvvetiyle sıkardı...
Aradan bu kadar zaman geçmesine rağmen senle dolaştığımız sokaklarda gezinirken saniyenin kaçta kaçı kestiremiyorum... Bir ses, Can'ın davudi sesi "Güler" diye seslendi yine... Duydum bu sesi. Yine birbirimizi kaybetmiştik, arıyorduk birbirimizi... Arkama baktım, aradım. Biliyorum orada idi. Tekrar seslendi. Yine arkama baktım, kaybolmuştu. Yok, yok, yoktu işte..
Günün belirli saatlerinde, değişik duygulara kapılıyor insan... Sabah başka, öğlen başka, günbatımı bambaşka duygularla yoğunlaşıyor...
Köy yerinde insan daha iyi yaşıyor bunları. Veya bana öyle geliyor...

61.Mektup

2010-07-31T23:07:00.006+03:00

Seni diyorum seni

ateşlerin başında

uykulu ellerini

Tutmuşlar yıkamışlar

rüya denizlerinde

tutmuşlar yıkamışlar

Üç uygar iki barbar

bize dediklerini

dur dinle yürü söyle

Bak burdan gitmeyince

kimsecik hatırlamaz

duvardaki gölgeni

Ağardı böyle az az

gölgen ki günden mavi

kucağında turnalar

Gökyüzü falan değil

deniz meniz hiç değil

daha geniş daha dar

Kapılardan içeri

girdim suyun gönlüne

aldım bengü haberi

Yağmur yılıymış sende

kışa uyruk eski yaz

mevsim mevsime köle

Aşki bahar bendeki

soluyor da soluyor

gecikmiş hevesini

Şu edilen cümleyi

bildin mi ören kalbim

-Ölüm yok şimden'geri

Bu söz hepsinden yeni

(Adnan Satıcı / Türkü)

Can Yoldaşım,

Bir yerlerden gelip esiyor, içimizi serinletip, üşütüyor en derinlerini yüreğimizin. Dallar yerinden oynuyor, sesini duyuyoruz sürüklenen yaprakların, önüne katıyor geceyi, ayışığını, susuzluğu, sessizliği ve kimsesizliği. Sonra susuyor zaman, toprağı ıslatıyor birimizin gözyaşları da, deli bir ırmağın çağladığını sanıyoruz. Uykunun kollarında, düşlerin kucağında sallanıyor sevgimiz. O rüzgar sen miydin? Sen miydin o yağmur, o çiçek, o yaprak, aydınlık sabah, sarı sonbahar, gagasında nimet taşıyan minik kuş, dupduru akan su, tutkulu sevi, özlem, o çekingen dokunuş, o iç burkan yalnızlık, umut dolu ses, özverili yürek; o unutulması olanaksız yıllarından kopup gelen, geçmişin sevgi ile bakan gözleri sen miydin?

Temmuz aylarının ortasını geçip ağustosa doğru yol almaya başlayınca zaman, huzursuzlaşıyor içim, o büyük ayrılığın, acılı kopuşun günlerini yeniden yaşıyorum bir bir. Önceden sezemediğim, aklımın ucundan bile geçirmediğim büyük, hiç dinmeyen sonsuz acıya doğru geri sayım başlayıp sessiz gidişinin, bizi bırakışının dönüm noktasına doğru yol alırken hala inanmazlık içinde çırpınıyor aklım. Sonu gelecekmiş, sana sarılıp coşku dolu bir kavuşmayla bitecekmiş gibi duran, yabancısı olmadığım kısa ayrılıkları diliyor gönlüm. Oysa senin bizden ıramadığını, bizim sana yakınladığımızı biliyor artık çocuk yüreğim.

Neyi düşündün, sessiz, ürkek ve biraz da kırılgan duygularla tüketirken ömrünü? Azıcık gülüp ayaklarını uzatacaktın biraz. Düşkırıklıklarını, boşa giden emeklerini, yitirdiklerini, gerçekleşmeyen umutlarını bir yana koyup yeniden doğmuş gibi saçtığın mutluluk tohumlarının çiçeklenmesini dilerken; bilinmeyen uzaklara doğru sürükledin o çok sevdiğimiz canını, sesini, sözünü, pamuk yüreğini.
Nevval Sevindi yeniden yüz yüze geldiği hastalığının soğuk ellerini tutup kendine dokunan o derin acıyı "kaybedilip asla ulaşılamayacak eski bir aşka" benzetiyor:

İkinci kez kanserle karşılaşmak kaybettiğin ve asla ulaşamayacağın aşkınla karşılaşmak gibi.
Öyle derin bir acı ve boşunalık duygusu veriyor ki, her şeyden vazgeçsem mi diye düşünüyorsunuz. Artık kurtulduğunuzu düşündüğünüz bir anda kucağınızda bulduğunuz kanserli hücrelerle savaşayım mı, bırakayım mı pazarlığı bile aklınıza geliyor.

Ama sen kendinle ve geçmişle hesaplaştığın o en karanlık günlerinde bile bizi sevmeyi savsaklamadın. Acılara direnirken bir yanın, öbür yanının yaralarımızı sarıyordu. Kanıyordu bir yanın, bizim için savaşıyordu öbür yanın. Bilirim aklın bizde kaldı, yüreğini koyup da gittin, onun ışığıyla bulduk yolumuzu. Çünkü anlamıştın sen de o tek çarenin ne olduğunu:

Hayat göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor da ,kötü günler sanki yüzyıl gibi uzuyor. Yaşayanlar bilir zaten. Yine de tek çare; hayata ve sevdiklerimize sarılmak.

Sevda hiç gelmez oldu aklıma

Hüznüme annem geleli

Kanar oldu kapılar şimdi her eve

Eşiklerde kalbim ezileli

Kalbim ki en içli akşamıdır yolların

Kuşları altın kuleli

Bir suyu dinler oldum artık yüzümde

Aynalar aynalar nasıl çileli

Sevda hiç gelmez oldu aklıma

Hüznüme annem geleli

(Cengiz Şenol / Akşam Kırgını)

60.Mektup

2010-06-30T22:55:00.000+03:00

aynaların arka yüzünde

karlı geceler

güneşli sabahlar gibi geride

bıraktığımız gençliğimiz

lodosla savrulan biz miyiz

yani ikimiz

ve gölgeli aydınlığı

kırılgan yüreklerimizin

kuşların yere indiği bu kış günü

tophane'de

sıcak bakışlı iki pencere

öyle dursa

belki yalnızlığımızı silip atar

"bursa'da zaman"

ve bursa

ellerimizin sıcacık buluşmasında

o acemi telaş

yine de kar düşer düşüncemize

hüzün sızar

ne kadar gün vursa

yamaçlara tutunan sis

neyi örtüyorsa

işte o

yaşanmış öyküler tüllerin ardında

mor kaküllü akşam

ince buğulu sabahsa

dingin bir sessizliğin üstüne kapanmış kubbeler

çocuk yüzlü ihtiyar evlerden

duman duman yükselen

mutluluk kadar

kahırsa

(Hüseyin Yurttaş / Bursa Düşleri)

Can Yoldaşım,

Işığımız yanıyor; kar, yağmur, çamur, fırtına ve kavurucu sıcakların köklerini yerinden oynattığı, temelini sarstığı günlerin sırtında gezen yaşamın en karanlık anlarında gaz lambasının titrek alevi ile aydınlanıyor gecemiz. Yaş birikiyor gözlerimizde, damın önünde, çiçekliğin yanındaki ocakta kaynayan suyun sesi bile uzaklardan seni çağırdığında. Asma çardağının direkleri gün gün eğrilip zamana ve yokluğuna yenilirken, sanki bir şeyler de yeniden doğup çoğalıyor, sessizce birikip yenileniyor. Belki sana benzeyen, senden bir şeyler taşıyan güzellikler serpilip büyürken "toprakla" özdeşleşip zor da olsa avunmaya çalışacağız ;toprağın hem kendini büyütüp hem de seni yaşattığı mucizeleriyle. Toprak gününü bekliyor, sen olmak için, belki sana benzemek için.Çünkü çıplak ayaklarının sıcağında sana ait olan bir şeyleri duyumsayıp derinlerine hapsetti o, yaşama tutunup başını güne döndürecek; kim bilir ki sesi mi, gözleri mi, yoksa minik elleri mi çağrıştıracak senin yoksul ama paha biçilemeyecek denli de zengin ömrünü? Hoş geleceksin güzel kardeşim, toprak seni yeniden kutsayacak, sular gibi içine çekip bereketini fışkırtacak dağ dağ, çiçek çiçek.

Ne güzel demiş Mustafa Balbay İlhan Selçuk için yazdığı satırlarda.Ölüm sevdiklerimize ilişemiyor can yoldaşım. Ölüm yeniliyor, kenara çekilip pusuyor güzel kardeşim, dimdik bütün görkemiyle meydan okuyor sevdiklerimiz, güller gibi açıp burcu burcu kokuyorlar, seslerini veriyorlar rüzgara, bereketlerini yağmura, emeklerini yeniden doğar gibi yaşama adayıp acılı yürek bozkırlarında at sürüyorlar, dörtnala koşup tozu dumana katarak tüketiyorlar ayrılıkları:

(....)
Olmadı. Ama ben İlhan Ağabey’i bize veda etmiş saymıyorum. Bu pencere kapanamaz. Ölüm; daha sağlığında ölümsüzlüğe ulaşmış İlhan Selçuk'a ilişemez.
Şu anda sizlerle olmayı, İlhan Ağabey’i selamlamayı çok isterdim. İnanıyorum ki yüz yüze değiliz ama hep gönül gönüleyiz.
Elbet bir gün buluşacağız, bu böyle yarım kalmayacak, bu şarkının tamamı hep birlikte çok güzel yazılacak.

59. Mektup

2010-05-31T00:02:00.003+03:00

Yağmurun diliyle konuştum

Uzandım taşların eliyle

Oğlum seni düşündüm

Galata'da eski bir evde

Denizin dikeninde uyudum

Uyandım ter içinde

Oğlum seni düşündüm

Geçmiş zaman kipinde

Yolların arklarından baktım

Gözyaşlarının merceğiyle

Oğlum seni düşündüm

Hasretlerin ikliminde

Deniz... Ölümde bile..

(Ahmet Erhan / Deniz, Unutma Adını / İlk Vasiyet)

Can Yoldaşım,

O susuzluk değil miydi yaşamın bizi törpüleyen ihaneti, içimizdeki canavarı büyüten, acıları şahlandırıp karaları bağlatan o büyük özlem değil miydi? Herşeyimizi, umudumuzu, gelecek düşlerimizi dinginliğine ilmik ilmik dokuduğumuz; gönül bağımızı tomurcuklandıracak, sevincimizi yeşertecek o duru sular değil miydi? Suya yazılan yazılardı belki yaşamın bilincimizdeki toplamı, el yordamıyla gördüğümüz, sevdiğimiz, güldüğümüz, ağladığımız, acısını duyup serinliğinde yüreğimizi yumuşattığımız. Ya da suya atılmış bir taştı işte öylesine, kendi içinde büyüyen ve genişleyen halkaların sessizliğinde akıp giden zamana söylenmiş bir ağıt gibi. Su gibiydi ömrün kendi yatağında aktı, sessiz ama coşkulu. Kaynağından çıktı yapayalnız ve hüzünlü; büyüye büyüye toprağın bereketine uzandı, kıvrıla kıvrıla aktığı toprağın derinlerinde tohumla buluşup günün ışığına döndürdü yüzünü. Kaç yangın geçse de üstünden, kar ve yağmur, fırtına ve tipi, kuru soğuklar ve karakış; kuruyan dallarına yaşamın hep o su yürüdü, yeniden atmaya başladı durmuş yüreği yitip gidenlerin.
(Sana benzemeye başladım gün geçtikçe, sevdiklerim adına duyduğum endişe gibi örneğin ve örneğin onurum için herşeyi allak bullak edip kendimi ters yüz ederek yaşamımı sıfırlayabilecek denli korkulardan arınmış olmam gibi. Doğrularımın keskin uçlarını yumuşatamıyorum hala ve karda ayak izlerimi belli ediyorum örneğin. Çok şeye sahip olmak değil de beni mutlu yapan, sahip olduklarımdan vazgeçebilme özgürlüğümü koruyabilmek benliğimi ayrıcalıklı kılan. Sevmek çok şeydir de, sevecek bir şeyi olmamak hiç bir şey. Ağlamak hala bir güç göstergesidir de çocuk ruhum için kendini bilemek adına, uçsuz bucaksız bir ıssızlıktır ve kendine yabancı düşmektir yüreğinin derinlerinde yiğitlik için vuruşmak. Galiba kendi dehlizlerinde gizlenen bir gömüye benzeyecek ruhum ve onu kimse bulamayacak. Belki izine rastlayanlar da büyük düş kırıklığına uğrayacak köşe bucak saklanan gerçeğin basitliğine şaşarak. Sana benzemeye başladım gün geçtikçe, yaşamak bu denli basit olmamalı, güzel kardeşim doğru bilip de ne güzel söylemişsin.)

taş düştü kuyuya

dört halka

suretim

daldırdım kovayı

içime doldu su...

(Gülsün İlgün)

58. Mektup

2010-04-30T17:01:00.006+03:00

Baba

babasız günler biriktirdim hayata.

zamanı sınadım. annemin ağzında

hatıralara sunulmuş devrik bir cümleyim.

Babamla başlayan her sabah. cesetle biterdi

her gece. başkası olmanın kefensiz burgacında.

önce manav zihni amcamız gitti. Bir akşamüstü

duydum Şenol'dan. ama şen olamadım.

ölüm günleri üstüme geliyor hep

sıkıntının kalbine yürüdüğümü sanarak

geçtiğim kapılardan seslerle uyanıyorum.

İbrahim Tığ

Can Yoldaşım,

I. Beni sana kim ve nasıl anlatır?

Kendisiyle aldığı ödülden sonra söyleşi yapılan genç bir kızcağız "sevdiğim bir şiirdeyim" demişti. Lise yıllarımdan bu yana bu vurgu belleğimden hiç silinmemiş ve seni düşündükçe dudaklarımdan dökülüyor: "sevdiğim bir şiirdesin." Okuduğum her dizede, gördüğüm her karede sana ilişkin güzel ayrıntıların izini sürerken birden karşıma çıkıveriyor içinde sen olan ve seni anlatan o "duygu", "işte diyorum bu abime yakışır!" Baba adlı şiire de Cumhuriyet'in kitap ekinde rastladım. Arif Damar'ın Ayın Şiiri köşesinde beğenip seçtiği dizeleri okuyunca yokluğu duyumsananlara adanmış sessiz gözyaşlarını, içi kasıp kavuran özlem duygusunu, arada kalmışlığı, boynu büküklüğü olanca gücüyle sömürüp, batıran ve kanatan duyguların çavlanında sürüklendim. Sana ilişkin duyduklarımı böyle su gibi saydam ve duru anlatımla gün yüzüne çıkaran insan eliyle yoğurulmuş, emek verilip yürek sızısıyla işlenmiş güzellikleri keşfedip sevebilmek, mutlu kılıyor beni..

II. Nasıl geçiyor günler, yüzünün aydınlığında yeniden tomurcuklanırken yaşamak dediğin o öksüz çocuğun kara sevdası?

Bahar ayaklanmaydı, gizli yayılan bir isyandı bilincimizde. Bütün yenilgilerden sonra, belimizi büken yoklukların pençesinde, umutsuzluğun kara gölgesinde bile tomurcuklanıp çiçek çiçek açacak, yapraklanıp yeşerecek dalların sevinciyle coşardık. Nisan karşıya çıktığımız düğün alayı gibi büyüye büyüye geçerken önümüzden, yalınayak bastığımız toprak kokan günlerin penceresinde açan bir güle benzerdi yaşamak.

Uzaktan bakıyorsun şimdi bize. Ateşi duyduğumuz acıyla her geçen gün daha da fazla alevlenen sevdamız sönmedi. Köşebaşlarında ağlayan kimesiz bir çocuk gibi kalsa da sensiz ömrümüz, utandırmayacağız seni, başını öne eğmeyeceğiz. Yeşillenen dalları, salkım salkım büyüyen emeğimizi görüp sevineceksin. Bileceksin, seni sevdiğimizden yenilmedik biz, seni unutmadığımızdan direnebildik bunca.

III. Hiç bir şey canımı acıtmıyor. Güzel demli bir çay yudumunda sızlıyor içim, boynu bükük resimlerine daldığımda doluyor gözlerim; sesini özlediğimde, kokunu bir fesleğen yaprağında arayıp yeşil bir asma dalının gölgesinde bulduğum

yorgun, ıssız, sessiz akşamlarda burkuluyor yüreğim. İlk o gece yankılanmıştı sesim, bağ damının verandasından çıkıp karşıki çamlara yürümüş, tepelere tırmanmıştı. Hasta halinle elini omzuma koyup avutmuştun korkulu yüreğimi. İlk o gece sensizlik korkusuyla yüzleşip acıyı tanımıştı çığlığım. O acı bir daha gitmedi benden, içimde bir yerlerde hep o çığlık var; sessiz ve keskin; yalnız ve korkulu.

57.Mektup

2010-03-15T23:41:00.004+02:00

VIII

Düşürdük gölgemizi suya

Ardından kendimizi

Sessizlik gibi sade,telaşsız

Hani var ya oldukça yavaş uzanır el ağlayana

Yüzdük bütün gün adalardan adalara

Hiçbir şey düşünmeden. Yalnız

Akşama doğru bir demet mavi süsen topladık

Sunmak üzere bizi yaratan ozana

Düşüyüz mavi dudaklı büyük ozanın

(Edip Cansever/Kirli Ağustos/Düş Suda)

Can Yoldaşım,

Gözlerim kışla baharın ayrım çizgisindeydi. Yolun iki yanında uzayıp giden bağların yeşilden yoksun durgunluğu kışı anımsatırken, yeniden yüzünü gösteren güneş baharı muştuluyordu. Sonra dalıp gittiğim o parçalı bulutlu manzarayı ortadan ikiye bölüyordu bir tren. Zamanı bölüyordu aslında, geçmiş günleri anımsatıyordu, yalnızlık kokuyor, hüzün soluyup çığlık çığlığa bir suskunluğu haykırıyordu. Her şey değişip biraz da yitip giderken, sararıp solmaya yüz tutarken sevdiklerimiz, yüreğimizin bir köşesinde sakladıklarımız hoyrat ellerinde zamanın yıpranıp kendini aşındırırken, tren hiç bir yere gitmiyordu. Herkesin ayırdına varamadığı duyarlıkları taşıyordu boş görünen vagonlarında. Belki sendin, belki çocukluğun, belki de gençliğindi o duyarlıkların izinde kendini tüketen seyyah.

Yeniden gönlünün bağlarına doğru sürükleniyor ömrümüz.Seni sırtına alıp dağlar aşıran bir deli attır bahar, elini tuttuğun bir dosttur güneş. Toprak yarılır içine alır seni, bir ağacın kökleri tutunur gözlerine, bereketini aldığı yüreğin yağmuru olur kuraklığın sen diye yağar üstümüze. Dallara su yürür çiçeklenir dünya, bir çocuk gibi büyürsün kucağımızda, bir mayıs sabahı tomurcuklanıp burcu burcu akarsın önümüze. Asmalar budanacak, yokluğuna adanmış bir özleyiş türküsü gibi kol atacaklar yarına. Bir sen göreceksin acının umutla nasıl törpülendiğini, utanmasından bileceksin, çünkü yüzüne bakamadan hiç, kutsayacak varlığını bu kalleş yaşam..

56. Mektup

2010-02-28T16:34:00.007+02:00

Sesin ne kadar benziyor sana

La minör, kumral, biraz şehla

Hüzünlü bir güz akşamı belki

Solgun ezgiler ve hatıralar

Derliyor çerkez çiçeklerinden

(Ahmet Telli)

Can Yoldaşım,

Bütün işler, ödevler, sorumluluklar, yaşama ilişkin ve içinde savaşmak olan bütün hareketlilikler son bulduğunda; sessizlikle, dinginlik ve yalnızlıkla bir araya gelip kendimle kaldığımda ikiye bölünüyor zaman: İçinde varolup bana kendini adadığın zamanlar ile bir başıma içinde debelendiğim zaman.Yol ayrımında durduğum, karar verme sürecinin o sancılı saatlerini yaşadığım günlerin dönüm noktasında, belki iyi ya da kötü rotamı çizmeyi başardım. Yeni ufuklara doğru yelken açıp seçimini yaptıklarım için savaşmayı, düşmeyi ve yeniden ayağa kalkıp doğrulmayı içimin en derinlerinde duyumsayarak yaşadım. Ama her ne olursa olsun, nasıl değerlendirirsen değerlendir; başbaşa oturup kafa kafaya verip gelecek düşlerimize yön verdiğimiz, önümüzde uzayıp giden belirsizliğe ilişkin tasarılar üretip umutsuzluğun bir gölge gibi izimizi sürdüğü günlerin alaca karanlığına karşı korkusuz kararlar aldığımız o güzel geçmişin özlemini duydum hep. Başarmak ya da kazanmak kaygısından uzak ama varlığının bana kattığı güven duygusunun, dostluğunun, abiliğinin hemen yanımda olduğunu bilmek ve o sonsuz gücün sıcak soluğunu özümsemekmiş seni sevmek. Hal böyleyken seni düşünmekse, içi burkan bir acı, gecenin orta yerinde yüreğe saplanan bıçak sızısında bir umarsızlıkmış.
Dün gece seni düşünerek uyumaya çalışıyordum. Özleminin içimde acı çekerek kıvranan bir yaralı gibi inlediği, gözlerimin yanarak, boğazımda garip bir duygunun düğümlenip soluksuz bırakarak beni boğduğu bitimsiz bir karabasanın ortasında yardım arıyordum. Sonra kendimden geçmişim. Korkuluksuz merdiven basamaklarının eğretiliğinden korkarak evimizin kapısı önüne geldiğimde gözlerime inanamıyor, hem sevinci, hem şaşkınlığı yaşıyordum. Aralık sonunda yitirdiğimiz ve senin adını verdiğimiz küçük kuşumuz bütün maviliği, bütün sevimliliği ve o minicik, sevgi dolu gözleriyle bakıyordu bana. Küçük, paytak adımlarıyla kapı eşiğinde geziniyor, sanki farkedilmeyi bekliyordu. Elimi uzatıp o yumuşaklığı, o sıcak hafifliği ve o gizemli kokuyu avuçlarıma aldım. Tüylerini yanağıma sürüp boynuna küçük öpücükler kondurdum. Sevinçle indim merdivenleri, ablama müjdeyi verecek onu da mutlu edecektim. Oturma odasına girdiğimde seni oturuyor buldum. Yanında annem, ablam ve eşim vardı. Hem küçük kuşumuz, hem de seni görmek mutlulukların en güzeliydi. Boynuna sarıldım, "benim güzel abim" diye öpüyordum yanaklarından, kokunu duyuyordum, gülümsemeni görüyordum.
Dün gece ellerimizin henüz uzanamadığı, gözümüzün görüp acılarımızı dindirmeye gücümüzün yetemediği uzaklıktaki diyarlardan kopup geldiniz. Küçük, mavi bir kuşun minik yüreğine sığınmıştı güzel ruhun, yıllarca onun canevinde kanat çırptı. Adını alıp senin kişiliğine bürünmüştü küçük, mavi kuş. Ne seni ayırabildik ondan, ne de onu senden. İkiniz de bildiniz bizi içimizde yaşattığımız sizden. Bir gül dalına kondunuz, sevdalı bülbüldünüz; biz o divan şiiriydik sizi söyledik. Düş değildiniz gerçektiniz, yalan olan ölümdü, rüya olan yaşam.

Ölümü anlatır Tuna Kiremitçi, "Bu yüzdendir ki nüfusu azalıyor, annesini kaybeden kişinin"..

Tuna Kiremitçi, Vatan'da çıkan yazısında sevdiğini yitiren insanın yalnızlığına değiniyor.

Bu yüzdendir ki nüfusu azalıyor, annesini kaybeden kişinin. Kişi başına düşen yalnızlığı iki katına çıkıyor. Yönetim şekli değişmiyor belki ama “ben neredeysem yalnızlığın başkenti orası” diyen Süreya daha bir manidar gelmeye başlıyor.

Ama yazının en vurucu satırları sonda yeralmış. Çünkü temel duyarlıklar ile hayata bakışımız arasında derin bir bağ kuran anlamın satırları bunlar:

Yıllar önceki bir başka röportaj... Bana sorular soran Arda Uskan’a annemi kaybettiğimi ve bunun hem yazı hem de kişisel hayatımda bazı fayları yerinden oynattığını söylediğimde şu yanıtı veriyor: “Herkesin annesi ölüyor, ne var şimdi bunda?”
Sahi, ne vardı insanın annesini kaybetmesinde? Bir sanatçıyla temel duyarlıklarını yitirmiş bir gazeteci arasındaki derin, daha da kapanmasına imkân olmayan o uçurumdan başka?
Bugünse anlıyorum: Hayata bakışımızı bu uçurumun hangi tarafında durduğumuz belirliyor aslında. Çünkü yalnızlıkta bulduğumuz anlam hem kendimize hem de başka insanlara verdiğimiz değeri temelden etkiliyor.

55. Mektup

2010-01-30T21:47:00.013+02:00

(...)

adını nereye kazısam
konuşur o kabuk
gözyaşıdır tomurur
ıpılık
çarçabuk

belleğim alıp götürür sonsuza seni
en büyük denizde
görünürsün
bembeyaz bir yelkenli gibi

sevgi kılıç kuşanmaz
peki, neyle deşer yüreği?

(Hüseyin Yurttaş / Sevgi Kılıç Kuşanmaz)

Can Yoldaşım,

Bir biçimde geçiyor yaşam, insanın kendini kaptırdığı bu deli akışın burgaçlarında eriyip gidiyor zaman. Kişi çizgisinde yürüdüğü yazgının kollarında meydan okuyarak tüketirken ömrünü, bulduğu kestirme yolların, gizli geçitlerin, ışığın ve aydınlığın önünde eğiyor başını, tepeden tırnağa yenilenip soluğunu tazeliyor ilkyazların kapı eşiğinde.. Ayazın, karanlığın, kara kışın yol ayrımında seninle omuz omuza verip yeni başlangıçlar için kurduğumuz o küçük, alçakgönüllü, ıssız yuvadan taşındım dün. Omuzunda taşıdığın kerestelerle ahşap döşemelerini onardığın, duvarlarını kazıyıp yeni bir ruh kazandırdığın iki katlı evin zemininde geçen yılların ardından, iş yaşantım başka bir adreste bana bıraktığın güzel anılarla birlikte sürmeye çalışacak..Sana ilişkin güzel kokuların, insancıllığın, içtenliğin ve kardeşliğin sindiği duvarlardan süzülüp soluğumuza karıştığı o zor zamanları tükettiğimiz evin odaları boşalıverdi, terkedildiği sessizliğin içine gömülüp suskunluğu kuşandı birden. Yitik adreslerin belirteci solgun perdelerdir, hiçliği arkasında gizleyen; biz seninle hep karda kışta taşındık, kırgın umutlardan ayrılıp yeni düşlere doğru kanat çırptık. Fırtınayı izleyen yağmurların ardından, sessizce geceye biriken kar tanelerinin sabrına benzerdi direncimiz, hastalıklı bir çocuğu büyütür gibi yokluğun ortasında, cıvıl cıvıl renklerine sarılıp da uyurduk yaşamın.
"Benim umudum var!" demiştin. Üzerime geliyordu her şey ve herkes, kara görüyordum dünyayı, içimde bırakıp gitme isteği bütün benliğimi tutuşturup yakıp yıkıyordu ömrümü. Yönümü değiştirdin, başıboş bırakmadın deneyimsiz günlerini gençliğimin, kırık yanlarını onardın. Bereketli topraklara benzeyen yüreğinin sıcağında aydınlık günlerin tohumlarını saçtın. "Benim umudum var!" demiştin; umudunun kollarındayım, baharın tazelik kokan yeşil sularındayım, yağmurlarla beslendim, ellerini tutuyor sevdalı ömrüm. Bir göç yolundayım, fırtına ve yağmurlar kattı beni önüne, sessiz yağan kara dönüşüp karşıcı geldi bana yaşam adına her ne varsa. Üşümedim ve korkmadım; aklımın erdiği, yüreğimin sevdiği bir yoldayım. Bıraktığın izlere basarak yürüyorum, sesinin erimindeyim can yoldaşım, özleminin şafağında...

54.Mektup

2009-12-25T10:32:00.009+02:00

Ne denli çok benziyordun, adını aldığın, bizdeki o hiç dinmeyen acısını bölüştüğün güzel insana. Abimizi yitirdiğimizde, içine düştüğümüz boşluğun, zifiri karanlığın, kimsesizliğin, yalnızlığın tam ortasına doğru çırpmıştın o minicik, o çocuk, o yavru kanatlarını. Mavi gövden, sevimli sevimli bakan gözlerin, küçücük yüreğinin kocaman sıcağıyla acılarımızı kucaklayıp yeniden gülmeyi, ayakta durmayı, direnmeyi, yaşamayı öğretmiştin bize. Her yere gittik seninle, bağları budarken, asmaları ilaçlarken, üzüm keserken,pekmez yaparken yanımızda durup aile olmanın, birlikte yaşamanın, güçlüklere göğüs germenin mutluluğunu yaşattın şu kısacık kuş gibi ömrünle. Aslında garip değil mi, yakın bildiğimiz nice insandan daha içten ve hesapsız kitapsız kucaklaman kimsesizliğimizi? Seni 1.Ağustos.2007'de yitirdiğimiz kardeşimiz denli sevip güzelliğine bağlanırken yokluğun korkuturdu bizi. Gitmek için erken değil miydi? Kokunu, sesini, minik gözlerini, sevgi dolu yüreğini bizden alıp başka diyarlara kanat açmak sana da zor gelmedi mi hiç?
Haydi ona doğru uç güzel kuşumuz. Soğuk bir kış sabahı tıklat abimin güzel ruhunun penceresini. Bizi anlat; onu nasıl sevdiğimizi, hiç unutamadığımızı, çok özlediğimizi, her yerde ve her şeyde onu görüp andığımızı. Omzuna konup yanaklarına mavi tüylerini sür ki öpüşlerimizi duyumsasın; gözyaşlarımızı tutsun gaganda taşıyıp avuçlarına bıraktığın... Tıpkı onu sever gibi sevip özlemimizi giderdiğimiz sende, o da bizi görüp sevsin ve iyi baksın sana.
Haydi özgürlüğe uç güzel kuşumuz, seni biz kadar sevmezdi kimse ve ağlamazdı ardından. Bize baktığın o uzaklardan yine kucakla acılarımızı ve gülümsemeyi öğret, her şeye karşın, ardında bıraktığın kırgın ömrümüze.

Can Yoldaşım,

Bugün senin adını verip sen gibi sevdiğimiz sevgili kuşumuzu yitirdik.

53.Mektup

2009-12-21T11:48:00.019+02:00

Seni söz konusu etmeyelim. Senin doğan ayrı,
dile sığmaz.
Senin bambaşka kıldığın masayı
süsler öteki çiçekler, biraz.

Seni korlar sıradan bir masaya,-
her şey işte değişti:
belki sözler aynı sözler ama,
bir melek söylemekte şarkıyı sanki.

(Rainer Maria Rilke / Güller / XVI)

Can Yoldaşım,

Unutulup sonra yeniden anımsananların, kişinin usunda kalmış, ama artık o eski yerlerinde bulunamayanların hüznünü yaşamıştır çok kişi. Çocukluğumdan bu yana yaşamın ve zamanın orta yerine attığım ilgi ve merak ağlarına dolanıp kurgusunu yaptığım öykülerin içine yerleştirdiğim kimi insanların izini yitirirdim bir gün. Ummadığım anlarda karşıma çıkar, kendime sakladığım belli belirsiz bir sevincin kaynağı olurlardı, yabancı bakışlarının hiç bilmediği varlığımı şöyle bir süzüp unuturlardı beni, kırık dökük yaşamlarının bendeki öneminin ayırdına varamadan.

Her sabah çöpleri karıştıran, kağıtları, kartonları, cam şişeleri sırtındaki çuvala atan ihtiyar adama, sıcak bir yaz ikindisinde birahanenin bahçesinde otururken rastlardım aylar sonra. O çakırkeyif haliyle ve yorgun bedeninin tutsağı olmuş boş gözlerle bakardı yarını belirsiz ömrüne.

Kış soğuğunda, çevre kasabanın yol ağzında araba bekleyen gündelikçilerin arasında, ilerlemiş yaşının bütün acıları yüzünden okunan kadının gözlerini unutamazdım hiç. Zeytin toplama zamanı geldiğinde, soğuktan kıpkırmızı olmuş zayıf yüzü, çakır gözleri ve yaralı elleriyle hep aklıma düşer, yaşam üzerine iç burkan öykülerin odağına yerleştirirdim belleğime kazınmış o bir anlık görüntüsünü. Sonra kentin kişilik değiştirip yoksullaştığı, kimsesizleştiği, yalnızlaştığı, varlığı konusunda çelişkiye düşüp kendini yitirdiği, köy kokan ıssızlarında karşılaşırdım onunla; sırtına olanca ağırlığıyla yüklediği çalı, çırpı ve odunların amansız baskısının iki büklüm yaptığı belini biraz doğrulttuğunda gözlerinden bilirdim zamanın bir yerinden kopup gelen acının zavallı imgesini.

Yazsonu serinliğinin yollara, sokaklara ve geceye düşüp elleri cebinde yürümeyi dayattığı geçmiş günlerin bendeki buruk bir yansıması olmuştur hep yazlık sinemalar. Adlarına denk düşen mevsim usul usul sonbahara dönmeye başladığında daha çekici olurlardı sanki. Belki pılı pırtısını toplayan bir yolcunun kanıksadığı ayrılık anlarına benziyordu bu zamanları ve son bir kez daha görüp öpülmek istenen sevgilinin hatırda hep kalan güzelliği gibi yer ediyordu bellekte. Sinemanın yazlık bahçesine doğru açılan koridorun loşluğunda yürürken duvarlara asılmış afişlere takılırdı bakışlarım. Resimlerdeki yüzler ve isimlerde soluyordu ilk gençliğim, ömrünün olgunluğa doğru ilerleyen orta yaş abiliği dönemlerinde savruluyordu ipek saçların, derinlerinde bir yerlerdeki umudu ışıl ışıl saçan,kara gözlerinin içi gelecek korkularından uzak bir anın mutluluğuyla gülüyordu. Mustafa Balbay'ın bir yazısında karşılaştığım sözleri doğruluyordu geçmişin senle geçen günlerini: “Kesintisiz bir yaşam sürer gibi....”

Uzun zamandır bir kitabı elime alıp bir solukta bitirdiğim olmamıştı.

Kesintisiz bir yaşam sürer gibi....

Yaşamı kesintiye uğratan ayrılıklar, ölümler, acılar, hapislikler, hastalıklar bir gün mutlaka yüzleşeceğimiz gerçekler olsa da isyan etmeden, gözyaşı dökmeden ve hep sevdiğimiz birilerini özlemeden onları kabullenmek zor can yoldaşım. Şimdi geriye dönüp baktığımda, o sidik kokulu sinema koridorunun iki yanında yükselen duvarların da bir dili olduğunu çok iyi anlıyorum. Yaşadığımız günlere ilişkin kesintiye uğramamış bir geçmiş zaman akışının resimlerinde Kara Çadırın Kızı adının çağrıştırdığı, dokunup geçtiği, usulca omuzuma dokunup anımsattığı bir şeyler vardı; belki bir zaman sonra yitip gidecek olan duyguların, değerlerin acısı çökmüş gibi bakan İbrahim Tatlıses ile Perihan Savaş'ın uzak bilinmezlere kilitlenmiş gözlerinde okunuyordu: Bir gün sessizce gidecektin yanımdan, ellerinin sıcağında büyüttüğüm çocuk düşlerimle kalacaktım bir başıma; içinde olduğun, yüreğininin değdiği, ellerinin biçimlendirip gözünün sevdalandığı her şey seni özletecekti; seni arayacaktım her ayrıntıda, sözde, gülüşte ve gözyaşında; yokluğunla büyüyecektim, içimde boynunu bükmüş duran senle yaşlanacaktım; yere göğe sığdıramadığım, tanımlayamadığım o sınırsız sevginle yenecektim korkuları ve hep o yazsonu akşamlarının serinliğinde yatan hüzün mevsiminde tüketecektim zamanı. Sana benzeyen insanların acıklı öykülerinde bulacaktım üretken ömrünü, onların yaratıcılığıyla avunacaktım alçakgönüllü, sessiz sedasız bıraktığın güzelliklerin özlemini derinlerimde duyup için için ağlarken.

Düşlerin sınır tanımazlığını anlatır, sevdasını yaşayan deli yüreğin mucizesidir hüzünlü yaşam öyküsüne sığan, tıpkı kısa bir film tadında:

Senle bayıla bayıla, hayranlıkla izlediğimiz Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filminin yönetmeniydi Ahmet Uluçay. Filmlerinin gösterildiği festivaller dışında (Kütahya'nın Tavşanlı İlçesine bağlı Tepecik) köyünden hiç çıkmayan yönetmen öldü. Beyin tümörü nedeniyle uzun yıllar boyunca verdiği savaşı yitiren, hastalığının acımasız kollarında yaşam ışıklarını söndürüp kendini o sonsuz uykunun kollarına bırakan bu güzel insan; düşleri gerçekleştirme yolunda yerin ve zamanın değil, delice bir tutku ve sevgiyle emek vermenin, yaratmanın, üretmenin önemli olduğunu kısa ve alçakgönüllü yaşamına kazıdığı eserleriyle kanıtlayarak geçip gidiyor bu dünyadan.Işıl Özgentürk'ün 6 Aralık tarihli yazısına aktardığı sözleri sanatının ipuçlarını veriyor, çocukluğunun ışık oyunlarıyla düşlerini kanatlandırdığını anlatıyor:

Elektrik geldi her şey bozuldu. Elektrik bütün gölgeleri, gizli köşeleri, karanlığın içindeki ışığın büyüsünü yok etti. Oysa kandillerin, mumların yandığı zamanlarda her şey daha farklıydı. Bir masal gibiydi her şey... Ben o günlerde dokuz yaşındaydım, mescitten dışarı çıkmazdım. Çünkü mescitin içinde kandiller yanardı. Kandil ışığında mihraptaki eski Türkçe yazılar sanki gökyüzüne fırlarlardı. Başkaldırırlardı. İşte ben bunu hiç bir zaman unutamam. Ne zaman bir film yapmak düşüncesi aklıma gelir, çocukluğumun ışık oyunlarını anımsarım ve onları her seferinde başka bir düş için yeniden kullanırım.

52. Mektup

2009-11-24T15:44:00.025+02:00

Parmaklarında Kırık Harf İzleri

Sarılır uyur incecik bir yağmura gecenin üstünü örttüğü sokak,
gelir, usul kanatlarıyla küçük, beyaz bir peri,
fısıldar ilk dizeyi.

Parmaklarında kırık harf izleri,
kırk çölü aştın, kırk dağı bıraktın da geride, sınandın,
seni görmezden gelen bakışlardan geçip, vardın
olmayan şehre.

Ah! sana sevmeyi öğreten hayat,
esirgese de senden sevgiyi
saçları okşanmamış çocukluğunda oynuyor
içindeki çocuk. Bak!

Çıkıp yürüsen yanında yalnızlığın şimdi
-yüzünde içini örten bir gülümsemeyle, öyle,-
hikâyesi olmayan kadınlar çekiştirir durur eteklerini.

Ruhundaki köleyi özgür kıldın,
yettin kendine
parmaklarında kırık harf izleri.

Sarılır uyur incecik bir yağmura gecenin üstünü örttüğü sokak,
gelir, usul kanatlarıyla küçük, beyaz bir peri,
fısıldar ilk dizeyi.

Oya Uysal

Can Yoldaşım,

Günsonu yorgunluklarının üşütüp bir sıtmalı gibi bütün bedenini sarsarak titrettiği akşam alacalarından bilir seni, üzerine uzandığın tahta divan. Küçücük penceresinden dünyaya baktığın ihtiyar bağ damının kireç kokan duvarlarını soluyarak sabahlara vardın, tarhana çorbası kokan akşamların pususunda yatan. Son gidişimizde sen varmışsın gibi silip süpürdük küçük odayı. Yeniden yunup yıkandı divan örtüleri, şeker çuvalından bozma pencere perdeleri ve bütün bir geçmiş; kaynağını sende bulup hep çoğalarak akan bir ırmak gibi yaşamın kıyısından geçen. Yokluğunu sildik, özlemini havalandırdık serin bir eylül esintisinin önüne katıp, gözyaşımızda büyüttüğümüz yoksul bir çocuktu düşlerin; avucumuzda ısıttık onun o kimsesiz ellerini.

Kimi yerler onlara en çok yakışanlarla güzelleşir, viraneliğinden, ıssızlığından sıyrılıp ışıl ışıl parlar bilenlerinin gözünde. Hep anılan ve özlenen bir ayrıcalığın öznesi olur saklı durduğu gönüllerin bağrında. Belki gülüşün gizlenmiştir çınar dallarının kuytusuna, güneş yanığı yüzün güz yangınlarının sararıp soldurduğu yaprakların arasında arar sesini; oysa alabildiğine yalnızlıktır günü karartan, geceyi üşüten. Öyle dokunaklı bir yüzle bekler ayak seslerini dinleyen yol, kış soğuğunu besleyen tepeler ve toprak: Acıyı ve umudu, düşü ve gerçeği koynunda yatıran.(24.Kasım ve Öğretmenler Günü. Hala seni soran öğrencilerinin olması hem sevindirici, hem de hüzün verici).

Ve artık sana ithaf edilmiş bir şiire benzemektedir, senden gayrısını yanına koyamadığımız kimsesiz bağı yüreğimizin: Ruhunun sessiz gölgesi dolanır içinde, yapraklara dokunur, salkımları okşar, çıplak ayakları umudunun gözlerini kısarak bakar yaz güneşini pışpışlayan göğün mavi derinliklerine;sırtüstü uzanıp yatmıştır sevincin, saçlarını okşayan zamanın kollarında uyuklar. Yeşillerin arasına dönen mavi kanatları yelkenin, ana kucağında büyütülmüş çocuk duruluğunda suları çıkarırken gün yüzüne, aslında sana benzemektedir köklerine can verdiği tohum. Hala soluk alıp verir elinin değdiği, gözünün sevdiği, aklının bir köşesinde, yüreğinin canevinde gizlediğin göçmen kuşları ömrünün. Uzatsak elimizi uçup giderler sana doğru, bakıp kalırız parmaklıklar arasından; hiç bilemeyiz hangisinin özgürlük olduğunu, yaşamak mı özleminin müebbet hapsinde, yitip gitmek mi bilinmezliğin çekici kıldığı sonsuz bir iklimde?

Zaman yaşamın yargıcı mıdır, önünde yığılan dava dosyalarını okuyamadığı için duruşma tarihlerini hep ileri atan? Günler tek başına oynayan bir çocuğun düşgücü zenginliğiyle savrulup dururken ve kendi arkadaşlarını yontup ağaç dallarından, kapı önünden daha öteye gidemeyen yalnızlığına galip gelirken, hüzün mavileri giyer karanlığa inat ve gıyabında çıkarılmış bir tutuklama kararına benzer yokluğun. Kimbilir kaç yerinden bıçaklanıp yol kenarına boylu boyunca uzatılmış yaralı bir yüreğin faili gibi duran imzasız notlar rüzgara iliştirilmiş durur öylece: Can Yoldaşım, yalnız ömrümün bayram sevinci, yüreğimdeki toprak kokusu, yaz yağmuru gözümün, özümün aydınlık bilgesi ellerini öpmeye geleceğim; çiçek çiçek koksun sesin bana dünyayı anlatsın. Sana ağlayacağım bulut bulut, avut beni...(25.Kasım ve yarın bayram arifesi).

Karanfiller serptim toprağına. Ansızın uçup gelen beyaz bir kelebek karanfil yaprağına kondu. Başına o büyülü kırmızılığa gömüp özünü baharla doldururken, kanatlarını açıp kapıyordu. Biliyorum o beyaz kelebek sendin can yoldaşım. (26 Kasım. Yarın bayram)..

Bayramın kutlu olsun kardeşim, ellerini öpüyorum ve seni çok seviyorum...(Bugün bayram).

51.Mektup

2009-10-22T14:57:00.008+03:00

......
yağmurlar vardı, hepsini yağdım
ne beklenen gelendi ne gelen beklenendi
devrildim sabrın tehditkar kabzasıyla
uygarlık yarım kaldı dedim, ey zerdüşt
ve yarım barbarlık da
ikisi de caymadı...
gökyüzü soldu
avuçlarımda gencecik bulutlar öldü
ardımdan sürüyerek getirdim kendi ölümü
alın dijital dünyanıza kadavra yaparsınız
içimde yarım kalmış bir orman
içimde yanmış kalmış bir orman...

kan bile terkederken damarını, zamanlar an'larını
her aşk kendi masalını...

dedim, yapraklar mı terk eder ağaçlarını
yoksa ağaçlar mı yapraklarını?

dedim, kimse konuşmayacak mı artık
susuşlarını?
kimse...kimse toplamayacak mı çığlıklarını?

(Yılmaz Odabaşı / Münzevi)

Can Yoldaşım,

Sevdiğin mevsimdeyim, içimde hapsolmuş yağmur sevinci duruyor öylece, demir parmaklıkları kavramış hüznümün elleri, çılgın renklerin dansını izliyor gözlerim. Kaç zamandır tutuklusuyum yalnızlığın, sözümü yitirdim, sesimi arıyorum boynu bükük bağların ıssızlarında, satırlarım ıslanıp silindi yazdığım ne varsa yaşama ilişkin. Sevdiğin mevsimdeyim, okuduğun soluk sayfalarında kitapların, yürüdüğün yolların tozundayım, gözlerinin erimindeyim, tütün sakızlı ellerinin sıcağında, yüreğinin kapı eşiğindeyim.Yanıma gel, hiç yoktun bu denli acımasız, hiç özletmedin kendini umarsızca ve aratmadın köşe bucak bu denli. Ne olur gel, anlamını sende bulsun yoksul ömrüm, sözüm ve özüm doğrularınla bilensin; içimdeki çiçeklerini büyüt mutluluğun, yoksa gölgelenir sevincim, umudum ağlar.
Sevdiğin mevsimdeyim, gelmezsen hiç yağmur yağmaz, kurur toprak, yaprak düşer, dal kırılır, gövde çürür, yanar kavrulur dünyam. Elimi tutmazsan gücüm tükenir, yalanın ve riyanın ortasında yenilirim yokluğuna. Sevdiğin mevsimdeyim, nereye istersen oraya geleceğim, çağır beni..

......
üç teli kırk tel oldu
coştu gönül sazımız

seni yücelteceğiz
koruyup sonsuza dek

ey güzel sevgilimiz

geçse de binlerce yıl
seni hep seveceğiz

(Yaşar Miraç / İstanbul)

50.Mektup

2009-09-18T14:04:00.017+03:00

toprağa değen su dokununca anlatır
elinde kalan mektubu, durula

gözlerini sakındığın yarına
çiçek sandığın kadar açacaktır

sorma mektubun huyu böyle, yoksa
kim benzetir harfleri, toprağa değen suya

ben benzetiyorum işte, bir de elini
dokununca mektubun ruhuma

(Zafer Ekin Karabay / Çiçek)

Can Yoldaşım,

Ne denli söz versem de, emin değildim kendimden. Oysa içinde sürüklendiğim zamanın kuytularında; insana özgü zayıf ve duyarlıktan yoksun, sorumsuz yaşam akışının güçlü burgaçlarında seyreden ürkünç yalnızlığın kollarında yönümü yitirmeden hep seni duyumsadım ben. Birlikte yürüdüğümüz yollar, sokaklar, evler değişse de; soluduğumuz hava, algıladığımız yaşam renkleri zamanın girdabında yitip başka bir dünyanın ucu bucağı belirsiz derinlerinde yeniden doğsa da; gördüklerimiz, duyduklarımız, duyumsayıp bölüştüklerimiz gün gibi batıp mevsim sonu boynu büküklüğündeki çiçekler gibi solsa da gülüşünle düşünüyorum, hüznünle nefes alıyor; emanet ettiğin yaşam düşlerinle yatıp kalkıyorum. Ellerim sana benziyor gün geçtikçe daha yaralı, gözlerim daha utangaç, sesim kısık, yüreğim ezik ve özlemin yine dağ gibi görkemli, ulaşılmaz yükseklikte ve çok yakınımda. Seninle bir ucundan tutup çekiştirdiğimiz, orasından burasından didikleyip kıyıda köşede kalmış küçük mutluluklarını kovaladığımız, taze bir çayın ilk yudumu gibi tadını ağız boşluğumuza hapsettiğimiz, son sigaranın ilk nefesi gibi içimize çektiğimiz yaşamın keşfedilmeye değer ayrıntılarından ne denli ırak kaldığımı düşündüğümde anladım o gerçeği: Senden sonra bir yanım eksik kalmış hep.

Bayramların çocuk yanı vardır. Çünkü coşkusunu özel ve özgün ayrıntılarında gizleyen, içsel hesaplardan, beklentilerden ırak, saf kişiliklerin yaşayabileceği tatları içerirler. Geçmişi özleyen, yaşamını her noktasında sorgulayıp özünü, insancıl yanlarını korumaya çalışan, ince duyarlıkların dünyasında gezinen yalnızların değerini daha çok bildiği günlerdir. Akşamları küçük keyiflerimiz için uğrak noktası yaptığımız bakkal dükkanının dağınık tezgahı üstünde mabel sakızını görünce gözlerin ışıldamıştı ilkin. Çölde vaha bulmuş bir gezgin mutluluğuyla coşkuya kapılmış, sevincinden deliye dönmüştün. çocukluğunun artık çok ıssızlarında bıraktığın bu küçük anısı, yıllar sonra yaşadığın zamanın ve uzamın bütün kaygılarından, korkularından, karanlığından, belirsizliğinden çekip almıştı seni. Sonra bir hüzün bulutu gelip kapamıştı güneşini, geçmişin düşleri ve umutları önümüzü aydınlatamayacak denli uzaktaydı;acılarımızı saramazdı onlar, yaralarımızı iyileştiremezler, dertlerimizin çaresi olamazlardı. Ama o gün gözünde biriken yaş ben olmalıydım; yanağından yuvarlana yuvarlana akan acının yollarda ışıyan, ağaç dallarından, çiçek yapraklarından usul usul süzülen ıslaklığı ben olmalıydım; sonra toprağa düşmeliydim kar beyazı günlere boyansın diye yüreğin, yemyeşil baharlara uyansın diye umudun. O bayram arifesinde gözündeki yaş ben olmalıydım, çocuk yüreğindeki bayram sevinci hüzünle buğulanmasın diye.

Toprağın ellerine benziyor verimli ve üretken. Gözlerine benziyor toprağın aydınlık ve sevgi dolu. Toprağın sesin gibi içimi burkuyor, ve yüreğine benziyor toprağın yalnız, suskun, alçakgönüllü, boynu bükük ama dirençli. Toprağın sana benziyor, tertemiz. Bayramın kutlu olsun can yoldaşım, onu sen diye öpeceğim ve sen gibi sarılacağım.

Sesim gelip sonbahara dayandı
o mu çaldı kapımı ben miydim ona giden

bir deniz anılarını yazıyor
mürekkep balıklarının kanıyla
çınarların dizlerinde ince sızılar
düşünüyor-yanıt versem mi rüzgara

ben nisan konuğuyum eylüle şimdi
üşüyor sıcaklarım usulca

asmalarda gözlerim kalmış
karda üzüm içmişim, aşklarda şarap
zincirli kollarımla kırmızıya tutunarak
şimdi soruyor renklere sarmaşıklar
beyazın haberi var mı yaprakların morundan

beyaz, doğumla ölüm arasında geçen zaman
her şeyin kendisini silerek
yarattığı yeni baştan

......

(Arife Kalender / Eylül)

49.Mektup

2009-08-28T11:13:00.009+03:00

Bineğin küfeleri
Sürünür ılgınlara
Sağlıklı yüzü terli
Babam Urla'dan döner

Gökler üç aydır mavi
Yeşil badem altında
Kuyu taşında anam
Elinde kova güler

Güzel bellek varsın ya
Urla yine bahçe bağ
Bütün sevdiklerim sağ
Kim dedi ki öldüler

(Necati Cumalı / Urlalı' lar / Kuleli Bağ)

Can Yoldaşım,

Kendi annemiz gibi sevip benimsediğimiz, her acı günümüzde tatlı dili ve güleryüzüyle yanıbaşımızda bulduğumuz 'Hayriye Hanım Teyzeyi' de yitirdik bugün. O güzelim adının harflerini yuta yuvarlaya 'Hayram Teyze' ye dönüştürdüğümüz eski mahallemizin sevecen komşusu, güzel insan, küçük bedenini alıp bir kuş gibi uçup gitti aramızdan. Yüzünün aydınlığı, yumuşacık sesi ve içinden akıttığı sevgiyle her gün görüp dualarıyla büyüdüğümüz, elini saygıyla öptüğümüz ve hayırla andığımız; yaşamın acılarını, dünyanın boşunalığını çekici kılan insanlardan biriydi o. Çünkü böylesi kişilikleri görüp tanıdıkça bağlanıyor insan yaşama, iyiliklere inanıyor, adalete güveniyor. Geçip giden zamana direnen iki evin sahipleriydik. Tek katlı, bahçeli evlerin hüzünlü vedalarının yaşandığı 'yap-sat'çıların altın devri hükmünü sürerken; iki adımlık kapı eşiklerinde parayla pulla satın alınamayan dostluğun, gönül bağının, yaşam ortaklığının bölüşümlerini sunardık birbirlerimize. Akasyaların gölgesi koyulanıp yazsonu serinliği çöktüğünde, sulanıp daha da serinletilen sardunya kokulu ikindi çaylarının şekerine benzeyen komşu muhabbetlerinin tatlı öznesi olarak kalmış hep aklımda. Düşkırıklıkları, yokluklar, acılar içinde bile analık bilincini, özverisini yitirmemiş 'Hayram Teyze'nin manevi evlatlarıydık biz. Onun toprağında büyüdük, serpildik, sonra ayrı düştük. Ama her sıkıntıda bizi buldu, sırtımızı sıvazlayıp güç verdi. Sabah haberini aldığımda gözlerim dolarak yürüdüm yollarda, içine sabrını, metanetini, olgunluğunu sevecenliğini, direncini akıttığı yaşam ilgisizce akıp gidiyor gibiydi. Kolu kanadı kırılan iyi güçleri dünyanın gözyaşlarını tutamazken, duyarsızlığın ve saygısızlığın gulyabanileri gülüyordu.

Ne garip her ayrılık bana seni anımsatıyor, her güzel insanın yitişi bir kez daha öksüz bırakıyor duygularımı. Hangi duyarlığın kovuğuna gizlenmiş, hangi acının koynunda yıllanıp olgunlaşmamaktadır iyiliklerin yalnız perileri? Yaşamın bir yerinde durup zamanın sesini dinlerler, uzaklardan ıslığını çalar hüzün, güçlü bir yel savurur düşlerini, alçakgönüllü sevinçlerini; o ışığı bulur yalnızlığını, dudaklarında başlayıp gözlerine doğru yayılan kırık gülümsemelerin.

Seni hiç zamanın kayıtsızlığına terketmedik can yoldaşım. Gittiğimiz yeni yerlerde de yaşayacaksın. Kokun, gülüşün, aydınlığın, yüreğin ve sesin gelecek bizimle. Düşlerin kaldığı yerden canlanıp ruhunun güzelliğiyle yaşam bulacak. Üzüntülerimizi, seni incitenleri, kolunu kanadını kıranları, aç ruhları, duyarsız yürekleri, acımasız anıları, cam kırıkları gibi ömrümüzün batan ve kanatan yıllarını terkettik. Geleceğin bir yerinde durup bekleyen aydınlıklara yürüyeceğiz, sıcak soluğun yanıbaşımızda, seni yarınlarda da seveceğiz.

48.Mektup

2009-08-01T08:38:00.017+03:00

gidersen kim sular fesleğenleri
kuşlar nereye sığınır akşam olunca

(Ahmet Telli)

Can Yoldaşım,

Sevdiğini yitirdiğinde zaman duruyor. Dünya duruyor, ağaçlar, yollar, çiçekler, kuşlar, arabalar, insanlar olduğu yerde donup kalıyor. Bir başına kalıyorsun acınla birlikte. Günlerin hızla tükendiğini, üşüdüğünü, acıktığını, bir yanının ağrıdığını duymuyorsun bile. Yüreğindeki o garip sızıyla yaşamın eteklerine tutunmaya çalışıp sürükleniyorsun yalnızlığın önünde. Anlamıyor kimse seni, içinden gelip geçenleri, gözünde biriken yaşları, boğazında bir yumruk gibi düğümlenen acının burukluğunu, nasıl yanıp kavrulduğunu göremiyor kimse. Avuntu için aslında yaşamının hiçbir döneminde kalkışamayacağın zorluklara kendini atıp delice düşlerin ardından koşuyorsun,başarmaktan, hedefine ulaşmaktan çok o sızıyı unutmak için yerden yere vuruyorsun aklını, bilincini ve duygularını. Ama belleğin sadık bir dost özverisiyle esir alıyor seni, o sızıyı unutup acısını geçiştiremiyorsun ve asla eskisi gibi olamıyorsun. Gülüşlerin gözlerinde biriken yaş gibi dökülürken yüzünden, sesin gücünü ansızın yitirip, titreyerek adını hecelerken özlemeyi öğreniyorsun gerçekten. Çünkü özlemek sevmenin yol arkadaşıdır, onu sırtına bindirip yelelerini savurarak kanatlandıran rüzgardan atıdır; susuzluğun, kuraklığın orta yerinde büyütüp, ellerinden tutar köklerinin.

Değiştim, kazandım ve yitirdim, boyun eğdim, öldüm ve yeniden doğdum: ama yokluğunu kabullenmiyorum can yoldaşım. Eğer zaman geçtiyse, ben ayırdına varamadan, o onulmaz acının tarihi sadece dündür, daha ırak değil: 1.Ağustos.2007... Daha da ötelere gidemez benden; sesin ve yaralı gülüşün, nasırlı ellerin ve gül kokun, kardeşliğin ve bağlılığın, umudun ve sevincin. Bugün çiçeklerim sana gülerek gelecek, başucunda sen gibi kokacaklar, yüzünün aydınlığı yansıyacak toprağında, ellerini öpeceğiz, sevdiğimizi, özlediğimizi söyleyeceğiz. Ben ağlayacağım...

-Çok düşünüyorsun?

-Ölümü düşünüyorum abi. Seni, annemi, babamı, ablamı bir gün yitirebileceğim düşüncesi beni çok korkutuyor.

-Ölüm doğanın bir gerçeği kardeşim. Değiştiremeyiz,ama korkmak yerine sevdiklerinle birlikte olduğun her anın tadını çıkarmaya, sindire sindire yaşamaya çalış...

(Çok küçüktüm, bana ölümü anlattın o gün...)

47.Mektup

2009-07-22T16:18:00.022+03:00

Gece kısa gün uzun
İşte ben gidiyorum
Sonsuz bir zamansızlıkta

Hayat uzun ölüm kısa

Yağmurum içimde saklı
Kim toprak olabilir ona
İşte ben gidiyorum

Sonum yakın menzil ırak

Kandilimi rüzgar söndürmüş
Sabahın fitili varsa
Gece macera artık

İşte ben gidiyorum
Alnım gizli bir ayazma..

(Ahmet Erhan / Deniz, Unutma Adını / Ayazma)

Can Yoldaşım,

Yaşam akışının önümüzde kıvrıla kıvrıla akan zenginlikleri, sürprizleri, mucizeleri bizleri şaşırtıp yön değiştirmeye zorladığında sessizliği yeğledin hep. Boynunu büküp bir kenara çekildin, mutluluğumuzu gölgelemeden, sevincimizi karartmadan, umudumuzu söndürmeden acıtacağını bildiğin gerçeklere alıştıra alıştıra hazırladın deneyimsiz zamanlarını genç ömrümüzün. Bir adım gerimizde durup biz o yanılgıların dönüm noktasında duran "alemlerin" kapı eşiğinde beklerken kollarını açtın, her an düşmeye hazır, kağıttan kalelerini canla başla savunmak için, heyecanlı ruhlarımızın. Her gidişimiz senden, ya da her kopuşumuz duyarlı yanından belli belirsiz yalnızlıklara savurdu sessizliğini. İçine akıttın hüznünü; burukluğunu, umarsızlığını sadece kendin bildiğin demi az çay kıvamındaki mutluluklarınla oyalanırken, nasırlı yüreğinin endişesi sigara dumanından kısılan gözlerine yansırdı. Sevmenin sendeki tanımı buydu sevgili kardeşim; seni hep terkettiğimiz, boynu bükük, yaralı bıraktığımız yolların ayrım noktasında bizi beklerken bulduk. Hiç kırılmadan öperdin yürek yaralarımızı, sarıp sarmalar, yeniden diriltirdin yaşamın derinliklerinde vurgun yemiş gibi duran cansız ruhlarımızı. Ama o sancılı zamanların izi gibi duran çizgilerde okunuyor şimdi, gülüşlerimde gizlenen burukluk.

Seni hiç bu denli çok istememiştim yanımda. Onca sıkıntıdan, yokluktan, acıdan, umutsuzluktan, endişeden sonra sırtına alıp dağ dağ, yol yol, köşe bucak taşıdığın kimsesizliğim mutlu bir günde istedi can yoldaşlığını. Hep dikenleri avuçladın benim uğruma, ellerini kanattın, yüreğini savurup ruhunu, geleceğini üşüttün. Azıcık gülmeliydi gözlerin, boynuma sarılıp alnımdan öpmeliydin. Ruhun ve özverili yüreğin yanımızda olsa da, kokunu bir yerlerden duysam da sesinle bütünleşen yüzünü görmeli, ellerinin sıcaklığını duyumsamalıydım. O gecenin resminde bir yeri yurdu olmalıydı gülüşünün, hiç dinmeyen bir sızı gibi yaşadığımız mutluluğumuzu kutlamalıydın. Satırlara dökülür yaşları gözümün, seni unuttuğumu düşündüysen. İncindiysen yüzümden gelip geçenleri oku, özlemini anlatır; çiçek çiçek açan, renk renk kokup tohum tohum toprağa düşen. Attığım her adım, aldığım soluk, gördüğüm dünya, yaşadığım her an bana seni anımsatırken selamını gönder, gülüşlerim sana benzesin.

Onları görünce seni gördüm. Her birinde ayrı bir sen yaşıyordu. Yiğitlikleri, duyarlıkları, özverileri, hakettikleri ile değil haketmedikleriyle bezenen yaşam öyküleri, salt bu yüzden yücelip, gitgide zavallılaşan toplumsal yapımızın tepkisizliğini sarsarak son bulurken, yüreklerinin sihirli dokunuşlarıyla büyüttükleri çiçeklerin boynu bükük kalıyordu. O çiçekler yüzünü hep güneşin aydınlığına döndürecek, toprağına sımsıkı sarılıp derinlere kök salacak. Üzerlerindeki emeğin sahiplerini hiç unutmayacaklar.

I.Pencerede gördüm, çiçeklerin arasından veda ediyordu el sallayarak. Yine de hiç küsmemiş gibidir, verdiği yapayalnız direnişe tepkisiz bakan ülkesinin suskunluğuna.

Yüzündeki buruk gülümseme anlatıyordu her şeyi aslında. Yaşamı boyunca savaşını verdiği değerlerin toplumunda, uğradığı haksızlıkların utancını kimlerin taşıması gerektiğini biliyordu çünkü. Türkan Saylan yiğit savaşımının terkisine bindirdiği ve “Ergenekon” suç örgütü ile ilişkilendirilen suçlamalara bağlı olarak gelişen sürecin ağır yükü ile yaşadı aramızda bir süre. Onuru ve çok soylu duruşuyla karşısında duran “gulyabani” gücün üstesinden gelip yapılanlara gülüp geçti. Bir anlamda ölerek yanıtladı kişiliğini, üretkenliğini, emeğini ve bu ülke insanına kazandırdıklarını bir kalemde silip atan anlayışın suçlamalarını. Ülkesini garip bir suskunluğun ortasında koyup giderken, belleği zayıp toplumsal yapımızın bilincinde yiğitliği ve direnişi hemen unutulmaya yüz tuttu.

Sindiremiyorum bir türlü ölümün kucağındayken bu güzel, bu “aşk mektubu yazıp, aşk mektubu almış” kadına yapılanları. Kimse üstlenmiyor olsa bile, yaşamı ve ölümünün üzerinde izleri duran utancın sahipleri aramızda durup yitip giden zamanın ve unutuşun kanatlarına sığınıyorlar. Ne yazık ki bir utancın sahibi olmak denli acıdır, o utanca sessiz kalmak ve belki de ona ortak olmaktır tepkisizlik. Ertuğrul Özkök bir ağıt gibi sıralamış iç sızılarını “Kasamdaki Aşk Mektupları” adını verdiği yazısında:

Çünkü bu olayda, içinde vicdan denen şeyin zerresi kalmış her insana dokunan bir şey var.
Kimine, bütün hayatını toplumsal yardımlaşmaya vermiş bir kadına yapılan muamele dokundu.
Kimine, hayatı için mücadele eden bir kadına, kan verilirken yapılan muamele dokundu.
Kimine, hayatını Cumhuriyet nesilleri yetiştirmek için harcamış bir zamane "Çalıkuşu Feride"sine yapılan hoyratlık dokundu.
Bana ise o sözler:
"İnşallah aşk mektuplarımı da almamışlardır" şakası.

II.En tehlikeli kanser türünü anlatır, yaşanılan insani değerler yozlaşmasının ortasında, usul usul nasıl tükendiğimizi belgeler.

Can Dündar'ın yazısı da, yukarıdaki satırların dokusuna sinmiş tepkisizliğe, suskunluğa ve umarsızlığa ilişkin acılı bir dokunuş gibi akıyor insan yüreğinin derinlerine doğru. Uludağ Üniversitesi Rektörü ve Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Başkan Vekili Prof. Dr. Mustafa Yurtkuran'a yönelik uygulamaları konu olan yazıda, olup bitene karşı içine düşülen bireysel ve toplumsal travmanın kökenindeki gerçek araştırılıp kesin tanı konuluyor : "vicdan kanseri"..

Uludağ Üniversitesi Rektörü, Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Başkan Vekili Prof. Dr. Mustafa Yurtkuran ve eşi Merih Yurtkuran’a yapılanlara bakınca, bu ülkenin yargı ve yönetimine “habis vicdan kanseri” teşhisi koyabiliyoruz.
Tedavisi çok zor bir kanser türü bu...
Üstelik metastaz yapmış, medyaya da sıçramış, bir kısmında vicdan dokularını tamamen öldürmüş durumda...
Öyle ki çoğu, olayın kendisini görmeyip Adalet Bakanlığı'nın yalanlamasını haberleştirebildiler.
Ya üniversitenin, rektörün yetiştirdiği doktorların, öğrencilerinin, onun yerini alan rektörün suskunluğuna ne demeli?..
Vicdan kanseri, oraya da mı sıçradı?

III.Düşsel bir gerçekliğin resmidir; gülümsetir ama inandırıcı gelmez, çünkü insanı insan yapan ve özgün kılan kendi içinde yaşadığı zamandır.

Şarlo ve Gwen Stefanie'nin aynı resim karesindeki kompozisyonlarına baktığında ayrıksı bir şeyler görüyor insan. Atmosfer yitik zamanların hüznüyle gölgelenip Şarlo'nun meydan okuyan sanatıyla ölümsüzleşirken, popüler kültürün sarışın güzeli boşluğa, belki de uzaklara bakıyor. Hoş bir fantezi olarak gülümseten bu kare, bütün zarafetini ve duygusallığını altı çizilmeye çalışılan "imkansız aşk" temasından değil o "siyah beyaz" yılların masumiyetinden alıyor:

Saflığın ve güzelliğin
Büyük zamanı....

(Edip Cansever / Ürperti / Kirli Ağustos)

46. Mektup

2009-06-25T09:22:00.013+03:00

Öyle yalnızım ki
Haritalara bakıyorum hep
Ve hep adını bile bilmediğim
Adalara, uzak denizlerdeki
İçimde, bırakıp bir gün her şeyi
Çekip gitme isteği

Uzak kıyıları özlüyorum
Uzak nehirleri
Yüreğimde tuhaf bir duygunun
Hiç kalkmayan sisi:
Sanki bir yerlerde
Beni bekliyor birileri.

(İsmail Uyaroğlu / Öyle Yalnızım Ki / Bir Demet Diken)

Can Yoldaşım,

Söyleyecek bir sözüm yok bugün. İnsansız, kimsesiz, sadece seninle olmak istiyorum.

Parklara gidiyorum, sokaklarda geziyorum
Akıyor üstümden ağaçların, güneşin
Kuşların, çocukların sesi
Ama bu kalabalığın ve ışığın
Ortasında bile içimde
Gecenin ürkütücü sessizliği

45.Mektup

2009-05-29T17:43:00.013+03:00

.......

Yokladığı yerdeyim, söyleyemem kuşkuysa serpilen
ben değilim, kendimi yendim, kimbilir ne zaman
geçerim akıllarından bir daha suyun ve rüzgarın

Bir söz diyeceksem, sesimle değil de, duruşumla,
sözüm doğaya olsun, dirilten yalnızlığına doğanın
anacaksa beni duruşumla ansın yolun sonunda

Yol durdu, ben durmadım, kendimi buldum,
ömrüm içine sığdı yürüyüp gidecek olanın
bir yürüyüş, yeniden başladı kısacık bir adımla

(Kemal Özer / Temmuz İçin Yaralı Semah - Yangın şiirleri / Yolun Sonu)

Can Yoldaşım,

Hiç belirti vermeyen bir hastalık gibi yakalandım yağmura.Kaçacak bir yerim, gizlenecek bir köşem yoktu o an. Kimsesiz bir kedi gibi ıslandım, tüylerim cılız bedenime yapıştı. Yaz havası güze döndü, gün ışığını yitirdi. Açan güneş ve dağılan bulutların ufkunda yolları gördüm, sonu sana varmak olan. Bekliyor olduğunu bilerek umudumun nirengi noktasında, sana yürüyeceğim. Tren yolları bana seni anımsatır. Sorgusuz sualsiz hüzünlerin yorgunu yüreğimle daldım resimlerin kuşandığı ucu bucağı olmayan yalnızlığa.

1.
Yaz yorgunu bir güz başlangıcına uzanır bu yol. Sonunda eylül telaşların yuvalanmıştır. İçinde çocuksu kıpırtılarla koşardın öğrencilerine. Bu resme benziyordu yüreğinde yaşattığın hiç tükenmeyen öğretme coşkusu. Sararıp solsa bile yaşamın bütün renkleri, keyif almasını bilerek, yaratmanın gururu ve üretmenin sevinciyle kucaklardın, teneffüs aralarında karlı dağların doruklarından buram buram yayılan memleket havası özlemiyle içine çektiğin bir nefes sigara gibi üzerine çöken acıyı, baskıyı, umutsuzluğu ve yılgınlığı.

2.
Terkedilmişlik duygusunu olanca şiddetiyle duyumsayarak yaşamanı anlatır sanki bu resim. Yine de onurlu bir direnişle tükettin alnındaki yazının hüküm günlerini. Hiç aklına korkuyu düşürmeden, sevgini gölgelemeden, emeğini kirletmeden özüne nakış nakış işledin, hint fakiri gibi çivili yataklarda yatmayı andıran yalnızlığın ısıran ve kanatan çilelerini. Bu resme benziyordu gülüşün, renklerin cıvlı cıvıl çağlayan, uyumlu akışıyla bezeli bir yol türküsü gibi.

3.
Bu resmin inanılmazlığını taşıyordun sen. Varlığına inanmakla inanmamak arasında gidip gelen bir masal tansığı gibi, umulmadık yerlerde ve zamanlarda elimizi tutup sevecenliğinin kucağında pışpışlıyordun korkularımızı. Boynu bükük güzelliğin yollarda açıyordu, gecenin karanlığında, uçurumların kenarında, fırtınanın kapı eşiğinde, karakışın ayazında kök bulup topraktan fışkırıyordu. Hiç bir güç kıyamıyordu dalını kırmaya, yaprağını koparmaya. Acının ve korkunun kucağında meydan okuyordun zamana.

44. Mektup

2009-04-28T11:18:00.025+03:00

elden kaçırınca seni

yerleştirdim kendimi
derinlere, içime,
senin içine

sakin yerlerinde
varlığının
topraklar buldum
kök salmaya

bildiğim tek şey
ne kadar derinlerde, nerelerde
uzanıyorum
içinde

istersen
sökmeyi
bak gözlerimdeki
içtenliğe

gözlerim gösterecek sana
yüreğime giden yolu
seninkine de
keşfetmiş olacağım o zaman seni

(Shabbir Banoobhai / Elden Kaçırınca Seni)

Can Yoldaşım,

Hafif aralık kalmış kapıları yaşamın biraz umudun, biraz acının, biraz burukluğun, biraz da yalnızlığın esrik öykülerine açılır. Her kapının ardında bir bekleyen bulunmaz, uçsuz bucaksız bir kimsesizliğe uzanır eşikten adımını atıp içine girdiğin dünya. Bilmediğin yollarda, tanımadığın diyarlarda yabancı kalıp çaktığın bir kibrit alevinin aydınlığında tüketirsin ömrünün belirsizliklerini. Ama o gölge senin! Dışarıda durma,gir içeri. Ne biz değiştik, ne toprağın kokusu, ağaçların yeşili, göğün gözümüzü kısarak baktığımız aydınlığı, ne de yıldızların dost ışıltısı. Her şey bıraktığın gibi; çekingen adımlarının sesini dinliyor, gülüşünü bekliyor, derinlerde atan yüreğinin sıcağını özlüyor.

Bizden ayrı durduğun yaz günlerini anımsadı belleğim. Yemyeşil asma dallarının arasında, yaz güneşiyle ısınan toprağın çıplak göğsünde, bulutsuz göğün dingin maviliğinde, bağ damının verandasında, dere kıyısında bütün görkemiyle zamana kafa tutan çınar ağaçlarının, cevizlerin, badem ağacının, erik ve armut ağaçlarının serin gölgesinde, gül kokusu ve su sesinin erincinde gezinirdi sende saklı duran hiç yorulmak bilmeyen tutkusu yaşamın. Cuma ikindilerinde, köy minibüsü solgun renkleriyle gözlerinin erimine düşerdi yaşlı çınarın o koyu gölgesini hizaladığında. Umudumuzu, sevincimizi ve özlemimizi taşıyan minibüsü; köprünün üstünde, gülümseyen, yorgun yüzünle beklerdin. Sarılırdık yüzyıl gibi gelen ayrılığın özlemiyle. Hiç sızlanmadan yüklenirdin bütün eksik bıraktığımız sorumlulukların, görevlerin, beceriksizliklerin bohçasını. Odun ateşinde aldığı demin kokusunu unutamadığımız, tadını hiç bir mutluluğa değişemeyeceğimiz bir bardak çaya benzerdi abiliğin. Yıllar boyu yudum yudum içtik onu, yüreğimizdeki tazeliğini hiç yitirmedi.

Kimi kez düşlerimin yol çatında bekliyor o yaralı gülüşün. Ellerini duyumsuyorum saçlarımın dalgalı inadında. Sesini işitiyorum; yağmurları, yelleri, fırtınaları kucaklayıp içime doluyor. Zaman ağlıyor, günler durgun, yaşam garip bir biçimde suskun, eskiyip savrulan bütün dekorları ömrümüzün gizilgücünü sende bulup yeniden tazeleniyor. Her gün yeniden doğup ellerinde büyüyorum, yokluğunla olgunlaşıyor, başımı çevirdiğim her ayrıntıda seni bulup özümsemeyi öğreniyorum. Çocuk zamanları bilincimin seni düşündükçe ihtiyarlıyor, seni özledikçe iki büklüm oluyor hayat ve seni sevdikçe yeniden vurulup yerlere düşüyor ölüm ve acı da olsa öğreniyor kanadı kırık bir kuş gibi yaşamanın anlamını.

l.Acıyla yoğrulan yaşamın gözyaşlarını resimler Patrick Farrell: Haiti'de kasırgadan sonra yaşanan dramdır sergilediği.

2009 Pulitzer Ödüllerinde haber fotoğrafı ödülünü kazanan Patrick Farrel'in resimleri acıyla yoğrulan yaşamın gözyaşlarını deriyor. Simsiyah bir acı bu, insanoğlunun uygarlık yolunda aldığı mesafenin ne denli az olduğunu, doğanın yıkımları karşısında ne denli zavallı kaldığını resmediyor ve uzun uzun düşündürtüyor yaşamın adaletinin kimlerin elinde olduğunu:

Ölüyüm ben. /Üstelik de iyiyim. Daha soğuğum/bir felaketten- /bir yangından karda kışta./Yani ben, bir neden değil,/ sonucum son hesapta. (İvan Radoyev / Flüt)

2.Bir alıntı : Yaşananlar bu sözü anımsatır ama buna kim kafa yorar?

Gerek toplumsal yaşayışımızın, gerekse bireysel anlamda insanımızın kirlenişini görüp de M.S 1. yüzyılda yaşayan Latin hiciv ozanı Marcus Valerius Martialis'in okuyunca çok beğendiğim ve not ettiğim sözünü anmamak haksızlık olur. Günden güne beslendiğimiz kültürel kaynakların kirlendiğini, buna bağlı olarak da ruh halimizin nasıl bulandığını pek güzel anlatıyor:

O suyu kirletmeye kıçın yetmez. Kafanı daldır Zoilus, kafanı!...

3. İlkyazın resmi: adama şiir okutur bu.

Bulutlar adına söyledim onu sana
Deniz ağaçları adına söyledim
Dalgalar adına dallardaki kuşlar adına
Gürültü taşları adına
Sevişen eller adına söyledim
Bakan göz bakılan göz adına
Göğü bezeyen uyku adına
Puslu geceler adına
Yoldaki parmaklıklar adına söyledim
Ak alın açık pencere adına
Düşündüklerin konuştukların adına
Sonu gelmesin diye söyledim
Bu okşayışın bu güvenişin bu inanışın
Sonu gelmesin diye

(Paul Eluard / Adına)

43. Mektup

2009-03-30T15:20:00.004+03:00

Can Yoldaşım,

Ben bir düş gördüm. Kapıları araladım, pencereleri açtım, perdeleri indirdim; çok uzak dünyaların bilinmezliğinde koştum. Sendeledim, düşeyazdım dikenlerin ortasında yalın ayak koşarken ömrüm. Yalanın dolanın ortasında açan tutkunun güllerini koklaya koklaya sarhoş oldum. Ellerim kanadı, içim acıdı, başını öne eğdi masumiyetimin çiçekleri; bir başka ben bakıyordu yüzüme dik dik, utandım.

Yanına geleceğim, bağışla beni. Sana sarılacağım, yeniden biçimlendir özümün hamurunu. Biraz susacağım, sen yine de dinle sessizliğe fısıldadığım sözlerimi. Yeter ki bekle bir yerlerinde yaşamın, nereye gitsen bulurum seni..

karanlık
günlerin
aydınlık
yüzlü dostu
seni, yapraklara
yazacağım

sarı
çınar
yapraklarına
seni
yazılmamış
kitaplara
seni
karanlıkta
anlam bulan
aydınlıkta
yitip gidecek
her şeye
seni.

(Behçet Aysan / Sesler ve Küller / Günler )

42.Mektup

2009-03-05T15:23:00.010+02:00

....

Kardeşim, şairi duydun mu?
Kalbini kıracak senin ve onaracak
şarkısının kederiyle.

Kardeşim, şairi gördün mü?
Bıktım usandım tozdan dumandan,
ve yol uzun, ve yaşlanıyorum.

Rama yolunda öleceğim,
kalbim onun şarkısıyla beşiğe yatırılmış.

(Sam Hamill / Rama'ya Giden Yol)

Can Yoldaşım,

I. Özür niyetine : Yazının satırlardaki suskunluğu seni incitir mi? Oysa içimden sular gibi kıvrıla kıvrıla akıyor özlemin.

Gecikmiş bir intihar mektubunun bütün sıkıntısını taşır gibi, günlerdir cebimde dolaştırıyordum yokluğuna yazdığım satırları. Her gece yatağımda düşünüp sana adamak üzere kurguladığım sevgi sözleriyle yamalı bir bohçaya dönen belleğim, boynuna inecek giyotinin keskin vuruşunu bekleyen umarsız bir hükümlü gibi sabah alacasında üzerine çöken unutuşun infazıyla gömülüyordu karanlığına. Kanatlanıp süzüle süzüle uçuyordu; durgun, bulutsuz, sıkıntılı, umutsuz bir telaşın maviliğinde.

Kimi kez de, yere dökülmüş yaprakları ağaç diplerinden toplayıp döndüre döndüre savuran bir yel kimliğine bürünen başıboş zamanların o uyduruk güncesindeki yazısız sayfalara saçılıyordu sözcüklerim, anlamını sende bulmasını istediğim. Ama soluyordu heceleri, gülüşün susturduğunda bütün sesleri.. Kanatları kopuyor, düşüyordu bulutların arasında uçuşan imgeleri, sırtına düşlerini bindirip gezdirdiğin, yitik göçmen kuşlarının.

Ama hepsi bitiyor: Mevsimler, yollar, ayrılıklar, iyi kitaplar, güzel şiirler ve yaşam...

II. Seni düşünürken : Küçük sevinçlerimizin günlüğüne notlarını düşer o titrek elyazısı,yılların törpüsünde örselenen ömrün.

Mevsimler ki, onlar yılkı atlarıdır zamanın, günlerin yelinde savrula savrula koşuyorlar dörtnala. Sağı solu belli olmayan, huysuz bir iklimin yağmurunda yürüyen yaşamın sıcak avuçlarını arıyor ilkyazın soğuktan üşümüş elleri. Ürperiyorum, sonucunu kestiremediğim meydan savaşlarının tam ortasına doğru yürürken. Vuruldukça, güç bularak doğruluyorum yeniden, kucağına düştüğüm toprağın derinlerindeki bir yerlerden. (Bugünlerde sana dönüşün heyecanıyla koşacağım yanına. Uyandırmaya geleceğim; geçmişin, düşlerin, toprağın, kış uykusundaki ağaçların yüreğinde duran bahar sevinçlerini ömrünün. Ellerini tutacağım, kokunu duyacağım, sesinde ışıyan güneşin rengi alacak gözümü ve seni yeniden keşfedeceğim)..

Yollar ki, uzaklıklarının ölçüsü bir cigara içimi yalnızlıktır. Bırakmış da olsan yıllar önce tütünü, kokusu sinmiştir yorgun yıllarının yordamına buram buram ve iki parmağın arasında duran hapis bir ömrün dumanı tüten sarışın hüznüdür, her nefeste içine çektiğin. (Yeniden sigaraya başlamadım. Bıraktığımız yerde duruyor, boynu bükük tövbesi dumanaltı yıllarımızın)...

Ayrılıklar ki, kendine yön bulmaya çalışan ruhların kimsesizliğini üşüten bir çöl fırtınasına tutulmasıdır gece vakti. Düşle gerçeğin ayrım çizgisinin keskin uçlarında dolanır, yitip gidenlerin ardında duran buruk acısı yüreğin. Garip olan bu kopuşları kabullendiğinde başlamasıdır, ayrılanların o büyük buluşmaya doğru koşan heyecanlı macerasının. (Yokluğuna inanmıyorum. Seni özleyerek seveceğim, özledikçe yokluğun bir düş olup varlığın varlığımda bulacak kendini)..

İllam meaesi partem animae tulit
Maturior vis, quid moror altera,
Nec charus aeque, nec superstes
İnteger? İlle dies utramque
Duxit ruinam.

(Horatius)

Mademki, vakitsiz bir ölüm seni,
ruhumun yarısı olan seni alıp
götürdü, yeryüzünde varlığımın
yarısından, en aziz parçasından
yoksun yaşamakta ne
anlam var? O gün ikimiz
birden öldük

İyi kitaplar ki, okyanus derinliklerinde gömülü batık gemi hazinelerinin lanetini taşır üzerinde. Açgözlü ruhlara göre değildir onların gizine varmak, tadını almak. Kimbilir hangi sayfada unuttun, çocuksu sevinçlerinle kuruttuğun yeşil yapraklarını gençliğinin? Kendini bıraktın bana, kimsesiz duran sayfalarda aradığım o hüzünlü ve boynu bükük gülümseyi alıp götürdün. (Yaşamın bana izin verdiği ölçüde okumaya çalışıyorum yine. Bıraktıklarını özenle koruyup düşünü kurduğun dünyayı yapılandırmaya çalışıyorum, özünde hep bir şeylerin eksikliğini duyacağımı bile bile)..

Güzel şiirler ki, bir ırmağın akışıdır dingin ve serin; bir kadının gülüşüdür esrik; zamanın ruhudur dalgın; gözlerin acısıdır geçmişin buğusuyla bakan ve neresinden okursan oku, hep aynı tadı veren, çocukluğun doyumsuz oyunlarına benzeyen.(Sevdiğin bütün ozanlar da seninle birlikte göçtü bu dünyadan. Okuduğum her dizede titreşen ölü ozanların sesleri seni bana anlatırken, güzel ruhun sardunyaların arasından penceremi tıklatır uçmayı yeni öğremiş bir kuşun heyecanıyla)..

Yaşam ki; boylu boyunca uzanmaktır mavi bir göğün altında, kendine ilişkin bütün susmaları koynuna almaktır, tutkulu bir öpüştür boşluğa uzanan ve alabildiğine doyumsuzluktur sevgisizliğin bozkırında yankısını bulan.

Bir ormanda kaybolmuşuz,
sen sımsıkı elimden tutuyorsun.
Birden yıldızların aydınlattığı
bir düzlüğe çıkıyoruz.

(Cevat Çapan)

41.Mektup

2009-02-04T15:38:00.010+02:00

Nerelerdesin şimdi?
Gözlerim uçakların izinde
Biri daha silindi gitti.

Dağlar ağarırken
Doğan günle
Sanırım geliyorsun.

Gece lacivert gökte
Yıldızdan yıldıza
Sek sek mi oynuyorsun?

(Necati Cumalı / Kuma Yazılı / Nerelerdesin Şimdi? )

Can Yoldaşım,

Bahar gittiğinde döneceğini bilirsin. Renklerin dönüşümü yeşilden sarıya, sarıdan beyaza doğru ufkunu boyarken, küçük dizelerini yollar günlerin gelecekte okunmayı bekleyen liriği. Sıcak güneşle gelen şubat, ilkyazı muştuladı. Uzak gibi gelen günlerin yeşil kokusunu anımsatıp yeniden uyanışın epik görüntülerinden derlenmiş bir fragmanla kendini anımsattı toprağın derinlerindeki devrimin gizilgücü.

Her şey sana benziyor; mevsimler, toprak, taşlar, ağaçlar, kuşlar, gökyüzü ve tepeden tırnağa maviye boyanmış dünya. Karlar altında kalan, yağmurlarla beslenen yokluğun, gün ışığıyla filizlenip zamanın kayıtsız akışında buluyor kendini. Yolları geçiyor, günleri eskitip yılların ötesinden uzatıyor elini. Uzanıp tutuyorum; yüzü senin yüzün, gözleri sen gibi ışıyor, sesi sesine akıyor. Sarılıyorum; sen kokuyor. Gözyaşı olup ıslanıyor önce bir ucundan tutunduğum yaşamın yanakları, sonra içten bir gülüşün özgürlüğünde kuruyor acı; toz olup dağılıyor, savruluyor, ırayıp gidiyor kendi girdabının derinliklerinde. O büyük kapının aralığından usulca yüzünü gösteren baharı öpüyorum sen diye:

.....
Ay kırmızı ağladı çocuk yüzümde
Uzandım göklere her akşamüstü
Ölüm takıldı ardıma genç ve usanmaz
Uçurdum küçük söz çanlarını
Yeşillikler yağdı avuçlarımdan

(Hüseyin Haydar / Kara Şarkılar /Nerelerden Geçtin - Unutalım Şimdi Bunları)

I.Eluano Englaro'yu anlatır : kendine ölecek bir yer arayan. Sorduklarında , eğer yanıtlayabilseydi, seçimi ne olurdu?

Öyküsü henüz 20 yaşındayken geçirdiği bir trafik kazasıyla dramatik bir boyut kazanmış. Tam 17 yıldır yaşam destek ünitesine bağlı olarak ve yapay yöntemle beslenerek yaşama tutunmaya çalışmış. Ona ilişkin iç burkan resimler yerine, zamana umutla ve sevinçle bakan gözlerinin ışıltısıyla renklenmiş bir resmini buraya koydum. Babası Beppino Englaro, kızının uyanıp yaşam destek ünitesine bağlı kalmaktan kurtulabilme şansının olmadığını öğrenince, ölümü seçebilme hakkını elde etmek için verdiği yasal mücadeleyi kazanmış; Eluana üç gün daha yaşam destek ünitesine bağlı kaldıktan sonra, son yolculuğu için ötanaziye başvurulacak.

Kimi kesimler bu uygulamaya karşı çıkıp protesto ederken, kimileri ise destekliyor. Genetikçi Luca Cavalli-Sforza La Repubblica'daki Ölüm Hakkı adlı yazısında yaptığı ilginç bir yorumla bu tartışmaya katılıyor:

Biz hayata gelirken kimse bize sormuyor, gitme konusunda neden özgür olmayalım?

Genetikçinin yargısı gereksiz buldum. Bildik bir doğa yasasını yineleyen ve duygusuz bir yaklaşım örneği gibi geldi bana. Aklın ve bilimin gerçekliğine körü körüne bağlılık, dogmatik düşüncelere olan sorgusuz-sualsiz bağlılıkla eşdeğer bir insanlık halinin yansımasıdır; çünkü her iki düşünce de insana ve insan yaşamına gösterilmesi gereken saygıyı içermiyor, sevgiden yoksun.

Genç kıza sorulsa olup bitenlere nasıl bir yanıt verirdi? Herşeye karşın sevdiklerinin sıcak dokunuşlarıyla bu dramatik savaşı sürdürmeyi mi tercih ederdi, yoksa kendisi için verilen "Ölüm Hakkı" savaşını kazanmayı dilerdi? Bir zamanlar sevgiyle bakan, sevinçle ışıldayan gözlerine, sonsuza uğurlanmadan önce, uzun uzun bakılıp dile getiremediği duyguları gömülü kaldıkları derinliklerden çıkarılmaya çalışılmalıydı. Yaşam destek ünitesine de bağlı olsa, Eluana'nın yüreği hala yaşam için atıyor çünkü...

II. Palyaçolar: en içten onlar ağlıyor.

Bazıları, kimi duyguları diğerlerinden daha güçlü bir biçimde yaşayıp daha belirgin bir biçimde yansıtırlar. Palyaçoların bu türden insanlar olduğuna inanırım ben. Oysa Toplumda saçma bulunan düşüncelerin, davranışların, giyim biçemlerinin sahipleri palyaçolukla suçlanır. Onların sirklerdeki abartılı oyunları herkesi güldürüp sempatiyle karşılandığı halde, adlarının sıfatlaşıp alay ve aşağılama aracına dönüşmesine öteden beri üzülmüşümdür. İçlerinde taşıdıkları gizli bir yara gibidir sanki; onların dış dünyadan ayrık olarak soluk alan, hafif gibi görünen kişilikleri için; düşünmenin, sevmenin, ağlamanın, acı çekmenin, direnmenin, umutlanmanın, düşkırıklığına uğramanın iç dünyalarının sınırlarını zorlayacak denli ciddi ve ağır yükler olduğunun düşünülmesi. Abartılı ve ayrıksı dünyanın şamatası içinde gamsız bir akışın salt etten ve kemikten ibaret sanılan sevimli insancıklarının hepimizden daha güzel ağladığının resmidir yandaki. Bakmasını bilip derinliğine inen için bu hüzünlü bakışlarda buram buram gözyaşı, sevi ve insan sıcağının kokusu vardır.

40. Mektup

2009-01-26T17:39:00.022+02:00

......

loş arastanın tenhalarında... yağmur geçti
dolu geçti kar geçti hülyamızı satardım
ne gibiydik ölümün buruşuk kadehinde
sanırlar bir çocuğun ruhundaki su gibiydik
o mahur kadehi... o masum suyu satardım
yaralardan koparılmış kabukların kurutulduğu
"sırf unutmak için, unutmak ey kış!"
büyük yalnızlığın sarı sayfalarını satardım
mavi misketlerin cam odalarında bir kelebeği
sularken ölüm... çocuk kovalarındaki ıslak kuma
gömdüğüm gözlerimi satardım

o tenha arastada
camsız kapısız dükkanda

(Cahit Ökmen / O Tenha Arastada)

Can Yoldaşım,

Geçmişe bakan gözlerindeki hüzünlü sorgu, yeni başlangıçları anlatırdı bana, yüreğinden ellerine akan emeğin düşlerime giren inancıyla yüklü olan. Yenilgileri zafere dönüştüren umut, sözlerinin ufkunda doğardı.

Yaktığın ateşin alevleri göğe yükselirken araladığın kapıların ardındaki ışığı arıyordum. Anladım, geçmek bilmeyen günlerin sıkıntısı, penceremin önünde birikip yıllara dönüyordu; yıllar bitimsiz bir sonbahara; sonbaharsa bir soru imine, içinden yaşamın geçtiği kırgın yazılarda yerli yersiz kullandığım.

Yalnızlığın düşsel kentinde suskunluğun rengindeydi zaman. Umudun imgesi güneşti, varlığının sağlaması yollardaki ayak izlerin, kısa ömrünün sorgusu belki de peşimi bir gölge gibi hiç bırakmayacak olan bu tanımsız eksiklik duygusuydu. İkimize ilişkin yarım kalan bir şeylerin kurgusu, adını aldığı o hain pusuydu. Kuralı, ilkesi, dürüstlüğü olmayan bir savaşı yitirdin sadece. Çocukların masum gülüşleri, güneşin sarı sıcağı, toprağın derinlerdeki direnci senin tarafındaydı hep. Yaralı, kırgın ama onurlu yüreğin yaşamın özündeki o sonsuz ruhu kazandı.

Can yoldaşım silbaştan seviyorum seni. Her başlangıçta yeni kodlarını okuyorum; genetiğinde yazılı küçük ama ince ayrıntıların, büyük duyarlıkların, eşi olmayan iyiliklerin, sevginle dokunmuş özverinin tarihinde. Ve hiç bir sevişim öncekilere benzemiyor:

Kendi yüreğini dinle. Yüreğin her şeyi bilir, çünkü Evrenin Ruhu'ndan gelmektedir. Ve bir gün oraya geri dönecektir.

(Paulo Coelho / Simyacı / Sayfa 132)

I.Bekir Coşkun'un topluma yönelttiği eleştiri oklarının sivriliği yakınmasındaki haklılığı gölgeler mi? Yazarın Uğur Mumcu serzenişini anlatır:

Bekir Coşkun, Uğur Mumcu'nun 16. ölüm yıldönümü nedeniyle yapılan söyleşide "Vurulan 'Uğur Mumcu'yu sizce 'halkı unuttu' mu ?" vurgusuyla başlayan bir soruya verdiği yanıtta sivri eleştiri oklarını topluma yöneltip haklı bir yakınmayı dillendiriyor:

"Hangi halk?..Kömürle-nohutla oyunu satan halk zaten ortada yoktur. Hiçbir zaman olmadı. Onlar bu ülkenin yüzde 40'ı mı, yüzde 50'si mi bilemem...onların yüzündendir çocukların erken ölümü, açlık, işsizlik, geri kalmışlık, eziklik... Onların olduğu bir ülke asla iflah olmaz ve tabi ki onlar Mustafa Kemal'i de unuturlar, Uğur Mumcu'yu da. Ben onlara "göbeğini kaşıyan adam" diyorum. Allah'tan toplumun bir başka kesimi var. Emeğiyle yaşayan, alın teri ile çocuklarını büyüten, mağrur, gururlu, tepkili...Onlar Uğur Mumcu'yu unutmadılar. Cinayetin aydınlanmamış olması ise, böyle bir toplumun tercihi ile gelen ve tıpkı kendisini getirenlere benzeyen iktidarlardır. Ve arada bir sızlayan bir yara gibidir bu...

Ancak haklılığını gölgeleyen en önemli ayrıntı; sözlerinde vurgusunu yaptığı keskin eleştirileri, bir köşesinde yazılarını yazdığı gazetenin genel tutumu ve anlayışıyla nasıl bağdaştırabildiği sorusuna veremediği karşılık olsa gerek. Her ramazan ayında dinsel içerikli promosyonun cılkını çıkaran, bilgilendirme, haber verme işlevini, olması gereken yansız bakış açısıyla vermekte çektiği sıkıntı yüzünden; yıllar yılı ayak seslerini duyduğumuz toplumu geren, ikiye bölen, muhafazakar ya da ılımlı maskesi altında örtülü gayesini gerçekleştirmeye çalışan iktidar anlayışının uygulamalarını görmezden gelerek savsaklayan 'medya'nın sorumluluğunu da sorgulamalıydı yazar. Çünkü profilini çizdiği 'göbeğini kaşıyan adam'ların çoğalıp toplumun her katmanında boy göstermesinin ardındaki temel gerçeklerden birisi de budur.

II.Bir alıntı, son günlerde sıkça gözüme ilişip yoruma gerek bırakmayan:

Nazi Almanyası'nda papaz Martin Niemöller'in günlüğünden :

"Önce sosyalistleri topladılar, sesimi çıkarmadım; çünkü ben sosyalist değildim. Sonra sendikacıları topladılar, sesimi çıkarmadım; çünkü sendikacı değildim. Sonra yahudileri topladılar, sesimi çıkarmadım; çünkü yahudi değildim. Sonra beni almaya geldiler; benim için sesini çıkaracak kimse kalmamıştı."

III. Aşkı anlatır, öznesi yükleminden ayrık ve insansız :

İnsanlık tarihine koşut bir seyir izleyen aşkın günümüzdeki hali, üzerine aldığı "hafif bir şeylerin" de etkisiyle olsa gerek, yüceliğinden ve şiirinden gittikçe ırayıp erişilmezliğini yitirmişe benziyor. "Fast food" yaşam biçiminin zamanı kovalayan hız tutkusu ile kendini belli eden ve ayak üstü giderilen yiyip içme gereksinimlerinin aşktaki yansıması, dünü ve bugünü bir arada yaşayan pek çok insan için hüzün verici oluyor galiba. Aşk çırılçıplak bir gerçekliğe soyunup duygulardan soyutlanmış bir kimlik çatışmasıyla ambalajlanarak üretim tarihi ve son kullanım tarihi kısıtlamalarıyla tüketime sunulan bir meta haline dönüştüğüne göre yüklemini öznesinden ayırmanın bir sakıncası yok. Ayışığında ve bir ağaç dalında iki kediciğin yaşadığı romantizmi bugün hangi insan yaşıyor?

Kedi kadının yanındaydı,
Kadın gecenin yanındaydı.

Kedi gitti geceye değdi,
Karardı,
Döndü kadına değdi.

Bir kadın portresi belirdi;
Elinde siyah bir gül vardı,
Kucağında kırmızı bir kedi.

(Özdemir Asaf / Yalnızlık Paylaşılmaz / Tablo)

39. Mektup

2009-01-08T13:45:00.045+02:00

siz mi nehirsiniz, ben mi yoksa
ben miyim dökülen denize, siz mi
akıyorsunuz bana
susuzluğumu gidermeye çalışıyorken
gözden kaybolmanız niçin
siz gidermeye çalışıyorken, ben çıkıyorum
ya ortaya

(Shabbir Banoobhai / Gökyüzü / Siz mi Nehirsiniz, Ben mi Yoksa)

Can Yoldaşım,

İçin için ağlayarak bize baktığını biliyordum. Gözlerindeki dalgın gülümseyiş, ellerindeki telaş, sözlerindeki yorgun tını anlatırdı seni. Yüreğindeki kara kışın hüküm günlerinde, ilkyaz habercisi kır çiçeklerini kucağımıza bırakıp da gittin, hiç bilmedik hangi yangın yerine dönmüş kıraç toprağın koynunda büyütüp yalnızlığın zemherisinde nasıl yeşerttin. O kara günlerin zulasında duran ayrılık hançerinin keskin yüzünde ışıldayan acı; kaç kere inip kalktı sırtına da, bir aman demedin. Oysa aldığımız her soluk sana ağlardı, gördüğümüz her düşün sonunda, gelecek güzel günlerin umutlu imlerini arar, küçük avuçlarımızın arasında ısıtmaya çalışırdık direncinin kutsal ellerini. Adını bile bilmediğin bir ozanın, daha önce okumadığın dizelerini sanki kulağımıza fısıldayarak yaşadığın günlerin, üzerimizde bıraktığı tortu gerçekten "zamanın sesi" miydi:

ve ölümden söz etmeyeceğim asla
bir kayanın dibindeki siklamende
sürse de hayatınız
hep birlikte zamanın seslerini dinleyeceğiz.

(Metin Fındıkçı / Katran)

Yokluğuna nasıl inanırım, bakışlarımı çevirdiğim her pencerede bana doğru koşan yüzünün sevinci asılı dururken. Her yol ağzında beni bekliyor gibi duran sesin içimde yankılanırken seni nasıl unuturum. İlk aldığında herhangi bir sayfasını açıp burnuna götürerek uzun uzun kokladığın kitaplardan içine akıttığın kağıt kokusuna zamanın tozu hiç sinmedi. Hala çınarların, çamların, söğütlerin arasında salına salına akan dereler gibi çağıldıyor beni içinde büyüttüğün o satırlardaki insan sıcağı.

I.Çocukları anlatır, değişik bir coğrafyada yaşıyor olmanın bedelini hiç büyüyemeden öderler:

Gazze ya da Darfur ya da şimdi adını anımsayamayacağım bir başka dünya ülkesinin,(aslında yerin, zamanın bir önemi var mı?) üzerinde yükselen şiddet, yoksulluk ve acının bütün insanlığın gözünü yaşartıp soluk alamaz hale getiren; o sönmeyen yangınının tüten dumanları arasından hiç büyüyemeyen çocuklara ait cansız bedenler taşınıyor kucaklarda. Onlar eğreti sevinçlerini, alçakgönüllü umutlarını ve küçük mutluluklarını bir ucuna iliştikleri hepimizinkinden apayrı bir dünyada yaşıyor olma şanssızlığının bilincinde miydiler, bilmiyorum. Bir anda gelişip yayılan şiddetin pençesine düşen küçücük yüreklerinde taşıdıkları can, avuçlarımızda tuttuğumuz bir kuş umarsızlığıyla kısa ömürlerinin kara yazgısında çırpınıp durdu. Bir yerde gücü kesilip derin bir suskunluğun kollarına bıraktı kendini. Politik bir gözdağının kurbanlarıydılar, vahşetin kurşun askerleri bozup gitti yoksul çocukluklarının en tatlı oyunlarını. Yaşam kaldığı yerden sürmüyor ki, yıkıntılar arasında kaldı bu adaletsiz çağın en utanmaz yanı.

Bir çocuğun ağlayışı neye benzer ki! En iyi o gözyaşları anlatır, güçlüden yana işleyen düzenin acımasız çarklarını. Hep uzaktan bakıp içine giremediğimiz bir gölge oyununda onlar bilir korkuyu da, ölümü de, açlığı da.

Şiir /
Sığdırmaktır bir çocuğun alnına / Ne varsa dünyada hayata dair

(Abdülkadir Bulut)

Çocukların çiçek bakışlarında solmaktadır yaşamın bütün renkleri. Belki yeniden can bulur zamanın belleğindeki yıkık kentlerin hüzünlü silueti. Okullar, hastaneler, fabrikalar, yollar, köprüler yeniden işlemeye başlar bedelini çocukların ödediği büyüklere özgü bir yap-boz oyunun sanal platformunda. Ve içinde usul usul boğuldukları küresel bir terazinin hiç ağır basamayan kefesinde asılı durur, yaşadıkları coğrafyanın bütün tozu dumanı.

II. Yaşadıklarımız Ziya Paşa'nın o ünlü beytini anımsatır; bir garip gidişin dalgalarında sürüklenen düzenin sorgusunu kim yapar?

Kentin eski dönemlerindeki kalabalığını yitirip işlerliği, aranılırlığı gün gün azalan meydanına bakan lokantanın önündeki masaya oturmuş, yemek yiyen biri şişman ve esmer, diğer zayıfça iki adamın gözleri karşı kaldırımdaki berber dükkanının duvarına sırtını dayamış duran adamınkilerle kesiştiğinde, şişman ve esmer olan, gelen geçenin başını çevirip ona ve sözlerini yönelttiği adama bütün dikkatini vermesine yetecek bir tonda seslendi:

-İsmail! Karnın açsa gel.

İsmail zayıf bedenini dayadığı duvardan çekip doğruldu. Uzun bir zamandır bakışlarının kilitlenmesine karşın, aslında görmediği, hiç ayrımında bile olmadığı şişman ve esmer adamın teklifinin kendisine yapıldığını meydanda işi olup da eğleşenlerin anlamasını istemez bir edayla karşılık verdi:

-Sağol, sağol aç değilim.

Şişman ve esmer adam çiğneyip de henüz yutamadığı lokmaların ağzında yaptığı kalabalığın da etkisiyle olsa gerek, hırıltılı bir öksürük nöbetini andıran ısrarlı sözlerle yaptığı çağrının sonuç vermeyeceğini biliyor olmasının, esmer gülüşüne kattığı iticiliğin ayrımında değildi:

-Valla bak, açsan gel!

İlk bakışta bir inşaat işçisini andıran duruşu ve tavırlarıyla kendini ele veren İsmail, sağ elinin ayasını sol göğsünde duran yüreğine bir kaç kez bastırıp kaldırarak camiye doğru giden dar sokağa doğru yönlendirdi küçük ama ivecen adımlarını. Masada oturan iki adam onu çoktan unutmuş, gürültülü konuşmalarının odağına yerleştirdikleri havadan sudan konuların derinliğine dalıp gitmişlerdi.

"Karnın açsa, gel" çağrısı yapılan İsmail'in kişiliğinde somutlanan; yokluğu çekilen, insana özgü bütün gereksinimlerin hak sahiplerine sunum biçimindeki yaralayıcı yöntemdir. Yöntemin insan onurunu kıran yanı, var olan ülkesel koşulların dayattığı tek çözüm olarak gösterilmesidir. Ne yazık ki yardım ya da dayanışma kavramlarını sadece belirli bir kitlenin kapsama alanına sokup iktidar aracı haline dönüştürmenin ve başka bir seçeneği olmayan insanların istem özgürlüğünü elinden almanın dayanılmaz hafifliğini taşıyan siyasal düzenin eleştiriye olan tahammülsüzlüğü Ziya Paşa'nın o ünlü beytini anımsatıyor:

Kadı Ola davacı ve muhzir dahi şahit
Ol mahkemenin hükmüne derler mi adalet?

III. Öylesine bir metin, görüp beğendiğim bir resmin renklerinden aldığı esinle yazılır:

Resim George Bodine adlı sanatçının yapıtı. Bütün renk zenginliğini yağmurdan, geceden ve sokak ışıklarından alan resmin ilk görüşte etki alanına aldığı insan duygularının toplaşma yerinin adı yalnızlık olsa gerek. Şehir ışıklarının aydınlattığı yağmurlu gecede birbirine sokulup aynı şemsiye altında yürüyen iki insan değildir bu resimdeki özne. Arkalarında tek başına yürüyen biri vardır mutlaka.Gördüğü herşey ve herkes yalnızlığı duyumsatırken, yanından geçtiği evler, seslerini duyduğu insanlar, üzerinde yürüdüğü ıslak kaldırımlar ona bu zamanın ve kendine yabancı gelen kentin orta yerinde varlığını sorgulatır. Kimsesizliğinin acısını içgüdüsel bir tepkinin yönlendirdiği anlık bir karar ile dağıtma çalışır, önünde giden kadın ve erkeğin hemen yanından sürtünürcesine ve hızla geçerek adresi olmayan bir başka yöne doğru atar kendini. Belki de hızlı ve ivecen adımlarına bakıp da onun da gideceği bir yeri olduğunu sanmasını istemiştir, aslında kimsenin diğerlerinin ayırdında olmadığı, kimsenin kimseyi duymadığı, işitmediği ve görmediği bir dünyanın yansımasından öte bir anlamı olmayan o sokaktan gelip geçenlerin. Adını ve konusunu bile bilmediği bir filmin gerçeküstü görüntüleri arasında kendini yitirmek için bir sinemaya dalar tam orta yerinden; film tek başına yaşayan bir adamı anlatmaktadır....

38. Mektup

2008-12-22T15:22:00.000+02:00

Her acıdan bir çizgi
kalsa bile alnında,
bir gölge düşse bile
duyduğu kederden gözlerine,
eksilmez dudaklarından gülüşü.

(Kemal Özer / Araya Giren Görüntüler / İlerde Görecekler)

Can Yoldaşım,

Özdeş ilgi alanlarıyla, benzer ayrıntıların bütünlediği, aynı yürek çarpıntılarıyla yaşayan iki ayrı bedendik. İkimize de zor gelirdi ayrı kalmak, yaşamdan aldıklarımızı bölüşemeden. Görmeliydin, duymalıydın, tanımalıydın... hala ısınamadım bu sözlere. Deyim yerine uygun düştü mü bilmiyorum ama, doğrusu, yokluğunda boğazıma diziliyor yaşam lokma lokma. Hiç bir şey içime sinmiyor.

Aslında bizi sadece özlem dolu mektupların ayırdığı uzaklardan, önce "halini hatrını sual edip" sonra da ayrı geçen günlerimizin umudu, zeytin yeşili yolların, birbirine yabancı iki kentin ıssızlığında duran yalnızlığımıza taşıdığı buruk selamlarla çalmak isterdim hüznümüzün kilidi olmayan kapısını. O zaman sesimizi duyurur, direncimizi büyütürdük yakındaki bir geleceğin güzel düşlerini yakalamak için. Varlığımızı birbirimize duyumsatmanın sevinciyle avunurduk.

Oysa yokluğunun kurak geçen mevsimindeyim.Sen diye yağmurları sevdim.

I. Bir anne ve "hayatı bu kadar çok sevme anne!" diyen oğulu anlatır, pek çoğunun yaşadığı drama benzer:

Okuduğum yazının başlığıydı : "Hayatı bu kadar çok sevme Anne!".. Yazar Müjde Arslan, Susan Sontag'ın üçüncü kez ve tam 71 yaşında yakalandığı kanserle yaptığı savaşı, oğlu gazeteci ve uluslararası ilişkiler uzmanı David Rieff'in bir kitaba dönüştürmesini işlemiş. Yazara göre David Rieff'in bu girişiminin kökeninde "tüm hasta yakınları gibi onun için bir şey yapamıyor olmanın acısı ve iç huzursuzluğu" yatmaktadır. "Ölüm Denizinde Yüzmek" adındaki kitabın yazarı David Rieff'in annesi Susan Sontag'a hastalık günlerinde en çok söylemeyi istediği "hayatı bu kadar çok sevme anne!" sözüne gönderme yapan Müjde Arslan yazısını ilginç bir yargıyla bitiriyor : "Belki de ölüm, hayatı çok sevdiğimiz için vardır"..

Hayır Can Yoldaşım, ölümün hayatı çok sevdiğimiz için var olduğuna inanmıyorum ben. Yaşamın özünde pek çok bilinmezliği barındıran ikinci bir boyutudur ya da onu varlık alanına çıkaran gerçekliğin sonunda gelip dayandığı fiziksel bir sınırdır ölüm. Bu bağlamda yaşamı sevmek, ölüm duygusunu ya da korkusunu körüklemez, olsa olsa hafifletir onu.

Ölüm yürüyemez, soğuktur elleri ayakları

Geçer gider dünyanın üstünden, bugün var yarın yok

(Süreyya Berfe / Büyür senin Ölümün)

İnsanın karşısında; canından çok sevdiği bir yakını, yaşamının belki de en önemli parçası acılar içinde bedeninde bir tükenişe doğru giderken ;ona yardım edememek, umarsızca izlemekten başka seçeneği olmamak, o çok katı bulduğum sözleri söyleyebilmesinin ya da söylemek istemesinin hafifletici bir nedeni olabilir mi? (Sen iyi ki yaşamı sevdin. Yaşamı sevdikçe bizleri de sevdin tutkuyla. Bizleri sevdikçe, ruhunun her bir parçasını acılı yüreklerimize, hiç düşünmeden, emanet ettin. Hoyrat zamanların yelinde savurmadın güzel duygularını. Yaşamın her anında adaletin hiç şaşmaz terazisinde tartıp özverilerinle dengelediğin sözlerini, umutlarını, düşlerini ve gülüşlerini çiçek gibi yakalarımıza iliştirdin birer birer. Nereye gitsek kokusunu duyduk, o senle geçen güzel zamanların. Sen iyi ki yaşamı sevdin. Çünkü o yaşam ardında boynu bükük kalmış bir sevgili gibi özlüyor seni, ona olan bağlılığına hiç ihanet etmeden, anılarını yaşatıyor. Yetim bırakıp gittiğin zavallı bir çocuğa benzeyen yaşamı iyi ki sevdin. Onu biz büyütüyoruz şimdi.)...

(...)

Gözden kaçırılmaması gereken bir nokta, insan yüreğinde bir tek duygunun bile ölümü altedecek güçten yoksun olmadığıdır; dolayısıyla, ardında savaşı kazanabilmesine yardımcı olacak bunca dayanağı bulunan insan için ölüm hiç de korkulacak bir düşman değildir. Öç, ölümü yener; sevgi küçümser; onur özler; üzüntü koşa koşa gider ona; korku ise onu önceden benimser; üstelik tarihte okuduğumuza göre, imparator Ottho'nun kendi canına kıymasından sonra, duyguların en incesi olan acıma duygusu, bir çok kişiyi efendilerine bağlılıklarından dolayı ölüme yöneltmiş.

(Francis Bacon / Denemeler / II - Ölüm Üstüne)

II. Bir ozanın umutsuzluğunu anlatır, "şiir hayatın neresinde?" diye sorar:

Şiir uygarlık bilincinin merkez üssüdür. Çünkü insana ve yaşama ilişkin ayrıntılarda ; sevgiyle, aşkla, inançla, dirençle örülmüş bir duyarlığın gözle görülüp elle tutulamayan kurallarını yapılandırır. Ülke olarak özlemini çektiğimiz "insana verilen değer" kavramının içini boşaltıp ikiyüzlü bir toplum ahlakıyla bağdaştıran, kuşaktan kuşağa aktarılıp üzerinde titrenmesi gereken kültürel zenginlikleri savurganca eritip tüketen toplumsal yaşam yoksulluğumuzun sığ sularından okyanuslara açılabilmenin yoludur. Belki de hukukta, politikada ve iş yaşamında bireysel olarak özümüzle uzlaştırmayı başaramadığımız sorumluluk duygusunun geliştirilebilmesinde etkili bir araçtır. Ancak şiir "hayatımızın hiç bir yerinde" yok. Ozan Ataol Behramoğlu kırılan umudunu yazmış :

(...)

Bizimki gibi sonradan olma, öykünmeci, giderek tam sömürgeleşecek yarı sömürge ekonomilerde ise, başta insanın kendisi olmak üzere her şey tüketim metaıdır.

Şiir, doğası gereği, bu pisliğe uyum sağlayamaz...

Onun için de yaşamın dışına itilmiştir.

Kazıdığınızda ancak birkaç santim derinliği bulunduğunu, onun da birtakım sığ ve ordan buradan kopya edilmiş duygu ve düşünce kırıntılarından ibaret olduğunu göreceğiniz kişiliklere şiirin söyleyebileceği bir şey ne yazık ki yoktur...

Şiir ancak onu kabul etmeye hazırsanız size kendini açacaktır...

Yazı başlığını oluşturan sorunun yanıtı, şiirin bugün yaşadığımız hayatın hiçbir yerinde bulunmadığı, sürgünde olduğudur...

Bütünüyle eğitim sistemi, çok az istisnası ile yazılı-işitsel ve görsel medya ve yayıncılık sektörü, tüketim ekonomisinin buyruğunda, bu sonucun sorumluları ve başlıca etkenleridir...

Şiirsiz, derinliksiz, yoz bir dünyaya doğru, hep birlikte yol almaktayız...

III. Yaşamı resmeder; ilk bakışta sonuna gelinmiş bir şeyleri çağrıştırır, bir yere gidenleri, dönmesi beklenenleri:

İlk baktığımda yalnızlık üzerine kurulmuş; daha doğrusu geçip giden yılların kendisine sunduğu, başka bir seçeneği içermeyen sürecin gelip dayandığı noktadaki sessizliğin, bekleyişin esir aldığı bir kesiti gösteriyor. Hareket alanı sınırlanmış, üretme ve ürettiklerini bölüşme mutluluğundan ayrı kalmış, usul usul sonunu bekleyen bir hüznün kokusunu alıyor insan. Ya da hiç umulmadık bir anda yitirilen yaşama ilişkin önemli bir parçanın, bir kişinin ardından paramparça olan ömür çizgisinde, bütün yoğunluğuyla kendini duyumsatan bekleyiş anlarının kırgın sisleri ve gölgesi çökmüş olmalı bu pencere önü dinginliğine. Artık anıları ve geçmişte kalan sevdikleri, dostları ile çıktığı düşsel yolculuğun sadece bir fincan kahve pişirimi kadar kesintiye uğrayan zorunlu durak noktalarının sonunda, dönüp gelinen yer pencere önündeki bu sallanan sandalyedir yine. Bu umutsuz bekleyişin kesiştiği çok uzaklardaki ufuk çizgisinin eriminde sessiz bir sorgulaması mı yapılır yaşanıp tüketilmiş olanların, yoksa belirsiz bir noktaya mı kilitlenmiştir pencerenin önünde duran gözlerin yorgun ve (belki de) yaşlı öznesi? Pencerenin içeriye yansıttığı yaşamın görüntülerindeki küçük ayrıntılar, boynu bükük bekleyen için büyük sevinçlerin kaynağıdır aynı zamanda da, belli belirsiz varlığı duyumsanan uzak şehir ışıkları gibi yanıp sönerler. Başı öne düşüp uyuklamaya başladığında zaman, çıkan yelle birlikte sallanan ağaç dallarının yorgun gölgeleri oynamaya başlar bahçede. (Fotoğraf Petri Volanen'e aittir)...

37. Mektup

2008-12-12T14:27:00.001+02:00

yalnızlık senin o konuşkan kuşun

kırk kapıdan geçmiş, kırk kilitten.

yaralı, dili lal, kanadı kırık
vurulmuş başında bir yokuşun.

(Behçet Aysan / Sesler ve Küller / Kuşlar da Gitti)

Can Yoldaşım,

Merdiven basamaklarını ağır aksak çıkan yaşlı bir adama benzer gece. Her adımda değneğine yaslanıp yorgun ayaklarının çınlattığı sessizliği dinler. Zamanın durup akıp giden yaşamın soluklandığı, seslerin sustuğu, bütün renklerin solduğu, hızıyla insanın başını döndüren devingenliğin donduğu, günün üzerine siyah yorganını çekip kendini derin bir uykuya bıraktığı karanlık saatlerde,uzak bir tarihin dipnotlarını düşer yıldızların parlak ışığı.

I.İlk Geceyi anlatır:

Bütün gençlik umutlarını büyüttüğün, lise yıllarının yüreğindeki ince sızısı, kaldırımlarında avare voltalarla eskitip geçmişe gömdüğün okul arkadaşlarının yıllar sonra bile seni çağıran seslerini işittiğin delidolu, gözüpek, cesur, tozpembe, aylak zamanın sarhoşu o çok sevdiğin kentte bıraktın ellerimi bir gece. Usulca kapandı gözlerin. Annem yüzyıl daha yaşlandı, haberini aldığında evin oturma odasına yığılıp kaldı ana yüreğini taşıyan yorgun bedeni. Acı dolu çığlığı dağları aştı, yolları yürüdü, uğultuyla esen bir yel gibi dalga dalga ulaştı yattığın hastane odasının soğukluğuna. O gece dudağının bir ucuna yapışıp kalan buruk gülümseme, hiç sönmeyen bir ateşin közü gibi durur göğsümün orta yerinde. Ne zaman seni düşünsem, içimde harlanır yokluğunun acısı, alev alev yanar dünya.

Seni götürecek ömrümün en uzun yolculuğunu beklerken yollarına attım kendimi o çok sevdiğin kentin. Bir yaz gecesi düşüydü, gerçekliğine bir türlü inanamadığım. Ayırdına varıp tuz buz olan aklımı ve fikrimi toparlamayı başaramayacak denli ağır bir şokun duyarsızlığıyla içinden geçiyordum senin o çok sevdiğin kentin seslerinin ve ışıklarının. Kayıtsız gözlerle bakıyordum senin o çok sevdiğin kentin sokaklarında anlamını yitiren yaşamın yanıbaşımda alevlenen hareketliliğine. Senin o çok sevdiğin kent, senden habersiz yeni bir sabaha doğru akıyordu, senin onu ne denli sevdiğini hiç bilmeden. Belki yüzüne gölgesi düşen dudaklarındaki o buruk gülüşündü başında beklediğim. O güzel ruhun teneke bir boya kutusunda büyütülmüş fesleğen kokusu olup çoktan kucaklamıştı belki; çocukluğunun tütün tarlalarını, altından yeşil sular akan tahta köprülerini, boynu bükük seni bekleyen bağ damını, asma dallarını, ellerinle diktiğin çiçeklerini, ana kucağını, baba ocağını, tebeşir tozuna bulanmış bir karatahta önünde saygı ile bekleyen emeğini.

O ağustos gecesi, o çok sevdiğin kentten daha ötesini istemedi yaralı ve kırgın kuşları ömrünün.

II. İlk Geceyi çağrıştırır (bir alıntı):

(...)

Bir yerden bir yere gidenlerin feraha erdikleri söylenir. Oysa toprak, yaratılışın ana kucağıdır; nereye gidersek gidelim yurdumuzu yüreğimizde taşırız.

...

İnsan, gittiği yere yalnız yurdunu değil, düşlemlerini de götürüyor.

Gece yarısı, ana sesini andıran okşayıcı bir sesle uyandım. Pencerede olanca aydınlığıyla yüzünü bana çeviren ay ışığının sesiydi bu. 'Işığın da sesi mi olurmuş?' demeyin; her nesne çağrışımıyla sestir, renktir, düşlenebilen her şeydir...

O sesi, üç dört yaşlarında, bir katırın üstünde şafak vakti yol alan anamın kucağında da duymuştum. Katır dağın eteğinde ancak iki kişinin sığabileceği bir yolda tırnaklarıyla taşları kırarcasına yürüyor, ben, gözlerimi ay ışığı vurmuş Murat suyunun parlaklığına dikmişim.

O sesten beri, ay aydınlık geceler, güneşli sabahların muştucusu olmuştur.

Yurt içimizin günaydınlığı değil midir?....

(Adnan Binyazar / Pazar Yazıları / İnsan, Yurdunu Yüreğinde Taşır /23.Kasım.2008 Tarihli Cumhuriyet Gazetesi Pazar Eki-sayı / 1183)

III. İlk Geceyi Resmeder (bir resim) :

Yaşadıklarım, duygu ve imge ile örülmüş gerçeküstü bir dünyanın uzantısından başka bir şey değildir ; bilincimden varoluşun kaynağına doğru bir nehir gibi akar. Yaşadıklarım sende toplanır, varlığınla bütünlenip yokluğunla ayrışır, günlerin imbiğinden süzülüp sessizliğe adanır. Yaşadıklarım, yaşadıklarımızın uzantısıdır, acılı bir türkü gibi söylenir:

Yürek bir su,
okşayan ve söyleyen.

Yürek bir kapı
açılan ve kapanan.

(Miguel Hernandez / Şarkı )

(Resim Mihai Criste'nin Surreal Paintings başlıklı blogundan alıntıdır..)

36. Mektup

2008-12-06T11:14:00.000+02:00

Bir şeyler kalırdı senden -ince, uçuşan, zarif
ellerin nereye değse eskiden. Eli elinden kayıp giden
rüzgarı sevdin sen.

Herkes kendinden bile gizlerken sırrını sen
tuttun rüzgara açtın. Kullanılmayan odalar kadar
ıssız, serin hayatını. Bir sokaktan ötekine taşırken
kırık dökük hayatını...

Bak. Geceden doğan pembe seher
çocuk gün!
Bırak sokulsun da üşümüş göğsüne
varolmana değer bir anlam bulsun
ruhun.

Ah! bir bilsen. İçini çekiyor sokak sen geçerken.

Bir şeyler kalırdı senden -ince, uçuşan, zarif
ellerin nereye değse eskiden. Eli elinden kayıp giden
rüzgarı sevdin sen.

(Oya Uysal / Rüzgarı Sevdin Sen)

Can Yoldaşım,

Ona senin adını verdik. Yokluğunu unutturup boşluğunu doldurması için değil, nerede olursan ol, adını sesleyip seni çağırabilmek için. Ürkekliğini çabuk attı. Onu öyle sevdik ki, küçük kanatlarına, nokta gibi duran gözlerine inat, minik yüreği dağlar gibi büyüdü. Kafesinden çıkarıp özgür bıraktığımızda, cam kenarından dünyayı izledi; evler, sokaklar, ağaçlar ve yollar yabancı olduğu kadar da gizemli bir dünyanın, gözünü alan ilginç yansımalarıydı. Yine de aldanmadı hiç bir güzelliğe. Dönüp hepimizin başına, omuzuna konarak sevimli ve içten bir dilin heceleriyle gönlümüzü aldı. Açık bıraktığımız kapılara hiç yönelmeden, yorulunca kanatlanıp kafesine kondu yine. Bir derviş gibi başını hafifçe öne eğip içinde senin adın geçen uzun bir lirik okuyordu sanki. Bütün sesleri susturup onu dinliyorduk, yaşamın özünde duran ve sana ilişkin olan her şeyi söylüyordu minik kuşumuz. Yaşamımızın önemli bir parçası oldu;seni konuşmanın, seni anlatmanın ve seni düşünmenin başucunda duran kanat seslerinin sahibi, sevincimizin sıcak soluğu, özleyişlerimizin o derin mavisi.

Şiirlerin orasından burasından okurken ilgimi çekip dokusunda, yüreğimin uçuşan, düşsel ve kırılgan ellerini dolaştırarak görünmeyeni, anlaşılamayanı, duyumsanmayanı aradığım iki dize Cezmi Ersöz'ündü:

Künyeme kazıdım ölü doğmuş sevinçlerini,
ölürsem beni seninle ararlar şimdi

"Ölürsem beni seninle ararlar şimdi" :

bilirler çünkü. yüzün aydınlatır yolların çıkmaza uzanan karanlıklarını. her sokağa geçmişten gelen düşlerin sureti düşmüştür kısık sesinin bıraktığı. elimden tutup beni sürüklediğin yaşamın kuytularında ayak izlerin vardır. "Danko'nun Yüreği" gibi ellerinde tutarlar gözlerinin ışığını. o ışık bulur eninde sonunda ormanın derinlerindeki amok koşucusunu.

"Ölürsem beni seninle ararlar şimdi" :

bir sen bilirsin gizlendiğim köşeleri. gözyaşlarımı akıttığım toprağın derinlerini, gülüşlerimin kanadığı gül yapraklarını, kör kapısını çaldığım umudu, öfkemi yazdığım satırları, direncimi çizdiğim düşleri sen bilirsin.

"Ölürsem beni seninle ararlar şimdi" :

belki hiç bir yerde bulamazlar beni. yüreğinin bir köşesinde yatar cansız bedenim, solgun gülüşüm ve ürkek sevincim. kimbilir ne zaman gelip uzandım o sessiz köşeye. belli ki söylememişsin yerimi kimseye, üzerimde yeşil otlar bitmiş , nasırlı ellerin yolmuş dikenlerini toprağımın, beni sessizliğinde gizlemişsin ..sanki unutmuşsun kendinin de bir yitik olduğunu, başucumda ağlamışsın. yaşamak benden çok sana yakışıyordu, kalk uyan bu uykudan, ben seni burada beklerim.

Sulara da sözüm geçmez oldu artık
Ölüm böylesine benzedikten sonra
Fidanlıktan sökülen fidanların
Köklerinden yere düşen topraklara

(Abdülkadir Bulut / Gözyaşları da Çiçek
Açar / Çocuklara Dair Dizemler - IV)

35. Mektup

2008-11-20T10:56:00.000+02:00

Ben nerde bir çift göz gördümse

Tuttum onu güzelce sana tamamladım
Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu
Bir bunun için yaptım

(Cemal Süreya / Üvercinka / Kanto)

Can Yoldaşım,

Islak çimenlere basan yorgun ayaklarım yokuşu tırmanırken gün batıyordu, usul usul bir perde gibi iniyordu gökyüzünün aydınlığına; o zaman belli belirsiz gölgelere dönüşüyordu dalların üzerindeki kuru yapraklar, tepenin düzlüğündeki yalnız ağaçlar, taş duvarlar, susuz çeşmeler ve yıllardır kendi ıssızlığına yabancı duran köy meydanı. Karanlığa alışan gözlerimin yordamı o sessizlikte gerçeği buldu, zamanı tanıdı, çağını anladı, yıkıntıların arasında unutulmuş bir düşün tozunu toprağını alıp ipince bir yağmur gibi üstüne yağdı, koca bir geçmiş alev alev yanıyordu; yüreğim bunu almadı, tıpkı sen gibi karşı durdu. Benim güzel abim, bu yollar nereye götürür insanı, kalmayı isteyen yürekse eğer, beden nereye gider? Güllerin kokusunu aldığı kim, onlara rengini veren toprağın canındaki kansa eğer?

İçindeyken zamanın, olup biteni kavramak ve anlatmak zor. Bir köşeye çekilip olup biteni izleyebilme ayrıcalığına sahip değiliz, iliklerimize değin işliyor, üstünde yaşadığımız toprakları kasıp kavuran afetler. Adı ne olursa olsun üzerimize çullanan ekonomik ya da toplumsal kökenli bütün insan elinden çıkma yaratıkların, canavarların bu amansız istilasında kötü bir sonun başında olup olmadığımızı kim bilebilir:

Güneşsiz sevgisiz günlerimiz
Çürüyen bir şeyler var kesin
İğrenç kokular geliyor çevremizden
Yan yana omuz omuza tedirgin
Uzağız yıldızlarca birbirimizden

(Bedrettin Aykın / Gecede Söylenen Türküler / Gecede Yorgun Yaralı)

Çok uzak sayılabilecek yıllardan günümüze taşınmış, sayfalarına sinen esrik kokuyu hiç yitirmemiş, o altı çizili satır altlarında sana özgü izler taşıyan kitaplarını okurken karşılaştığım çok tanıdık ve bildik gerçek beni irkiltmiyor; toplumsal yapımızın hastalıklı olarak büyüyen organizmasındaki arızalar, kötücül urlar, işlevsel bozukluklar ve mikroplar yıllar öncesinden saptanıp sağlıklı çözümler üretebilmek için bütün saydamlığıyla gözler önüne serilmesine karşın; hiç bir somut adımın atılmadığı, toplumsal davranış bozukluklarımızın bütün şiddetiyle günümüzde de etkinliğini sürdürdüğü gerçeği bu. Cavit Orhan Tütengil "Temeldeki Çatlak" adlı kitabının aynı adlı yazısında, yaklaşık 40 yıl öncesinden öngörmüş gibi, yaşadığımız günlerin bütün çalkantılarına ışık tutup içimizdeki bir yerleri sızlatarak o soruyu sorduruyor okuyana; "geçen onca zaman bizi hiç değiştiremedi mi?"

Ağacın "orman"ı görmemize engel olduğu günlerde yaşıyoruz. Olayları yüzeyden görüp geçenler, nedenlerine ve tabana inemeyenler, hele ayrı ayrı sanıp olaylar arasındaki bağları göremeyenler için ortada ciddi bir durum yoktur. Fakat, olayların nedenine ve köklerine inenler adım adım yaklaşan bir bunalımın soğuk nefesini alınlarında duymaktadırlar. Düşünen başlar ve gören gözler için "temeldeki çatlak" yalnız derinlemesine genişlemekle kalmamakta, uzunlamasına da yol almaktadır. Demokratik rejimi, laik dünya görüşünü, fikir özgürlüğünü ve hukuk devleti düzenini susuz bozkır topraklarına çeviren nedir?

Ağaran gün gecenin izlerini silemedi. Bunca yaşamışlığım dağlar kadar sensizdi, karlı doruğuna hiç bir insan eli değmedi; ağlamışlığım bunca, sağanak halinde umarsızdı, o çağıltının sesi derinlerden gelirdi;bunca gülmüşlüğüm, su içmek için dalından inen bir kuş kadar ürkekti, gagasına aldığı her yudumda durup sessizliği dinledi. Can yoldaşım; o yaralı, o kırgın ağustos firarisi ömrümün sendinse eğer, her gece kapımı çalan kim?

Aklını devşir, yükselen sesimize kulak ver
yatağı değişir ırmakların biz istersek,
solumuz papatya tarlası, sağımız silme nilüfer
erdem olur biz istersek ölümü sevmek.

(Hüseyin Ferhad / Ve Yürüdük Gecenin Ateşleri İçinden / Erdem Olur Biz İstersek Ölümü )

34.Mektup

2008-11-09T11:47:00.000+02:00

İçimde kırıldı dallar

İşitince esişini
Tarlaların ekinciği

Irmak suyu diyorum sana
Akışsız kaldım!

(Hüseyin Haydar / Kara Şarkılar / Küçük Yaş Sevdalısı -II- )

Can Yoldaşım,

Sadece sana anlattığım yaşamımdaki "ilk"lerin dokunaklı öyküleri artık; çöl fırtınasına tutulmuş hazine yüklü bir kervan savunmasızlığında, çok yükseklerden düşen bir yaprak sessizliğinde, yağmur sıkıntısıyla fırtına öncesi dinginliğin arasında duran bekleyişin içinde kıyameti besleyen sonsuz birikiminde, uzun bir suskunluğun ortasında, bir kuşun kanat çırpışında, yüzünü döndürmek için güneşini arayan ayçiçeğinin sarı sabrında, yokluğunun içimde sızlayan ve hiç kapanmayan yaralarında, ıssız bir yolda kendine gülümseyen adamın yüzündeki bilinmezlikte....

Gereksinimlerini karşıladığı sürece varlığı konusunda çok kafa yormadığı ayrıntılara ulaşmakta zorlanmaya başladığında, düşünmek zorunda kalıyor insan; köklü bir değişimin baş ucunda durduğunu, bir şeylerin eskimekte olduğunu ya da unutulmaya yüz tuttuğunu...

Altı üstü bir gaz lambası şişesi olarak anlamlandırmıyordu bilincim onu.Tarlaya son gidişimizde kazayla kırıp yenisini aramaya başladığımızda o hüzünlü gerçeğin kapısını çaldık bir kez daha ve anladık, yenisini pek de kolay bulamayacağımızı. Araya sora keşfettiğimiz dükkandan bir kaç tane alıp, gaz lambasının da yaşamımızın bir dönemindeki hükmünün artık bittiğini üzüntüyle kavrayıp zamanın ve çağın hoyrat yelleri önünde sürüklenmeye bıraktık onu.Bağ damının gecenin ve yaşamın karanlığında ışığını alıp, o soluk ve cılız aydınlıkla günlerimize kol kanat gerdiği anların sessiz tanığı; kimi kez acı, kimi kez de umutla yoğurulan ömür çizgimizin sessiz bir yol arkadaşıydı. Gaz ve is kokan esmer aydınlıkta, yutarcasına okuduğun eski gazetelerin sayfalarını hem sabırsız, hem de meraklı bir hışırtıyla çevirdiğin günlerin koyu gölgesinin,bağ damının birket duvarlarında, değdiği her noktaya o titrek ışığın ve hüzünlü kokunun izlerini kazıdığını görüyorum ben.

Galiba eskiyen, yitip gitmekte olanların sevdalısıydık biz. "İnsan unutmak istediklerini unutur" demiştin bir gün bana. Biz unutmayı bilmiyorduk. Yaşamımızın her döneminde kişiliğimizi yoğurup yüreğimize duyarlık kazandıran, bilincimize şekil verip geleceğimizi temellendiren geçmişin bütün ince ayrıntılarını özenle saklamak gibi bir sorumluluğu taşıdık üstümüzde. Altında ezilmedik, sırtımızda taşıdığımız bir yük olarak görmedik biz o duyguyu.Her şey değişip gelişirken, gaz lambalarının is kokan, titrek ışığında okuduğumuz kitapların, aldığımız kararların, verdiğimiz sözlerin, andığımız geçmişin, yürüdüğümüz yolların ve sevdiklerimizin gözlerinde gördüğümüz inancın aydınlığını hiç bir şeye değişmedik.

Flickr'da filmlerin sonundaki The End yazısının görüntüye yansıyıp içinde kendimizi yitirdiğimiz o ayrı dünyadaki yaşamın akışında, devingenliğin donup kaldığı anlardan oluşan seçkiye bakarken; yan yana izlemekten keyif aldığımız o siyah-beyaz filmlerin, tekniğindeki basitliğe, görsel efektlerin kullanımını sınırlayan yetersizliklere karşın, günümüzün zengin bütçeli, olanaksız gibi görünen ayrıntıları bilgisayar tekniğinin sanal gücüyle kotarıp izleyene sunan anlayışın ürünlerinden daha nitelikli olduğunu düşündüm. Bu filmler de gaz lambalarının yazgısını taşıyor alnında ve aydınlıkları sadece onları çok sevenlerin yaşamına yön veriyor.

Küçük bir çocuğun göz pınarlarında birikip yanağından süzülmeye başlayan o ilk damlanın ıslaklığında,alevlerin içinde, ölümün başucunda, ormanın kuytularında, ağacın göğe bakan dallarında, toprağın derinlerinde, tohumun kabuğunda, yumurtanın sarısında, o karasal ikliminde acının soğuk ve kurak geçen.........

Kırların güneşi çürüdü çürüyecek
Ormanların güneşi uyudu uyuyacak
Yaşayan gökyüzü gitti gidecek
Toprağı akşam sardı saracak

(Paul Eluard / Seçme Şiirler / Sensiz / Çevirenler : A.Kadir - A. Bezirci)

33.Mektup

2008-10-30T11:02:00.000+02:00

Boynu bükük duruyorsam eğer
İçimden böyle geldiği için değil
Ama hiç değil
Ah güzel Ahmet Abim benim
İnsan yaşadığı yere benzer
O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer
Suyunda yüzen balığa
Toprağını iten çiçeğe
Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine
Konyanın beyaz
Antebin kırmızı düzlüğüne benzer
Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir
Denizine benzer ki dalgalıdır bakışları
Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına
Öylesine benzer ki
......
(Edip Cansever / Sonrası Kalır / Mendilimden Kan Sesleri)

Can Yoldaşım,

Hep aklımın bir köşesini mesken tutmuş yazma isteğiyle sana gelecek, içimi dökecektim. Havalar serinlemeye başladığında, azıcık güneş görüp sandalyesini dükkan önüne atan yaşlı esnafın, hapisten yeni çıkmış hükümlü açlığıyla, göğe bakıp günün solgun ışıklarıyla elim sende oynadığı mevsimin olağanüstü güzel renklerini diyecektim; önümüz kış, Sait Faik'in o sıcacık, kısa öyküsünü anımsatıp tanımsız bir yaşama sevincini okuyacaktım gözlerinden. Yazık ki bu denli iştah duyup kafamda kurduğum yazı taslakları olgunlaşıp gün yüzüne çıkamadan, Blogger'a erişim yasağı konulunca, başıboş geçen günlerin yelinde savrularak uçup giti. Benim gibi bir sürü insan vardı işte. Herkes yaşamındaki bir boşluğu dolduruyor, eksikliklerini yeni arayışlarla dengeleyip yitirdiklerini arıyordu bloglarında. İyinin ve kötünün, doğrunun ve yanlışın, güzelin ve çirkinin aynı düzlemde boy gösterip kendine özgü bir dünyayı sarıp sarmaladığı web günlüklerini yasaklamak, yukarıda saydığım bütün karşıtlıkların bir toplamı olan yaşamın kendisini yasaklamaya çalışmakla özdeş bir saçmalık aslında. Toplumsal yaşayış kurallarını yasalarla denetim altına alan hukukun ülkemizdeki varlığı; bireysel hak ve özgürlükleri güvence altına alma görevini, yasadışılık süzgecini hiç kullanmadan, herkesi potansiyel bir suç unsuru olarak görerek yerine getirmeye çalıştığında, kendi özünü yadsıyan bir kavram çatışmasının içinde tarihsel kimliğini ve saygınlığını yıpratmaktan öte bir anlam taşıyamıyor ne yazık ki.

Sana güzel şeyler anlatacaktım.Oysa yaşlanan dünyaya sığmayan aç ruhların korku imparatorluğu yönlendiriyor tarihi. Saptırılmış gerçeklerin doğru diye sunulup küresel güçlerin kölesi haline dönüştürülen insanın yaşam pratiğinin özü renk ve doku değişikliğine uğramış, genetiği bozuk bir toplumsal kültür anlayışıyla besleniyor. Olabildiğince bireyselleştirilip kendi kabuğunda hapsolmuş bir tüketim tutsağı haline gelen insanın dramı belki de kendi eliyle yarattığı mitlere yenik düşmesiyle son bulacak. Yaşamın küresel boyutu bir kara film tadında kendini izletip henüz ayırdına tam anlamıyla varamadığımız, nedenselliğini irdeleyip sonuçlarını sorgulayamadığımız bir tarihsel sürecin figüranları olarak bizi de içine aldığı etkileşimli bir oyun gibi sürüyor. İçimizi ısıtan güzel şeyler ve iyi insanlar günden güne azalıyor benim güzel abim.

Onlar da artık sayıları azalan güzel insanların iyi birer örneğiydi: Fazıl Hüsnü Dağlarca ve Nail Çakırhan. Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın şiirlerinde bir ulaşılmazlık duyusu kaplar insanın içini. Şiirine giren her unsur, yan yana getirip sağlam bir temel üstüne çattığı sözcüklerin dizeminde ululaşıp anıtlaşır sanki. Sert, sesi çok gür çıkan bir söylemin ozanıdır Fazıl Hüsnü. Soyadını aldığı dağlar gibi görkemli bir şiir sesinin son temsilcilerinden biriydi belki de:

Gün doğar doğmaz
Bakınırsın ya dört yana
Dağlarını sayarken
Beni de say.

Okur - yazarlığın ayrı, eğitilmiş olmanın ayrı kavramlar olduğunu söylerdin hep. Yüzümü sokaklara, yollara, evlere, insanlara, ağaçlara, kuşlara, bulutlara döndürdüğümde, o çıplak gerçekle burun buruna geliyorum: Gün gün eğitimli olma özelliğini yitiren, uygarlık bilincinden yoksun, azgelişmişlik sürecinin sancılarıyla yoğrulup, kültürel zenginliklerini küresel dünyanın yabanıl kapitalizmine sunmak içini hiç sızlatmayan toplumsal kimliğimiz. Ama Nail Çakırhan hiç mimarlık eğitimi almadan, yaşadığı toprakların havasına, suyuna, dokusuna, tarihsel kimliğine ihanet etmeyen bir yapılaşmayı ülkesine sunmuş, ayrık bir kişilik olarak çıkıyor karşımıza. Ahşap oymalı, yeşil kokan, ağaç kokan, insan kokan, tarih kokan evleriyle, aldığı eğitimin tepeden tırnağa vatanseverlikle bezeli içten bir sağlamasını yapar gibi yaşayıp bir insan çölüne dönen toplumsal varlığımızın kuşatmasında kaldığı yağma ve talan kültürüne aklı ve yüreğiyle direnerek geçip gidiyor içimizden.
Biz yaşamdan öyle çok şey istemedik ki! İçinde iki odası ve banyosuyla topu topu kırk metrekare toplayan bir bağ eviydi düşlerimizin zenginliği. Temelini ellerimizle kazdığımız, taş duvarlarını bin zahmetle ördüğümüz gönlümüzdeki o sarayı bitirmeliydik güzel kardeşim. Verandasına oturup ıhlamur kokulu resimler yapacaktın; tuvalinden taşan renklerde yaşayacaktı güller, yaşlı çınarlar, asmalar, yollar ve karşı tepeler. Geçmişin saygıyla andığın insanlarını çağıracaktı dalgın gözlerin, uzakları yakın kılacaktı sesin. Belleğindeki sandık odasının kapıları açılacak, demli bir bardak çay tadında ve sıcaklığındaki günleri anlatacaktın bana. Özene bezene maketini yaptığın o evin dumanı tütmeliydi can yoldaşım. Ne yalnızlık dokunacaktı, ne de kara kışın soğuğu işleyecekti. Dalgın ve boynu bükük pencere önü çiçekleri gibi yağan ilk kar tanelerini karşıya çıkacaktık seninle. Belki o zaman hafifleyecekti, içinden seller gibi akan düşkırıklıkları yorgun ve küskün ömrünün. Yürek sızıların dinecek, belki dupduru sular gibi çağlayacaktın yeniden.

Nicedir gül yaprağına
Yazıyorum şiirlerimi
Kalemim gül kokuyor
Ve gülsuyuyla yıkıyorum kelimelerimi
Ama yine de arıtamıyorum
Görür acımı okuyan
Biraz aralasa dizelerimi

(İsmail Uyaroğlu / Bir Demet Diken / Acı Ve Şiir Üstüne)

32. Mektup

2008-10-16T10:11:00.000+03:00

Can Yoldaşım,

Daha ben büyümedim. Yaşamı anlat bana. O ağustos yangınından sonra küllerimden doğmalıyım yeniden. Biten her günün sonunda bir yıl daha ihtiyarlamalıyım. İçimde bir yerlerde çocuklar oynarken belim bükülmeli, saçlarım ağarmalı, alnım kırışmalı, kırgın gülüşlerle gölgelenmeli yüzüm; durağanlaşan sözlerimde, yorgun gözlerimin eriminde pıhtılaşan zamanın izleri okunmalı, kimsenin ayrımına varmadığı gizlerini duyumsamalıyım artık yanı başımda soluk alıp veren dünyanın. Satır altlarını çize çize okuduğun bir kitap gibi anlat bana yaşamı. Çıplak ayaklı bir Hint fakiri bilgeliğinde durmalı üzerimdeki kırk yaşım.

Kendim kadar yabancıyım artık bu kente de. Acılarım, hüzünlerim, umutlarım, sevdiklerim yitik adreslerin ıssız bilinmezliğinde gizleniyor.Sanki her yere bir otel odası yalnızlığının kokusu sinmiş, bir an önce işlerimi bitirip garip kaldığım bu yerden geri dönüşün sabırsızlığıyla tüketiyor gibiyim günleri. Tut elimden sokaklara çıkar beni, yollara taşsın sevincim. Saçlarımı okşa, sırtımı sıvazla, gözyaşlarımı sil; umudunla bütünle, direncinle özdeş kıl, sabrınla avut beni.

Kaç zamandır baktığım aynalarda başkasını görüyorum. Sus pus olmuş duruyor karşımda birisi. Bakışları soğuk, sözleri uzak, yüreğindeki ilkel bir tılsımdan yansıyan karmaşanın ürkünç görünen totemleriyle saldırıyor korunmasız duygularıma. Kendimin en acımasız yargıcıyım, hiç bir hafifletici nedeni kabul etmiyor kimyam. Bana kendimi bağışlamayı öğret. Özverinle sına beni, sonra alnımdan öperek kutla.

Uzun bir gecenin ortasında, uyku ile uyanıklık arası bir huzursuzluğun kollarındayım. Ne yana dönsem yokluğuna olan inanmazlığım tutuyor yakamı. Omuzlarımdan sarsıp yüzüme tutuyor aydınlık yüzünün bulutsuz bir gökyüzü maviliğindeki ışığını. Gözlerim kamaşıyor, hafif kısarak bakıyorum sana ve yaşama. Ruhunun parlak bir bakışımı yansıyor yattığım odaya. Benim güzel abim, düşüme gir, sevginle yatıştır beni.

31. Mektup

2008-09-29T09:53:00.001+03:00

-miho diye bir kuş için-

Çocuk bakışlarının sarmaşıkları süslermiş
Okul kantinlerinin camlarını
Tutar onlara simitler alırmış
Ders aralarında
Sokaklarda elim sende oynar
Ayak izleriyle söyleşirmiş
Yarın hangi rüzgarları getirecekler diye

Kaçamak bakanları da olurmuş
Kendini süzenleri, beni kıskandıranları

Bir ses duyulurmuş sonra dünyayı tutan:
Hadi, yaşamın, yaşamın yanaklarından makas almaya!..

(İbrahim Oluklu / Bir Ses Dünyayı Tutan )

Can Yoldaşım,

Yarından sonra bayram.

Sanki:

Soğuk bir kış gecesi üstün açık kalmış. Büzülüp kalmışsın yatağında. Bacaklarını karnına çekmiş, üşüyen kollarını göğsüne bastırmışsın. Üzerini örtmeye geldik;

Korkulu bir düşün ortasındasın. Üstüne çökmüş ürkünç yaratıklar, kötüler ve kötülükler. Sesin çıkmıyor bağırmak için. Kolunu bile kıpırdatamıyorsun. Gücün yetmiyor onları kovmaya. Seni uyandırmaya geldik;

Ne uzun bir ayrılıktı bu içimizi yakan ve ne güzel bir ayrılıktı bu sonunda sana ulaşmak olan. Zaten özlemleri katlanılır kılan o yeniden buluşma umudu değil midir? Gözlerimizin endişesi seni getirecek yollara düştü, karanfil kokulu bir öpüşün, fesleğen kokulu bir sarılışın sabırsızlığıyla;

Bayram sabahı boş kaldı sofradaki yerin. Belki uzun ve yorucu bir geceydi. Kıyamadık, bölünmesin diye ürkek bir kuş gibi göğünde uçtuğun uyku, hiç ses etmedik. Başucuna seni sevmeye geldik.

Bayramın kutlu olsun benim güzel kardeşim, emeğinle nasırlanmış temiz ellerinden özlemle öpüyorum.

oysa kalbi
engin bir sarnıçtır
dağ başlarında kimsesiz
serin ve duru bir su
çırpınıp durur eteklerinde

(Hidayet Karakuş / Sarnıç)

30. Mektup

2008-09-27T14:42:00.000+03:00

ellerimi
yalnızlıkla yıkadım.
gün,
yine saklandı
gözyaşının
en tenha harfine

yağmura aldırma
zamanın sonuna yaklaştı güneş;
ellerimi,
ikindi vaziyetinde tut.
akşama doğru,
yalnızlığını hüzünlü kılan
sözcükleri
belki geri getirir
güneşin yarısını örten bulut.

(Dinçer Sezgin / Bir Sözcüğün Söyledikleri)

Can Yoldaşım,

Döndük. Bir yaz sonu ikliminin sıcaklığıyla başlayıp, yağmurlu bir eylül sonu serinliğiyle bitirdik bağ bozumunu. Tasarladığımdan da uzun sürdü işler. Üzerimize çöreklenen aşırı yorgunluğa karşın, bu gecikmenin çok da canımı sıktığını söyleyemem. Mutlu bile oldum aslında. Böylelikle senden kalan pek çok anıyı kucaklayıp geçmiş günlerin güzellikleriyle yatıp kalktım. Günlerin nasıl geçtiğini anlayamadım bile. Geriye dönüp baktığımdaysa şaşkınlık içinde kalarak, onbeş günlük bir süreyi yiyip bitirdiğimizin ayrımına vardım. "Bana hayatı anlat birlikte yaşamayı" diyen ozanın dillendirdiği, yaşamın o kutsal yanını duyumsadım annem ve ablamla. Yeni başlangıçlar için bağımızı yalnızlığına bıraktık. Yağmurun, sert rüzgarların ve belki de kara kışın harmanında savrulacak yeşil yapraklar, sonra sararıp dalından kopacak her biri. Yaşlı kökleri ve yorgun gövdeleriyle zamana direnip yeniden doğmak için dinlenecekler toprağın koynunda. Bizse yaşamın sunduklarıyla yetinmeyi bilip yağmurları dileyeceğiz, ilkyazın coşkusunu bekleyeceğiz. Ömrümüzün hüzünlü yanlarını ışığınla bileyip, içinde sen olan düşlere yatacağız; sen kokan sabahlara uyanıp, çağıran sesini işiteceğiz bir yerlerden. Ve o zaman yeniden canlanacak işte pusuya yatmış bekleyen yaşamın uykudaki dizemi.

Sadece kendi yazdığı şiirleri okuyanların sözlüğünde Eylül:

O az konuşur. İçindeki hüznü hiç yansıtmaz karşısındakine. İyi bir dinleyicidir, söylenenleri dinlediğini suretinin bir ucuna iliştirdiği belli bellirsiz, zarif gülümsemesiyle dışa vurur. Sorularınıza verdiği kısa karşılıkların içinizi serinleten ve çok uzaklardan gelip üzerinize sinmiş toprak kokusunu andıran garip bir büyüsü vardır. Yanınızdayken duyduğunuz iç erincini gölgeleyen o gizemli yanının ayrımına varmanız için onu daha yakından tanımanız gerekir. Yüreğinizi burkan gerçeği anımsatır çünkü o hep; bütün açıklığı ve duruluğuyla önünüzden geçip sizi kendine çağıran yaşamın o çağıl çağıl akışındaki zamanın hızı ve geri getirilemezliği.

29. Mektup

2008-09-05T15:23:00.001+03:00

sen sussan da susmasan da bir
tutup tutuştuğun hayale
ağırdan lale ve hilale
düşer düştüğün yollar
ve hüznü yeniden-okumak
için bir kitap olur dünya

ve her şiir boydanboya
bir ıssızlıktır artık

dizelerse giderek daha tenha

(Hilmi Yavuz / Tenha)

Can Yoldaşım,

Beni büyüten sonsuz sevgi, biliyorum uzağımda değilsin. Yolumu aydınlatan, gözlerindeki büyülü ışık, biliyorum, beni bir yerlerde bekliyorsun. Yokluğunun içimde açtığı o derin boşlukta boğulurdum, içinde sen olan düşlere yatıp adını çağlayan ırmaklarda sürüklenmesem. Gün gün eksilirdim kıran yerine dönen günlerin harmanında, içinde sen olan umutlara uyanıp zamana direnmesem. Toprağı işledim, seni yeşerttim. Gözümün nuru tomurcuktun, meyveye döndün. Bereketinin gizemini çözemediler. Seni sevdikçe dallara yürüdü yaşamın kutsal suyu. Salkım tanelerinin altın sarısı rengine düşen utangaç pembelik, solgun yüzündeki sabırla bezenmiş gülüşlerinin serin buğusuydu. Emeğimizde dirildin, yitik ömrümüzün anka kuşu. Biliyorum, mutlaka almıştır selamını sevenlerin:

Küçük hanımlar! Bugünlerde bir gün nişanlınız size koyu al renkli karanfiller gönderecektir. Dikkat edin, belki Mustafa'nınkilerdir. Küçük beyler! Domatesler göreceksiniz çarşıda. Elmalar, ferik elmaları gibi kokulu, şekerli, tatlıdır. Keserseniz içinde çekirdekleri altın gibi parlar. Belki de lokantada bir gün şişelere doldurulmuş bir domates suyu içersiniz ve tadını fevkalede bulursunuz. Yunan tanrılarının ölmemek için içtiği nektar lezzetini damağınızda hissederseniz, emin olun ki Mustafa'nın domateslerinden bir tanesi içtiğiniz suya katılmıştır.

(Sait Faik Abasıyanık / Mahalle Kahvesi /Karanfiller ve Domates Suyu / Sayfa:45)

Ozan İlhan Berk'in yaşamını yitirdiğini öğrendiğimde aklıma ilk gelen Şifalı Otlar Kitabı oldu. Bir kaç kez elinde görmeme karşın okumak için ilgi duymamıştım nedense. Çok sonraları ise kitaptaki metinlerin yazınsal bir bütünlük, sanatsal bir değer içerdiğini görüp şiir tadı bulmuştum okuduklarımda. Bir başka ozan Turgay Fişekçi Cumhuriyet'teki köşesinde (Defne Gölgesi) Ozanın dünyaya, hayata inanan ve seven biri olduğunu; bu nedenle de doksan yıllık ömrünü yaşlanmadan tamamladığını yazmış. Yaşamın derinliğinde savaşarak, küçük mutluluklar için aklını ve emeğini harcayarak geçirilen ömrün boyutlarını yaşlılık, yorgunluk, umutsuzluk gibi olumsuzlukların sınırlayamadığının, tam tersine kişinin içsel zenginlikleriyle zamanın karşısında tükenmeden, dimdik ayakta kalabildiğinin gerçek bir kanıtı gibi yaşamış İlhan Berk. Yine aynı köşe yazısında, Şifalı Otlar Kitabı yayımlandığında Memet Fuat'ın "elini sürdüğü her şey şiire dönüşüyor" dediği İlhan Berk gibi yaşam erkini ürettiklerine yansıtıp, onurlu bir yaşam adına, eliyle yüreğimize dokunup değdiği her noktayı insan sıcağına dönüştüren sevgili kardeşim; en sevdiğin mevsimin ilk ayındayız. Hüzünlü bir eylül bereketi yaşıyoruz, senin sevginle büyüyen üzümlerin sevinciyle buruk bir mutluluk duyuyoruz.

Üzümün Asyalı olduğunu söyledik ama, bu onun ilk zamanları içindir. Artık dünyalık olduğunu hep biliyoruz. Güneşi, sıcağı sevdiğini, bire bin veren, eliaçık, kocaman yürekli, o cömert besinlerden olduğunu söylemeye bilmem gerek var mı? Üzüm böyle sevgi dolu bir yürek adamı olduğu için olacak, biz insanlardan da aynı sevgiyi, sevecenliği, dostluğu istediğini bilmem biliyor musunuz? Üzümün bu huyunu çok iyi bilen Georges Duhamel, Fransız şarabının neden dünya şarapları arasında ön sırayı aldığını anlatırken: "Fransız çünkü şarap için bağlarda üzüm toplarken, türküler, şarkılarla ona yanaşır; işin içine aşk katar da ondan!" der.

Üzümün bizden bunu istemesine şaşmamalı elbet. Değil mi ki o bunu kat kat ödüyordur. Bize kalırsa, yalnız üzüm değildir bizden bunu isteyen. Bütün bitkiler dünyasının böyle düşündüğünü, bizden bunu istediğini, onlar bize nasıl sevgiyle uzanıyorlarsa, bizim de onlara aynı şeyi göstermemiz gerektiğini bilmeliyiz derim. Bu hele nimetler nimeti -cennet meyvesi-üzümse. O zaman bunda hiç mi hiç gecikmemeliyiz.

(İlhan Berk / Şifalı Otlar Kitabı / Sayfa: 58 - 59)

28. Mektup

2008-08-19T12:15:00.001+03:00

O dost sesiyle

Selamını alamam artık
Aldı gitti
Bakışlarındaki yangını
Küllenmiş bir mangal
Ardından yüreğim
Bir mahzen soğuk karanlık

Ağaçlıklı yolu gibiydi
Büyük bir bahçenin
Rahat soluk aldığım
Deniz kıyıları gibi
Açık alabildiğine göze
Gitti sevdiğim sokaklarda
Yabancı yarım kaldım

(Kuma Yazılı / Şadi'ye Ağıt / Necati Cumalı)

Can Yoldaşım,

Yürüdüğümüz yolların bir yerinde gücün tükenip ayakların çileli gövdeni taşıyamayacak denli yorulduğunda, omzuma attığın ellerinin ateşiyle yanardı içim ve dışım. Hep o iyimser yanınla baktığın yaşamda, hesapsızca dağıttığın umudu ve sevinci en çok hak eden sendin aslında. Sessizlik daha çok düşündürüyor seni. Gece çöküp ağustos böceklerinin uğultusunda yankısını bulan gün sonu hesaplaşmalarının içimi burkan keskinliğiyle kanıyor ruhum. Gözlerim karşı tepedeki ağaçların koyulaşan gölgelerine takılıp bir yerlerden çıkıp gelecek sesini bekliyor. Oysa ne yana dönsem yokluğunun o hüzünlü kokusu buram buram içime dolup yalnızlığımı ağlatıyor. Avunmak için sarıldığımız yaşamın fısıldadığı gerçeklerle yüzleşmek; içimizi karartıp özlemimizi depreştirse de, bıraktığın her şeyi kaldığı yerden sürdürmeye çalışmanın buruk mutluluğu, bizleri sana yaklaştırıyor adım adım.

"Taşra, ki tren istasyonlarının o derin yalnızlığıdır".

(Ahmet Erhan okuyorum bugünlerde. 2008 Melih Cevdet Anday şiir ödülünü kazanan "Sahibinden Satılık" adlı son şiir kitabında rastladım bu dizeye. Ahmet Erhan , seksenli yıllarda düzenli olarak izlediğin Hürriyet Gösteri dergisinde "seni, gülüşü gül olup da açan kız" dizesiyle tanıyıp sevdiğim, belleğimde hep o zayıf, çok derinden ve içten gülen, ince bıyıklı genç bir Türkçe öğretmeni imgesiyle yer etmiş, lise yıllarımın ozanıdır. Oysa son kitabındaki resminde buruk ve yarınlara endişeyle bakan, yorgun gözleriyle duruyor karşımda. Şiirlerinin çoğuna egemen olan ölüm , yaşamla hesaplaşma ve kanser temaları, gözlerinde okunan umutsuzluğu açımlayan, sanatçıya özgü duyarlıkla işlenmiş içdöküşün dokunaklı bir dışavurumu olarak ok gibi saplandı yüreğime: Solgun bir çiçek gibi sızlıyor bedenim...)

Trenleri ve tren istasyonlarını bunca sevişinin altında yatan gizli neden"o derin yalnızlık" duygusu muydu, hiç bilmiyorum. Tren yitip giden zamanın hüzünlü bir simgesidir. Aşkları, pişmanlıkları, acıları ince bir sızı olarak geçmişten alıp geleceğe taşır sürekli. Her şeye şaşkınlık ve hayranlıkla bakan yoksul çocukluğun, tanımı yapılması zor olan bir mutluluk ikonudur ve o çıplak ayaklı çocuklar yaşamları boyunca bu ikona bağlı kalırlar. Kaç yaşında olurlarsa olsunlar, onu her görüşlerinde içlerini dolduran sınırsız bir sevinçle, dalga dalga yayılan bir hüznün gelgitlerini yaşarlar. Bir istasyon kahvesine oturup çay içerek, o derin yalnızlığı solumak, gelmeyecek birilerini beklemek, hiç gidemeyeceği uzakları özlemek onları anlaşılmaz kılan değil ama; diğerlerinden ayıran, ince, duyarlık dolu, insancıl imler olarak her sözlerinde ve davranışlarında kendini belli eder. Sen de kişiliğiyle, trenlere duyduğu sevgi arasındaki bağ, özdeş bir nitelik taşıyan, ayrıcalıklı insanlardan biriydin ve iyi ki de öyleydin.

Trenlerin geçişini görüyorum. Şimdi kara trendi geçip giden... Ta çocukluğumdan beri trenleri gören bir yerde yaşamayı özlerdim. Herkes deniz kıyısında bir evde oturmak ister, bense demiryoluna bakan bir ev, bir pencere, balkon düşlerdim. Suadiye'den, Erenköy'e, sonra Göztepe'ye rayların içinden yürüye yürüye gelmek. İki yandaki ahşap evlere, boyası dökülmüş beyaz köşklere bakmak, trenin yaklaşmasını duyumsayarak birden kenara çekilmek, lokomotifin bacasından çıkan isli dumanı içime çekmek... Sonra bir istasyon kahvesine oturmak. Tek başıma dalmak içimin derinliklerine, inmek inmek, yitip gitmiş anılarda, uzak yaşam parçacıklarında eski kişiliğimden izler bulmaya çalışmak...

( Hey! Vapurlar, Trenler.../ Trenlere Bakmak / Sayfa:11 / Oktay Akbal )